Fandom

קיינציקלאָפעדיע

נאטורליך'ס טאגבוך

46דפים באתר זה
Add New Page
שיחה0 Share

שוין זעקס יאר חתונה געהאט צום גיטען, דריי קליינע שעפעלעך, גאנץ א כמעשה דירה'לע דא אין וויליאמסבורג, קוים אדורך דעם פסח בשעטו"צ, איך זיץ אין דער ארבייט איבער א געהויפען פאפירען און די רבנית הצדיקת איז ווידער אויפען טעלעפון איך זאל היינט אהיים קומען ווי פריער זי וויל עפעס אדורך-שמועסען. עס ווערט מיר טונקעל אין די אויגען, נישט מער און נישט ווייניגער איך האב איר צוגעזאגט אוועק צוטראגען די פסח געשיר א טאג נאך פסח זיכער ווארט מיר אפ א שבע ברכות אינדערהיים, איך קום אהיים אביסעל פריער גרייט צו מקבל פסק זיין, אבערוואז די טעמע זעהט אויס צו זיין גאר געשפאנט, עפעס איז זי אנגעצויגען, זי מאכט נישט קיין לאנגע הקדמות נאר זאגט מיר ברחל בתך דאס יאר זאל איך נישט קרימען מיט די נאז ווייל היי יאר גייט מען אין קאנטרי און טאקע אויף א גאנץ זימער, די זעהסט דאך מיר פעהלט דאס אין אמת'ן אריין נישט אזוי אויס אבער די קינדער, ווי קען מען זיי לאזען דא אין די היצען אליין אין די שטאט? וויפיל איך האב פרובירט צו טעהנ'ן און איינבעטען, כ'האב שווער צו צאהלען דעם רענט צייטליך, ס'איז מיר נישט אנגענעם צו פארען און קומען, ס'איז מיר נישט באטעמ'ט צו זיין אפוועזענד פון דער פאמיליע 5 טאג א וואך, איך האב נישט ליעב צו דרייווען, פשוט איך האב נישט דערפון קיין פארגענוגען, עס העלפט נישט קיין געוויין און געבעט. דער טעלעפון צוקלינגט זיך און מיינע אויערען כאפען נאר אויף "נו גיט סיז געבליבען מיר וועלען נעמען דריי באנגעלויס די אין איך און גיטל... און שוין....מיט יאנקעל איז אלעס ארלעדיגט.

זייט יענעם טאג דארף איך מער נישט אוועק פאקען די פסח'יגע געשיר, מען רעדט שוין אויך נישט אין שטיב פון גיין מאכען בילדער מיט די קינדער אלעס דרייט זיך ארום די קאנטרי,הימעל און ערד און די קאנטרי. גענוי ווי אלץ קינד אין דע צייט זענען מיר געווען פארנומען וואכען און חדשים איינצוטייילען בעטען מען האט זיך געקריגט און געגאנגען צום רבי'ן ער זאל מאכען שלום, ווער שלאפט ביים ווינדוי ווער שלאפט לעבען טיהר, מען האט זיך געקאלט ביינאכט איינער דעם צווייטען טרי וועי די האלבע חדר, אזא אטמאספער הערשט יעצט ביי אונז אין שטוב, סוי איך וועל זיין באנגעלוי 9 און די קענסט נעמען 10, נייו נישט גיט באנגעלוי 10 האט נישט א בוים. אזוי זענען אנגעאנגען די שמועסען א יעדע נאכט דעם טשעק פון צוויי מיט א האלב טויזענט דאללאר דעפאזיט האט שוין דער קאנטרי אייגענטומער לאנג געקעשט און מיר האבען נאך אפילו נישט געזעהן די באנגעלוי איך ווייס ניטאמאל אויף וועלכען עקזיט אויפען 17 אזויפיל ווייס איך אז די קומענדיגע וואך זינטאג גיי איך נישט אריין אין ארבייט ווייל עס גייט זיין א באשוי צווישען אונז מיט די באנגעלוי/'יס דערנאך וועלען מיר זעהן צו מיר האבען געמאכט א גיטען אויסוואל מיט'ן נעמען באנגעלוי 18 וואס איז טאקע קליין אבער עס איז ממש לעבען מיסיס יענטא בויבעריק וואס איז א גיטע אינעטרטעינערע'ן מיט איר קען מען לאכען ביזען האלבען נאכט אריין, אויך איז עס אראונד דעי קארנער פון די גראסערי.

מיר פארען ארויס זונטאג דריי וואכען נאך פסח צו באקיקען דעם קאנטרי, איך האב עפעס געפילט א שטייגער ווי מיין שוואגער דער משגיח וואס פארט קיין טשיקאגוי אין די פרעצעל פעקטארי. אויף מיר און די רבנית האבען א האלב מנין פרויען ארויף געלייגט די שווערע אויפגאבען צו זיין א מבין אויף די באנגעלוי, און נישט סתם א מבין נאר איעדע'ס פארפאלק וואס וויל קומען אין דער קאנטרי האט געקאלט און געגעבען א גאנצער טוץ מיט פארלאנגען וואס מען זאל באקוקען ביי זיי באנגעלוי. איין בת של קדושים האט געשיקט צו מיר אהיים סם פאר מייז, מיר זאלען עס אויסלייגען אין איר צוקונטפדיגע באנגעלוי אז טאמער עס וועט זיך מערצעשעם אויסארבייטען די באנגעלוי וויל זי וויסען אז עס איז ריין פון מייז. אזא אחריות. א צווייטע האט נאר געוואלט וויסען אויב עס איז דא א טעלעפון דזשעק אין נומער 13. א דריטע האט געקאלט מוצאי שבת אים 1:00 אזייגער, האלוי מיסטער... אנטשולדיגט פאר'ן באדערען אזוי שפעט, איך האף איך האב קיינעם נישט אויפגעוועקט. טוען זע מיר א גרויסע טובה און שמעקט באנגעלוי 11 איך בין זייער עמפינדלעך צו א שלעכטע גערוך וואס טייל באנגעלויס האבען, נו גיט איר עט נישט פארגעסען. איך האב זיך דערמאנט די ווערטער וואב מען האט געשריגען פאר א חודש פריער צו פעטער מנחם מאניש אין קבר פארגעס דער נישט דיין נאמען.

א גאנצען וועג דעבאטירט מען אויפען טעלעפון אז אויב ח"ו עס וועט זיך ארויס שטעלען אז נומער 18 איז גאר א קליינע באנגעלוי דעמאלס מיז מען יא צוריק טוישען צו נומער 9 העכסטענ'ס וועלען מיר זיין דערנעבען די יאנטשי מרס פישערהויפער.

אהיים קומענדיג פון דעם ערשטען באזיך זענען מיר געווען מער צומישט ווי קומענדיג. איך האב געוואלט מאכען א סטאפ ביים דיין אפשר וועט ער קענען ארויס העלפען אינעם ענין וואס זאל איך טוען עס איז שוין געווען האלב נאך 12 אזייגער אויף דערנאכט. אזויפיל האב איך געוויסט אז ערגעץ צווישען די גרויסע אומגעשניטענע גראז דריי מיט א האלב מייל אריין פונעם 17 האב איך אנגעזייעט 2,500 טויזענט דוללאר אויפען חשבון אז די קינדער גייען דארט האבען אזא לעבען אז א גאנץ יאר וועט מען זיין אויגערוהט דערפון.

ביז א טאג צוויי האב איך געהערט די גיטע בשורה אז אלעס איז ב"ה אויסגעגליכען, מיר האבען ב"ה באקומען די בעסטע באנגעלוי דערפאר וואס מיר זענען ארויס געגאנגען ווי די מרגלים צו זעהן וויפיל ביימער עס זענענן פארהאן ביי איעדער באנגעלוי און ווי ווייט איז אפגעריקט איינע פון די אנדערע אא"ו.

דיע וועס האט געשיקט סם פאר די מייז האט שוין 4 מאל געקאלט און נאר געוואלט וויסען אויב מיר האבען געגאסען אויך אונטער די פריזשדער.

געמיינט האב איך אז איך קען פריי אפאטעמען כאטש ביז נאך שבועות, א בוידעם. קוים וואס איך בין אהיים געקומען עש"ק האט זיך עס אנגעהויבען, הרבנית תליט"א געט מיר א ליסט פון דאהי ביז קאנארסי וואס מען דארף אלץ האבען (איינקויפען) פאר די קאנטרי, וואס א שורה אראפצוה ווער איך מער בלייך, איך וועל אייך נאר פארלייענען שורה נומער 12 איז נייע פידזאמעס פאר אלע קינדער, וואס איז שלעכט מיט די איצטיגע? עםם עס איז נישט ארויסצוגיין דערמיט, אבער ווער זעהט דאס דען? עעעם די קינדער גייען דאך ארויס אויפען פארטש א שכן קען נאך זעהן, נו וואס פארשטייט א מאן צו די זאכען? שורה נומער 23 איז א 4 ראלל'ס קאנטעק פעפער, א שערל מיט טאם טעקס, 55 איז א נייע קעמארע אין אזוי ווייטער מען האט געקויפט שמעקערס פאר די באנגעלוי, פליגען כאפערס, אייז שטעקעלעך, 2 נייע בייקס, כל ערליי שווים זאכען. שרייבענדיג די שורות קויפט מען נאך אלץ.

וואס א וואך נענטער צו דעם יום הגדול וואס רופט זיך "מע פארט שוין" איז געווארען מער אנגעצויגען דער מצב אין שטוב, מען האט אנגעהויבען קויפען סאפערס זייער אפט, די קרעדיט קארד סטעיטמענט'ס האבען געהאט אלע נעמען פון די באקאנטע היימישע סטאר'ס אויף ליע עוועניא, איעדער נאכט האט מען זיך געדינגען וויפיל גויטע'ס זאלען גיין קלינען די באנגעלוי, א טייל גיטע פריינט האבען געזאגט אז לכה"פ צוויי גויטע'ס אזוי וועט מען קענען אין אין טאג אויפרוימען די גרויסע באנגעלוי און אנגקומען צו א פרישע שמעקעדיגע באנגעלוי. לאנג זאל לעבען איין גיטע פריינד, זי האט ענדגילטיג געפסקנ'ט אז איין גויטע איז גענוג בשעת הדחק און אזוי איז געבליבען, זונטאג שלח האב איך צום צווייטען מאל גענומען א טאג אףף פון דער ארבייט איין געפאקט אלע כלי קודש וואס מען ניצט ערב פסח, אויגעפיקט די גויטע פון איר הויז אין גרין-פוינט, קאלאמוטנע אויפען הארץ זענען מיר ווידער אויפען וועג ארויס ווען דער גאנצער קאר איבעלט פון די גערויך וואס הייסט קלינינג לעדי, יא איידער איך פארגעס, מען מיז איר געבען פרישטאג, לאנטש און סאפער, א שעה לאנטש. דאס איז א שפיל פון הינדערט און פיפציג דאללאר און מזומנים.

אויפגעקלינט, אויסגעשטויבט, ארויסגעווארפען די חפצים, די פאריעריגע האבען איבער געלאזט א הויפען שמאטעס, געגעסען געטרינקען, זיך ארום געקוקט אויף דעם קליינעם נעבאכדיגע כאטקע וואס מיין סוכה אין שטאט איז גרעסער פון אים אבער וואס טוט מען נישט פאר די קינדער. א גאנצער וועג אהיים האט מען פלאנירט, געטראכט הויעך, געשריבען נאטיצען. קודם דארף מען צוריק טראגען די שאויער קוירטענ'ס עס מעטשט נישט מיט'ן ביה"כ, אויך דארף מען א נייעם לאמפ אין שלאף צימער, א בעסערען מאטראץ וכו', א קליינעם פירהאנג פאר די שויבען. לכה"פ נאך פינעף שמעקער'ס. און נאך אפאר שאר ירקות. נאכען דזשארש וואשינגטען ברידזש האט שוין די ליסטע געהאט קנאפע 16 נייע "קלייניקייטען" , ווי למשל עס לוינט זיך צו אינוועסטירען אין א גיטען וואש מאשין אויך א דרייער מען קויפט עס איינמאל און מען האט עס ביז משיח קומט און דאס איז אלעס אויסער די עכטע קלייניקייטען ווי למשל נייע ביליגע טעפ נאר פאר זימער נאר פאר פליישיג נאר פאר שלוש סעודות. אויך מיז מען האבען זימערדיגע טישטיכער "ענד די ליסט גויעס אן ענד אן".

עס טוט זיך עס לעבט זיך, די קינדער שפירען די מאמע איז אויפגעלייגט. מען גייט איעדע נאכט שלאפען אין צוואנציג אזייגער. דאס הויז איז פיל מיט באקסעס קליינע מיט גרויסע. אלעס פארט אויף רעדער, מיט א גרויסען שהחיינו קלייבט מען זיך צו גיין אין קאנטרי פון היינט איבער אכט טאג. איי עס איז נאך דא א גאנצער וואך? ווי קען מען שוין איינפאקען די געשיר, די שלאף זאכען? די שב"ק זאכען? נו סעט שוין גיט זיין אזוי די קומענדיגע טעג אבי מען זאל גארנישט פארגעסען דא.

דאס הארץ צאפעלט. עס ווערט נענטער צום יום הגדול, איך דערמאן זיך אין די האני-מאאן ווען מיר זענען געפארען קיין לאנדאן צום זיידען עס איז געווען דאס ערשטע מאל אויף א פליגער. מען האט געפלאנט ענדלאזע נעכט. גענוי אזוי פיהלען מיר אין די טעג. הייטער און האפענדיג אויף די מינוט ווען מיר וועלען זוכה זיין צו זיצען אינטערען באנגעלוי ביים עק וואלד אינטער דעם גערויש פון די קריקעט'ס אויף דעם גרויסען בענקעל וואס נאר אין די קאנטרי איז מותר אויף איר צו זיצען איש ואשתו אין רשות הרבים. א טייל זענען אפילו מקיל צו עסען אייז קריעם אזוי בפני כל עם ועדה. מיר האבען געקויפט איין גרויסע נאגיאד וואס מען קען אויסצוען אלל דע וועי און איינס א געהעריג צוזאם-לייג בענקעל. זי זאגט אז שבת וועל איך קענען נעמען דאס גרויסע. א שיינעם דאנק פון פאראויס.

א רחמנות אויף אונזער ווען דרייווער מען האט אים שוין באשטעלט פאר דריי וואכען צוריק אבער מען קאלט אים יעדע צוויי טאג צו מאכען זיכער אז ער האט נישט פארגעסען אונזער אדרעסס און קיינער כאפט אים חלילה נישט צו, און אז ער זאל זיין פאר'ן הויז אים דאנערשטאג קרח דריי אזייגער נאכמיטאג פונקטליך. וואס עפעס אזוי פרי? פארוואס נישט? ווען דען זאל מען פארען? זעקס אזייגער אין טראפיק? אנקומען מיעד? עסט אהיים קומען איינמאל אביסעלע פריער אין זאל זיך עס אנהייבען מיטען רעכטען פיס.

אלע פעקלעך זענען שוין גרייט 9 אזייגער צופרי די קינדער גייען היינט לעבעדיג אין חדר ווייל מע פארט היינט אין קאנטרי, משה'לע קומט אהיים פארציילענדיג אז נאר 15 אינגלעך פון די גאנצע חדר בלייבען אין שטאט, נעבעך, די איבעריג 10 גייען יא ב"ה אין קאנטרי זענען מיר נישט לאקי?

דער דרייווער ווערט נערוועז האלב פון די פעקלעך זענען נישט פארמאכט ווייל טאמער מען האט עפעס פארגעסען אין די לעצטע מוניט, ער ווינדערט זיך פארוואס מען דארף מיטשלעפען אלע 3 עיר קאנדישע'ן האט איר דען דריי צימערען אין דע קאנטרי? דער ווען דרייווער שטעלט אלע פראגעס וואס ליגט מיר אויפען צינג, זעהנדיג מיט וועם ער האט צוטוען איז ער געגאנגען אנפילען מיט געז און געפרעגט מיט א ציניש שמייכעל, קען איך צוריקומען אין א שעה? גיט רופט מעך ווען איר זענט איינגעפאקט כעל צוריק קומען.

מיט א רחמנות'דיגע בליק אויף די אינטער געבליבענע אין שטאט זעצען מיר זיך אריין אין די קאר בשעה טובה ומוצלחת, איין מינוט, וואס איז? מען כאפט נאך אריין צו קאלען נאך אפאר גיטע פארבליבענע פריינד, זיך צו געזעגענען פאר מע פארט אוועק אויף אזוי ווייט, אלע געפעק איז אין דער ווען, נאך איין מוניט, איעדער זאל שוין ארויס גיין אין ביה"כ, אקעי יעצט קען מען פארען. מיר פארען ארויס אין דער זעלבע צייט ווי די פעקלעך, די קינדער אנגעטון חתונה'דיג איינגעפאקט סענדוויטש מיט דרינק'ס, געימ'ס און מוזיק טעיפס וואס מען האט ספעציעל געקויפט פאר די רייזע. עס איז נאך זיבען אין אווענט ווען איך דערזעה מיך אויפען 17 מיט נאך אנדערע לאקי קאנטרי רייזענדע. אהה זעהסט דאס איז דאך די גרינפעלד'ס פון דיין מאמע'ס בלאק ער איז א כולל אינגערמאן און זיי האבען נאר צוויי קינדער און גייען אויך אין קאנטרי, וואס האב איך דיר געזאגט מען קען נישט אנדערש.

די קליינע זינגען אין וויינען, נודזשען און טאנצען, שוין אויפגעגעסען אלע נאש מיט דרינק'ס. שלאפט דאס גאנצער געזינדעל ווי ביי די נסיעה קיין קאנאדא פאראיאר. שוין אפגעשטלעט צו כאפען א מנחה, גענומען געז און כזקן ורגיל געקויפט דארט עפעס ניסלעך מיט א קאפי. מיר זענען שוין אין קאנטרי.

נאכע'ן זיך אויס פאקען, איך האב אליין נישט געגלייבט וואסארא גרויס פארמעגען עס פיט אריין אין א 16 פעסענדזשער ווען, עס איז געווען פיל מיט באקסעס, עיר קאנדישען'ס, אלע שפיעלצייג און וואס נישט. דער ווען דרייוער האט מיט א זויער פנים אריין געטראגן די פאר בעג'ס דאכענעס און מיך מכבד געווען אריין צו שלעפען אלע באקסעס זאגענדיג ער גייט כאפען א ציגרעטעל, א שעה דערויף קומט ער צוריק פארציילענדיג אז ער איז געגאנגען כאפען א שווים מיט נאך אפאר זריזין מקדימין אינגעלייט. נישט וויסענדיג אז מען מיז אנצייכענען איעדען באקס וואס עס ליגט אינעווייניג, האט זיך ערשט אנגעהויבען א געזיכעניש די ערשטע האט מען פארשטייט זיך געדארפט די פידזשאמעס זאלען די קינדער גיין שלאפען, איי עס איז נאך נישט אזוי שפעט? זיי ווילען זיך אומקוקען. אבער וואס טיט מען נישט פאר די קינדער? די גאנצער קאנטרי איז נאר פאר זיי.

פון עש"ק 8:00 אינדערפרי, ביז 15 מינוט פאר'ן זמן ש"ק בין איך געווען 3 ביי וואל מארט, 1 מאל אין געז סטעשיאן, 2 מאל אין דער שכינות'דיגער קעמפ אין מקוה. דארט זאגען די מבינים איז די שויער'ס גאר געשמאק, צו דער זעלבע צייט האב איך זיך אנגעהערט אזויפיל לשון הרע'ס די והותר פאר א גאנץ זימער. פארשטייט איר אליין איך בין גארנישט מקבל. נאך אזאך בין איך געוואור געווארען דארט אין מקוה אז מיין שוואגער האט די לענגסטע בארד אין גאנץ וויליאמסבורג. אויך איז ער מיר מסביר זיינעדיג אין בור אז דער גאנצער טעם פארוואס ער שיקט די העמדער צום דריי קלינער'ס איז כדי ער זאל האבען א פאפען-דעקעל אויף ווי צו לייגען זיינע נאסע פיס אין מקוה. 6 מאל בין איך פרייטאג געגאנגען אין גראסערי, 1 מאל אין פיצא סטאר, 1 מאל אין פארמאסי,1 מאל אין בעקערי (30 מינוט געשטאנען אין דער לייען צו קויפען חלות) ווען נישט עס קומט דער שבת ביז אייניגע סעקונדעס בין איך נאכאמאל ביי וואל מארט קויפען א קראק-פאט וואס מען האט אויך פארגעסען אין שטאט. ליכט האט מען געבארגט פונעם שכן. די געז רענטש וועט האפענטליך ארבייטען קומענדיגע וואך, האט מען געטראגען דעם טשאלענט צי די שוועסטער וואס האט נאר פלאץ ביים עק פינעם בלעך ווייל די געז רענטש איז גאר קליין. אהה די קאנטרי איז א מחי'ה.

די שאוער דויערט פאר די רבנית הצדיקת א דריי פערטעל שעה צוליב די שוואכע פלוס פון וואסער און אויך ווערט עס קאלט איעדע 15 סעקונעדעס און גלייך דערנאך בריעדיג הייס און צוריק קאלט אן קיין שום ווארענונג. וואס וועט שוין זיין די קומענדיגע וואך ווען אלע קאנטרי איינוואוינער וועלען שוין זיין דא און דער באנוץ וועט זיין גרעסער? די וואך רעגענט אזוי, מיט אזעלכע רעגענעס מיין איך לוינט זיך ליבערשט צו וואשען אין די גאס.

מען דארף גיין אין שוהל די קינדער זענען נאך נישט צוריק אין באנגעלוי, עס רעגענט ווי קענען זיי יעצט זיין? עס איז האמיד, עס איז הייס, ס'גיסט אלעס איז מאראסטיג אלעס קלעבט, די קינדער גייען אין ווינטער שטיוועל עס איז אבער אלעס כדאי, מען קומט דאך נאר פאר זיי, איך קען אפילו נישט עסען דעם טועמי' אין פארטש ווייל עס רעגענט אריין פון אלע זייטען אין איך האב עס מורא צו זאגען הויעך אבער עס דוכט זיך מיר אז די בינען האבען אויך אזוי ליעב דייקא מיין באנגעלוי, פונקט ווי די עקרת הבית. והשלישית האב איך מורא אז די קיגעל וועט זיך צו קלעבען צו איינע פון די 7 פליגען כאפער'ס.

א אויפגעלייגטער שכן האט זיך מיט מיר געווערטעלט אז ווען איך וויל איינעם אנצייגען וועלכע באנגעלוי איז מיין זאל איך נאר זאגען "די פארטש מיט די מערסטע פליגען כאפער'ס".

איך קום אריין און שוהל, א יעדער אן אויסנאם גיט מיר א האסטיגען שלום עליכם איך דערמאן זיך פון מיין שבת באווארפען אלעס ברימט זיך אינטער ווער איס דעס? מיט וועם איז ער געקומען? און ווער ווייסט וואס נאך זיי רעדע. איך ענטפער יעדען רואיג און געלאסען איך האב איבער גענומען ניסענצווייג'ס באנגעלוי. אזוי? וואס האט פאסירט אז זיי קומען שוין נישט? איך ווייס נישט! אקעי וועלקאם, וועסט הנאה האבען, שכויעך, הודו לד' כי טוב....וידבר איך זעץ מיך אראף, איך דרימעל, איך חלום אז איך בין געבליבען אין שטאט אויף מיין באקוועמע בענקעל, עס איז פיין קיהל, איך בלעטער מיינע ספרים. כ'האב מורא זי חלומ'ט דאס זעלבע...

אינמיטען לכה דודי רוקט אן א קליינער פעשליכער און פרייליכער אינגערמאן, רויטע בעקעלעך, קוקט אויס שטארק אויסגעשלאפען און גוטמוטיג. די נשמה יתירה ליגט אים ערגעץ צווישען די ירושלים קיגעל און די פיינע דרימעל וואס ער האט קוים פארענדיגט. ער געט מיר א ברייטען שלום עליכם זיינע קליינע הענטאלעך פארען אריין טיף אין מיין בעקיטשע. הע? האסט דיך באזעצט אויף מיין פלאץ? שאקעלט נאך אלץ מיט די הענט און לאזט נישט נאך.

אהה אנטשולדיגט איך האב נישט...

ניין סי גיט כעל מיר גיין זיצען ערגעץ אנדערש, נאא בלאב זיצען איך וועל שוין טרעפען. איך גיי צום נעקסען טיש און ער לאכט ווי א זיבעלע, מורמעלט אינטער, אינגערמאן! קום צוריק...... אךךך פעלט נישט אויס. נאכען דאווענען זאגט ער מיר כאף דע האסטעך נישט באליידיגט, ווייסטאך יעדער האט ליעב זיין מקום קבוע. איך פרעג אים צו אויפען טרעין איעדען אינדערפרי האט ער אויך א מקום קבוע? ער זאגט מיר, ביזט א אויבער חכם הא? וועמעס באנגעלוי האסטו דא איבערגענומען? ביזטע געווען אין מקוה דא? ניין אין שכינות, אך א שאד, מיין ווייב מאכט די קוגעל דארט קום נעקסטע וואך וועסט קענען קויפען אויווער-נייט קיגעל, 4 דאללאר א סלייס. גיט שאבעס.

פארזעצונג קומט אי"ה (פונעם לעפ טאפ אין קאנטרי אויב אלעס וועט גיין כשורה)


תוקן על ידי - קרעמער - 02/09/2005 18:17:15

עס איז שוין דאס צווייטע וואך וואס איך פאר ארויס דאנערשטיג נאכט, איך שלעפ זיך ארויס מיט באקסעס און שאפינג בעג'ס, שעפשענדיג דערביי מיין שטילע ג-ט פון אברהם געבעט צו השי"ת, אז די וואך זאל נישט רעגענען, די וואך זאל די סווימינג זיין אביסעלע מער זויבער, די מקוה פלאר זאל זיין ווייניגער מאראסטיג, די וואך זאלען די מאסקיטויס רחמנות האבען אויף מיר, די עיר קאנדישען אין שוהל זאל ארבעטען צו מיין ריכטונג, דער גבאי זאל מיך אויפהערען פרעגען כהן? לוי? די שכינים זאלען אויפהערען פרעגען וועמעס באנגעלוי איך האב און אזוי ווייטער.

מה נאמר ומה נדבר. עס רעגענט עס מבול'ט אן אויפהער און פונקט ווען איך וויל זיצען אויפען צאם-לייג-בענקעל אדער נאגיאד. מסתמא זענען מיר זינדיג און מיר זענען נישט זוכה צו דעם גשמיכם בעיתם. די מאסקיטויס האבען זעהט אויס געהאט א דרינגענדע גענעראל פארזאמלונג און באשלאסען פה אחד מיר צו צאפען דעם דם התמצית.

פרייטאג פארמיטאג, איך גיי אין חדר צום מלמד איך וויל הערען וואס מיין משה'לע טוט, דער מלמד וואס האט קוים שני שערות פרעגט מיך צו ער קען די חומש, איך זאג אים שטילרעהייט, בלא. זאגט דער מלמד. איר דארפט פארשטיין, ער איז זייער פארשפילט, איר ווייסט דאך אין קאנטרי די קינדער זיצען נישט איין, איר ווייסטאך, איר ווייסטאך... כ'האב אים נישט געוואלט זאגען, ביזט נעבעך נישט שולדיג. שולדיג זענען די מנהלים וואס האבען דיך גענומען פאר מלמד, און די קינדער זענען די קרבנות. איך פרעג משה'לע וואס טוט מען אין חדר א גאנצען טאג? מען האט אזויפיל פאן. דער רבי רעדט מיט אלע רבי'ס, מיין רבי האט מיך נעכטכן געשיקט צו זיין באנגעלוי אהיים טראגען טאמעטע זיפ מיט לאקשען. אונז מאך מיר א לעבען...

דער גאנצער לאנגער פרייטיג, שבת, און זינטאג וואלט מן הסתמא אדורך כמעשה ווען נישט די נייעס קומט פרייטאג פאר'ן זמן אז די שווער און שוויגער האבען באשלאסען מיך צו קומען באזיכען. עס קען דורך גיין א גאנץ קאלעכדיג יאר און מיר זעהן זיך ערב יום כיפור און חול המועד פסח. היי יאר האבען מיר די זכי' אז זיי קומען אפשטאטען א באזוך אין מיינע מוסדות זונטאג גאנץ פרי, איך מיז אייך אוודאי נישט פארציילען אז לכבוד דעם האב איך שיעור נישט געמיזט פארבען די באנגעלוי ווען נישט איך נעם אפיהר דעם קאנטראקט און צייג די רבנית אז דאס איז בפירש קעגען די תקנת הבאנגעלוי, וואלט איך געמיזט קאלעכען דעם פארטש. געזאגט האבען זיי צו ערשיינען אום 12 נאכמיטאג, זעהט אויס אז זיי האבען געוויסט אז איך האב אנדערע זאכען אויך צו ארלעדיגען זענען זיי אנגעקומען ערשט 2 אזייגער, מיט ברענגענדיג מתנות פאר די קליינע כאילו מיר וואוינען אין בראזיל און מען זעהט זיך יעצט צום ערשטען מאל נאך א שמיטה. איבעריג צו זאגען מיר האבען זיי סארווירט פון יעדען געשמאקען מאכל וואס מען האט נאר געקענט אפקאכען אין די פאר שעה פון צופרי, ווארימע און קאלטע קאווע, איינגעמאכטץ מיט געבראטענ'ס, קאלטע לעמאנעיד און ווארימע טיי. די גאנצער קאלאני ווייסט שוין צו זאגען פונעם גערויך אז מיר האבען היינט געסט. כ'האב אליין נישט געדענקט פון שנה ראשונה אז די שוויגער האט ב"ה אזא צוויי פאכיגען אפעטיט. מיר האבען געמיזט שיקען א קינד ברענגען פון גראסערי נאך ראלל'ס און אייז קרעים, פלעסטיק קאפס און נעפקינ'ס. דער שווער איז גוטמוטיג, ער גייט אריין אין אלע צימערען, באטאפט אלעס כאלו מיר האבען אים געדינגען צו זאגען זיין מבינות, ער מאכט בילדער פון אלע קינדער און קאמאנדעוועט זיי זאלען זאגען טשיז און לאכען. ער מאכט א הלצה אין דאס גאנצע ב"ב שמייכעלט מיט חנופה. וואס ווי ווען, עס איז שוין מנחה טיים, דער שווער קומט מיט מיר דאווענען מנחה, ער באגריסט איעדען פארביי-גייער כאילו ער איז ביי זיך אין פאבריק. אינמיטען וועג צום שוהל גייט ער צו די קאר נעמען א טוט-פיק. ער זאגט מיר צו שטיל, דער אינגערמאן דארט קוקט אויס ווי פעטער אשר'ס זוהן? הא? און ער לויפט צו, שלום עליכם מענדל! אה אנטשולדיגט, סע האט אויסגעקוקט. סארי..

פון שווימען היינט איז מאן דכר שמיה דער איינציגער טרייסט האב איך אז היינט פארט מען נישט צו וואל-מארט. פארען אוועק גיין פרעגט ער זיין טאכטער נו האט ער ליעב די קאנטרי? זעהסט כא דיר געזאגט "הי איז גאנע לאוו איט", ביייי

די ששת ימי המעשה אין שטאט איז א מחי'. (ששא פארציילט נישט אין קאנטרי) קודם די סאפער'ס יעדע נאכט, עס איך ענדליך גענוי וואס איך האב ליעב און ווען עס שמעקט מיר. איך קען נעמען דעם צייטונג עס צועפענען אויפען גאנצען טיש און לייענען בשעת'ן עסען, קיינער שטופט נישט, קיינער שרייט נישט. אלע בריוו און פאסט ליגען אויפען טיש אומ-געעפענט. די שטויב זאמעלט זיך אויך אן, איין שיכט נאכען צווייטען וואס א טאג עס גייט פארביי. די מיסט ארויס טראגען? נישט דא קיין מיסט. איך הייב אן טראכטען אז דער אלטער בחור וואס וואוינט אויבען העכער אונז איז נישט אזא נעבעך ווי זיין מאמע מאכט אים.

א גרויסע מצוה האב איך אויף מיר מקבל געווען לע"נ מיין עלטער מומע וואס איז אוועק פארגאנגענעם שבועות. יעדען טאג ווען איך רעד פון שטאט צו די קאנטרי זאג איך אייביג אז אין שטאט איז דער היץ אומדערטרעגליך. ווי די אלטע לייט אין פלארידא האבען ליעב צו הערען ווינטער אז אין נוא יארק איז ביטער קאלט אין עס שנייט אן אויפהער, אזוי האט זי ליעב צו הערען ווען איך זאג אז אין דער שטאט דא איז 107 די גראד, עס שטינקט די גאסען, מען קען א הינט נישט ארויס לאזען, די עיר קאנדישען קען נישט גענוג אפקילען די דירה. זי פריידט זיך זייער און איך האב א מצוה רבה.

די דריטע וואך, איך פאר ארויס דאנערשטיג נאכמיטאג גאר פרי, צו אריין כאפען נאך איידער די ראש-אוייער הייבט זיך אן, ווי טייל גיטע פריינד האבען מיך ג'עצה'ט. צו מיין מזל האט א מאטאר ביציקעל זיך איבערגעדרייט אפאר מינוט פאר'ן דשוירדש וואשינגטאן ברידזש, אלע אויטא'ס זענען געקומען צו א שטיל-שטאנד. ווי עס איז דער דרך ביי אונז זענען אפאר נייגעריקע אידען ארויס געקומען אויף די נאקעטע הייוועי, זיך געמאכט וויכטיג. איינער איז מיך געקומען פרעגען צו איך דארף נישט אביסעל טרויבען. פון א צווייטע ווען זענען ארויסגעקומען 3 אינגעלייט אנגעטון אין גארטלעך און געפרעגט צו כאב שוין געדאווענט מנחה. יא, מנחה האב איך געדאווענט היינט געדאווענט בידידות, מעריב ביים מעריב פלאץ איך קום אן אין די קאנטרי האלב שיכור גאנץ הונגעריג איך פאל אנידער א ג'הרג'טער אין די דינע מצה מאטראצען וואס מיין עלטער זיידע איז נאך געשלאפען דערין ווען ער איז געווען אין שפיטאל אהיים קומענדיג פון מונקעטאבער.

פרייטיג צו נאכט'ס גיט אויסגעריט און אויסגעשלאפען. איך שפאנציר אריין מיט די 2 קליינע, די פיאות פריש געמאכט מיט דיפערידא. אין קאנטרי זענען זיך רוב חסידים מקיל מיט צו ברענגען די גרויסע מיידלאך אין ביהמ"ד אריין, איין אזא איד ברענגט מיט אלע זיבען קינדער אין שוהל מיט די פעדזשאמעס, מיט די באטיס אלעס וויינט אדער שפרינגט אויף די טישען, דער טאטע וועלענדיג זיין א עכט גיטע בעבי-סיטטער האט געהייסען דאס קליין מיידאלע צו גיין צונויף קלויבען אלע פעפער'ס אין שוהל, זי איז געגאנגען צונעמען פון יעדען די עלים לתרופה'ס און די אנדערע פלוג בלעטלעך יעדער האט געברומט, א אלטער האט זי אנגעשריגען ארויס פון שוהל!. עס האט זיך שיעור נישט איבער געדרייט די שוהל ווען נישט דער טאטע האט געהייסען זיין גרויס אינגעל איר אהיים טראגען צו דער מאמע פעמפערען דאס קינד.

איך בין די וואך אנגעקומען אין שוהל נאך איידער הודו. די זעלבע גיטע פריינד הייבען אן דער וועכענטליכער קאנטרי פזמון, אודך, ווען ביזטו געקומען יאנקעל? טאקע נעכטען? הע? ווילאנג האט געדויערט דער וועג? אזוי? טראפיק פאר'ן ברידזש? ווער הייסט דיר נעמען דעם דזשי דאבעליו? נעקסט-טיים נעם דעם האלענד טאנעל? שוין ב"ה אדורך דאס ערשטע קרייץ פארהער. יעצט קומט דער שכן פון די צווייטע זייט טיש, גיט שבת יאנקעל ווען ביזטו געקומען? האסטע געקויפט מיין ווייב'ס קוגעל? כאדיר געזאגט עס איז ווערט 4 ראניש. ווילאנג האט געדויערט די וועג? אזוי? געווען אין טראפיק? איך זאג דיר די בעסטע איז ארויס צו פארען זייער שפעט ביינאכט, שוין עניוועי נעקסטע וואך מערצעשעם קאל מיך, מען קען זיך נישט פארלאזען אויף סי-בי-עס. לכו נרננה... דער קליינער שכן איז היינט מלא טענות, ווייטער צוגעשיקט דעם זעלבען בהמה חזן ווער שיקט אים צו? יעדעד וואך זיכט מען אויף דעם גרעסטען פעניאק?! אךךך מע דארף מאכען דא א אייגענע אינגעלייט מנין... אלץ פראטעסט האט ער נישט מיט געזינגען נישט לכה דודי און אויך נישט לא תבושו. מעריב האט ער איבערגעהיפט מיט איין געניץ, אויפגעשטאנען צו עלינו לשבח, ביים זאגען גיטשאבעס איז שוין דער סימן פון שטערען געווען אינגאנצען אויסגעמעקט.

איין מינוט, דער זעלבסט געקרוינטער גבאי האט עפעס אויסצורופען, היינט נאכט וועט פארקומען א באטטע לכבוד די יארצייט פון חאצ.. רבי זי"ע, איך פרעג מיין שוואגער א אלץ-ווייסער אויב עס איז דא אין קאנטרי איין חסיד פונעם חאצ.. רבי'ן? ער מיינט אז ניין, אבער מע שמיעסט אין קאנטרי אז ווען דער גבאי האט נישט אויסצורופען א זכור אדער א הודעה איבער'ן עירוב פארופט ער א באטע. נישט קשה. אויפען וועג ארויס כאפ איך א פריינטליכען זעץ אין רוקען פון מיין נייעם ידיד אום יענער עק קאנטרי, יאנקעל! מארגען נאכט וויל איך דיך זעהן ביים וואלי באלל. הערסט. דריי דיך נישט ארויס. העסטע קומען?

איך טרעף דעם מענעדזער און פרעג אים פארוואס מיין פריזער ארבעט נישט כדבעי, און ווען גייסטו פאריכטען די סקרין אויפ'ן פארטש. ער זאגט מיר לאמיר נישט רעדען דערפון שבת, פאריגע וואך האט ער נישט געוואלט רעדען דערפון ווייל די ערשטע צוויי וואכען האט ער וויכטיגער'ס צו מסדר זיין, צוויי וואכען צוריק האב איך אים אויך געוואלט זאגען אבער צו פוהל קונים זענען געשטאנען ארום אים מיט בקשות, לויט ווי עס קוקט אויס האט ער א גאנצער זאק מיט תירוצים, גיט כ'עלל צו ווארטען א וואך. ער שרייט מיר נאך קיינעמ'ס פריזער ארבייט נישט גיט.

שבת בייטאג זאגט מיר מיין נייער ידיד דער קליינער ראולי-פאולי. גיי זעץ דיך אוועק אויף יענער טיש, נישט דא לעבען מיר. וואס איז שוין ווייטער? ער מאכט א גאנצער הקדמה, מיין צווייטער קאזין אין אנטווערפען האט געהאט א צווילינג, צוויי אינגלאך, נאך 6 יאר, איך האב לכבוד די שמחה נעכטען נאכט געגעסען צוויי שאכטלעך זכור באנדלעך. איך האב אים באדאנקט און זיך געגאנגען זיכען א ניי פלאץ. מיין נייער שכן האט נאר געוואלט וויסען אויב איך בין באבע יוטל'ס א אייניקעל, ער האט א חשד מיר זענען קרובים.

שלוש סעודות די וואך האט דער מענעדזשער פון קאנטרי געגעבען הערינג נאך די מאמע'ס יארצייט, איך בין אים געגאנגען זאגען לחיים, זאגט ער מיר מיט א דריק אין די האנד, לחיים לחיים, די נשמה זאל האבען א "תיקון". קוקט אויס עס איז די ערשטע יארצייט. איך מורמעל אים אריין אין אויערען דער אייבערשטער זאל העלפען זאלסט קענען פיקסען די פריזער די וואך אז נישט... אקעי! בלי-נעדער, זאג דיין ווייב זאל מיך דערמאנען מיטוואך נאך 3 אזייגער!

מוצאי שבת אונזער גאנצע באנגעלוי איז איבער געדרייט פון אויבען אראפ, אלע יחנה'ס האבען באשלאסען זיך אפקילען שלוש סעודות אין מיין קאלטע באנגעלוי אנשטאט זיצען אין די היץ אינטערען בוים, ליידיגע פלעסטיק קאפ'ס, א טאן מיט פאפיטע שאלאכטץ, צוויי דריי געניצטע פעמפער'ס און וואס נישט איז באלאגערט און אלע צימערען, די באנגעלוי פליט ווי נאך א ערד ציטערניש. א שעה נאכען זמן איך מאך הבדלה, זי זאגט מען מיז גיין אין פיצא סטאר שוין, איך בין זייער הינגעריג איך וועל מן הסתם זיין אויף ביז פארטאגס צו קלינען דעם שמיץ. קענסט גיין שפילען וואלי באלל?

זינטאג אינדערפרי איך וויל זיך אביסעלע וואויל גיין און בלייבען שלאפען שפעט, ניין! נישט דא אין קאנטרי, נישט היינט. וואס איז? דיין מאמע קומט נאכאמאל? ניין עס איז וויזיטינג דעי! מ'דארף גיין באזיכען די שוועגערען און הוידעפלאץ קאנטרי, אבער עס איז נאך קוים 11 אזייגער אינערפארי? נו מען דארף גיין קויפען א גרילל, פלייש, צוגרייטען, איינווייקען, אפאר קלייניקייטען אין וואל-מארט. איך קום אהיים פון שוהל און מען פארט קיין וואל-מארט, דער וועג קען איך שוין שלאפעדיג, די מיידלאך ביים טשעק-אויט שמייכלען זיך אינטער זיי ווייסען אוודאי אז העלפט זאכען ברענגען מיר צוריק קומענדיגע וואך, אדער אפשר ווייסען זיי נישט? אויפען גנב ברענט דאס היטעל. די וואך האבען מיר געטראפען געוואלדיגע מציאות, איך וויל נישט שרייבען כדאי קיינער זאל עס נישט אויסכאפען. אין וואל-מארט זעה איך, מער ווייניגער גייען אלע נשים צדקניות אנגעטון יונטעף'דיג, אלע מענער מיט די אראפגעלאזטע נאז. פארוואס? אחוץ די שנה ראשונה'ס וואס זיצען נאך אויף קעסט. איך טרעף א חבר פון ישיבה ער פארט ארום און א שאפינג-וואגאן, אלע 3 קינדער אינעווייניג, די שיך אויסגעטון. ער זאגט דא איז פיין לופטיג, איך טרעף מיך דא אייביג מיט אלטע גיטע פריינט, איך שטיי נישט די פרוי אונטער די פיס. איך זאג אים ער איז נישט דער ערשטער וואס האט ערפינדען די המצאה.

עס דויערט 20 מינוט אויסצוגעפינען אז באנגעלוי 24 געפינט זיך גאר לעבען די אנדערע אריינגאנג צום קאנטרי, יעדער שיקט אונז אין א אנדערע ריכטונג. מיר קומען אן, קלאפען שוין אין די באנגעלוי מיט א אויפגעהייטערטע שטימונג, 5 גרויסע שאפינג בעגס, גרייט זיך צו וואשען אין מאכען שלחן עורך. זי איז ניטאמאל אין קאנטרי, די שכנ'טע זאגט אז זיי זענען (אויך) געפארען קיין וואל-מארט קויפען א גרילל. מיר ווארטען א שעה און יעצט קענען מיר עסען דאפעלט. דער שוואגער פרובירט זיך אליינס נישט צו נער לייגען, ער זאגט, דער עיקר איז נאר די פאן, נישט דאס עסען אמת? ווען נישט די קינדער האבען שוין נישט קיין געדולד און לויפען אריין אין אלע ארומיגע באנגעלוי'ס, עס איז הייס, זיי האבען נישט ליעב קיין געבראטענ'ס, גיט מען זיי ברויט מיט אבעקאדוי. דער גאנצער קאלאני איז שוין פארויכערט, מיר ווייסען נישט צו עס איז צופיל ברען-שטאף אדער צו ווייניג שטיינדלאך, ווי דער שטייגער אין אזא פאל ווי ביים פייער ערב פסח יאווען זיך תיכף אפאר מומחים אין מלאכת הגרילל יעדער לייגט צו פעך און שוועבעל, אלע גיבען מיר שלום עליכם מיט די פעטע הענט און פרעגען צו איך קום פון שטאט אדער פון א אנדערע קאנטרי. די צוויי נייע גרילל'ס פלאקערען, נישט דא מער ווער עס זאל עסען די סטעיק. זיי שטייען פארשעמט, ווען זיי קענען ווען רעדען שרייען זיי הויעך "אלעס טוט מען פאר די קינדער".

פאר מיר פארען אהיים פרעגען זיי אונז אויב מיר ווילען צו פארען דא נישט ווייט, מען קען פארען מיט פערד עס קאסט 10 מוניט פאר 5 דאללאר אפילו די קליינע וועלען עס ענדזשויען, איך זאג איר מען קען פארען מיט פערד פאר אסאך ביליגער ווי 5 דאללאר. איך מיין זי האט זיך באליידיגט.

די וואך האב איך באשלאסען איבער צו שלאפען זונטאג נאכט און אריין פארען ערשט מאנטאג פארטאגס, איך שטעל אן דעם וועקער אויף 4 אזייגער עס פילט זיך ווי סליחות פארטאגס. די גרינע בלעטער זענען נאס פון טוי, די וואלקענעס קומען אראפ אזש ביז צי די שפיץ נאז, דער שמעק פונעם סקאנק איז נאך פריש, די הערשען שפרינגען ארום אויף די וועגען ארויף און אראפ. דער סעווענטין איז ליידיג פון פאציענטען און פיל מיט פאליציאנטען. דער אראבער ביים געז סטעשאן לאכט אויך פון מיר, קוקט אויס איינער האט אים פארציילט אז דאס איז דאס ערשטע מאל איך זעה דעם ראוד 5:00 אינדערפרי. איך קום אן קיין וויליאמסבורג אין מיין שוהל אריין האלב זיבען מיעד און ערשעפט, איך בין שיעור נישט איינגעשלאפען אין מקוה. אפילו דער שמש פרעגט מיך וואס אזוי פרי היינט? און מיין בעה"ב פרעגט מיך א גאנצען טאג צו איך בין אקעי. אבער די קינדער האבען דארט א גוד טיים.

איעדע וואך ביז דאנערשטאג נאכמיטג האב איך שוין א גאנצע ליסט גענוי פארצייכענט מיט א געפירקעלטע שריפט וואס צו ברענגען פון שטאט, אנגעהויבען האט זיך עס - ווי געשמועסט, מיט די פארגעסענע חלה דעקעל און קראק-פאט, איך קויף איין פלייש עס איז ביליגער אין שטאט. איך ברענג מתנה'לעך פאר די קינדער (נאר צו דע וואס זענען געווען וואויל). פארסאפעט שלעפ איך ארויס באקסעס מיט אייסעס, קעסטלעך סאדא און עפעל דזשוס, פעמפער'ס, צייטונגען און אלעס וואס איז מיט א קוואדער ביליגער אין שטאט. איך פיק אויף זאכען פון קלינער'ס, פון שוסטער, פון פארמאסי. און צומאל טראג איך אפ וויכטיגע פאפירען פאר די שוויגער. שכינים פון שטאט שיקען מיט מיר שאפינג בעג'ס מיט חפצים צו שכינים אין קאנטרי, אונזער נייגעריגע "נעקסט דאר" שכנ'טע מיט'ן רויטען טורבאן ביז אריבער די אויערען קוקט שוין ארויס פון הינטער די שפארע'ס מיט גרויס נייגער וואס האט מיסטער שיסטער היינטיגע וואך געברענגט. די וואך האב איך געברענגט א גרויסע באק'ס די אנדערע צופרי האט זי שוין געפרעגט הינטערוויילעכץ "איי דאונט מיען טא בי נאוזי באט וואט דיד יאר האזבענד שלעפ אוט לעסט נייט"? איט וואז סאטש עי ביג באקס, וואז איט העווי?

די וואך האב איך געברענגט פאר די קליינע, שיינע בענטשער'ס. איך בין געווען מאנטאג ביי א בר מצוה, פאר'ן בענטשען קומט אריין דער טאטע פון בר מצוה בחור מיט א באק'ס בענטשער'ס. עס האט זיך אפגעטון אזא געכאפעניש, אלע האבען זיך א לאז געטון אויף אים, גרויס און קליין אפילו די אויבען אן אידען. ווי די קליינע קינדער כאפען פעקלעך ביי א באווארפען. איך האב זיך נישט געקענט אפווינדערען וואזוי מען רייסט זיך נאך קליינע בענטשערלעך וואס אלע ווארפען גלייך אין שמות נאך איידער מען קען עס ניצען. ביים ארויסגיין האט איינער פון די כאפערס אראפ געווארפען אלע בענטשער'ס און ביי מיר אין באנגעלוי וועט דאס אי"ה באקומען א תיקון, משה'לע האט זיך געפרייט דערצו כמוצא שלל רב.

נאך די שיינע אויפנאמע וואס מען שטעלט מיר אהער וועכענטלעך, דאס ערשטע באצאהל איך צוריק אלע חובות וואס זי האט זיך אנגעבארגט במשך די וואך, וויפיל הינדערט דאללאר איך זאל נישט איבער לאזען מאכט זיך אייביג עפעס אנדערש, מאנטאג קומט א פאנדזשעלוי טראק, ער רופט אויס מיט א הויעך-הילכער אז ער האט אזעלכע מציאות אז פאר אים אליין לוינט זיך צו קומען אין קאנטרי, ער האט געסטראשעט אויב ווערט די טראק נישט ליידיג וועט ער מיזען קומען די אנדערע וואך נאכאמאל. א צווייטע פרוי אין א שווארץ טיכעל מיט מענערישע גלעזער פארקויפט געניצטע ביכער אמייסטענס פון שלום בית טעמע'ס און אנדערע ביכער פון שמות. מיין רעבעצין פרעגט איר אויב זי האט נישט עפעס "די ווי די'ס"? א דריטער פעדלער פרובירט יעדע וואך אריינצושמוגלען צו מיר אין באנגעלוי א נייער טעיפ רעקארדער. וויפיל מען זאגט אים אז מיר האבען גענוג טעיפ רעקארדער'ס, דעמאלס וויל ער זעהן צו מען דארף נישט באטאריעס. אז דאס אויך נישט, לאזט ער זיך מכבד זיין מיט א גלאז ווארימע מילך און א קאקי דערנאך ווינטש ער אן אז מען זאל זעהן אסאך נחת. דערנאך גייען איעדע נאכט אנדערע צוויי גיטע פריינד נאך געלט, זיי דארפען גארנישט זאגען א צוועק, די פרויען פארשטייען שוין אליין בלויז פון די שבת'דיגע בגדים און די גרויסע פאקעט-בוק אז מען רעדט דא פון א גאר וויכטיגע הכנסת כלה און ווארפען אריין אויפ'ן פעטער'ס חשבון ווי מער. אטייל שרייבען אפילו אויס א טשעק. מאנכע זאגען מען טאר זיי נישט אריין לאזען אפילו אויפ'ן פארטש ווייל זיי גייען אריין אין אלע באנגעלוי'ס און קוקען זיך אומדערעקט אום, שפעט ביינאכט ביים זיצונג פארציילען זיי גענוי וועלכע איז א קלינע און ביי וועלכע עס הערשט כאאס. וועלכע האט אנגעטראגען א גלעזעל קאלט וואסער און וועלכע האט נאך 10:30 געהאלטען אינמיטען באדען די קינדער. מיין פרוי האט זיך שעמעוודיק פארענטפערט פאר איין אזא געלט גייערקע. אז זי האט פשוט נישט פארוועם אויך צו גיין נאך צדקה. יעדער גייט דא. זאגט יענע איך וואלט נישט געגאנגען אבער איך האב זיך שוין נישט אנגעטון "געהעריג" דריי וואכען "איי זשאסט העד טא געט דרעססד ענד געט אייט אוף מאיי באנגעלוי" (איך האף זי לייגט כאטש אריין דעס בינטעל קעש אין א פישקע אריין.)

איין נאכט פארען אלע פרויען אריין צום טאון קויפען סאפט -אייז קריעם און שפאצירען אויף די ראוד'ס ביז אינדערנאכט אריין, עס קאסט א בעבי-סיטטער. די צווייטע נאכט איז דא א פלעי ביי די שכינות'דיגע מיידעל קעמפ די הכנסה גייט פאר צדקה (איין ברטונרה האט גע'פסק'נט אז מען קען אפילו די קאר סערוויס צאלען פון מעשר געלט), די דריטע נאכט זעהט מען סלייד'ס פון לשון הרע, דאונעשען איז נאר 10 דאללאר. מיטוואך נאכט וועט זיין א דרשה פאר פרויען און גרויסע מיידלאך איבער דאס ענין פון ווערים אין פרוכט. ביי ענדע וואך איז א וואונדער זי איז א בעל חוב? יענע וואך איז געקומען א טראק וואס פארקויפט דזשולערי זי האט מיר געקויפט א מתנה א פאר אויער-רינגלעך אויב איך וויל אמאל איר געבען א מתנה זאל איך האבען גרייט. מעשה גאבעליר. איך וויל נאר וויסען פארוואס קומען זיי דייקא ווען די מענער זענען אוועק?

קוים עס האט זיך אנגעהויבען די דריי וואכען, איך קען שוין גאנץ כמעשה אלע שכינים ווי זיי ארבעטען און ווען זיי פארען ארויס צו די קאנטרי, וויפיל זיי האבען געגעבען דעפאזיט פאר'ן 7'טען שטאק אויף קלעסען קאר. דעקאלב וואס גייט זיין פארטיג אי"ה אויף חמשה עשר בשבט שנת תשע"א אדער אויף שבועות דערנאך. גיטע ידידים האבען מיר שוין אויך פרובירט צו פארקויפען לייף אינשארענ'ס פאליסי, מען הערט דאך אזעלכע שרעקליכע זאכן. א צווייטער כולל אינגערמאן לויפט מיך נאך יעדען זונטאג צו איך ווייס נישט איינער וואס דארף אפיס פורניטשער. א דריטער וויל איך זאל ווערען מיט אים א שותף אין א 7 פעמילי וואס מען טראגט אים אן און וויסקאנסין, ער זאגט עס איז אכט מאל די רענט ראול. גיי פארשטיי.

איין נאכט קאלט מיך אויפען סעל-פאון א נייער ידיד פין קאנטרי אט איז דער שמועס מער ווייניגער: האלוי יאנקעל ! יא, ווער איז? דאס איז שמעון ווער? שמעון, שמעון קאלמאנאוויטש פון באנגעלוי 3, דערקענסט נישט מיין קול? וואס-אי-מיט-דיר??? אההה וואס הערט זיך עפעס? וואס ברענגט אייך צו מיר? סתם אזוי, וואס איז נייעס? נייעס? גארנישט וואס-אי? וואס קען איך אייך העלפען ? עם עם עעעם ווייסט דאך, יעדען שבת ברענגט א צווייטער שלוש סעודות און און.. עם עםם אפשר... אזוי? ניין כאב נישט געוויסט וואס איז די שמחה? איך זעה יעדער עסט דאך אין באנגעלוי און מען קומט צוריק צום זינגען. נאא סתם, מע מיז דאך עפעס טיילען, דער גבאי וויל וויסען, סוי אויב די ווילסט ברענגען די וואך!? גיט כעל איבער קלערען! האסט א נעקסטעל? וואס איז דיין נומער? כעל דיך קליקען צו דערמאנען. ניין כאב נישט, כעל איבערטראכטען אקעי?. ארלעדיגט? גיט כעל זאגען מעכיל, זיין חבר ארבייט ביי יוני'ס דעלי. ער קען צושטעלען אלעס, עסט עם געבען א פיפציגער אין קאנטרי! זאל דיר זיין צו מצוה. איך קאל אהיים אין קאנטרי עלעף אזייגער ביינאכט אלעס איז נאך וואך, ווי מאמי? אינדרויסען (נאטורליך) טאטי.... די געסט קידוש די וואך? ניין אפשר שלוש סעודות, ווער האט דיר שוין געזאגט? מאמי האט געזאגט פאר באבי. אבער טאטי! קאנטרי איז אזוי גיט, מאמי איז ביי די לעדיס, אונז טאנץ מיר אויפען בעט, רחי האט זיך צוקלאפט, און משה שלאפט אין דיין בעט. מארגען גייט מען אויף א טריפ. מושי'ס בייק איז צובראכען, אונז האמער געהאט א באלל אין דעי קעמפ. טאטי, טאטי אין מומע חוה'ס באנגעלוי איז געווען א סקאנק... ביייייי

דער שבת האט מיין שוואגער זיך פארגליסט צו עסען צוזאמען ביידע משפחות אינטער איין שלאק, איך בין דאך א גרינער אין הלכות קאנטרי, מסתמא איז עס א מנהג הקדמונים אז שבת מברכים עסט מען אין די קאנטרי צונאזאם, צונויפגעקוועשט. און טאקע ביי אונז אין באנגעלוי, מיט א רעכטע טענה, "זימער דארף מען האבען ווי מער פאן", לויט ווי איך ווייס שלאפט ער הויעך אויפ'ן קול שוין תיכף נאך די זיפ, אין א פארוואלקענטער טאג איז ער שוין נישט צווישען די לעבעדיגע תיכף נאך די פיש. אויך גידענק איך נישט ער זאל אמאל פארשלאגען צו האבען עפעס פאן אין די שטאט ווי מיר וואוינען נישט ווייט. שוין, לאז זיין אזוי.

די צוויי שוועסטער האבען געגרייט אויף דעם שבת ווי עס קומט פאר א פארמעסט ווער עס קען בעסער און דער געווינער גייט קריגען א גאלדען מעדאל פון מארטא סאטוארט אליין. איינע האט צוגעשטעלע די ביינאכט סעודה, די צווייטע די בייטאג. מיר האבען איינגעקויפט לכבודם אלע ערליי זיסע אויבס, ברוינע באנדלעך און געלע זיפ מאנדלען (די גראבע). רעטעך מיט לאקשען, טאמעטע דיפ'ס מיט חריין שארפע און מילדע, חלות פון וואסער און אויך מיט אייער, כל ערליי סאדא מיט וויין, ניסלעך געזאלצענע און געבראטענע. א גאנצע גרויסע רויטע מעלוינע. ער איז געקומען פרייטאג באזיכען די שוועגערען צו זי דארף נישט א האנט. נאאא פעלט נישט אויס די גאנצע געפאטשקעריי – זאגט ער.

פרייטאג צו נאכט'ס מע גייט עסען, שלום עליכם זינגען מיר דעם נאציאנאלען ניגון. "נא זינג שוין דו אשת חיל. נע זינג שוין דו סי דיין באנגעלוי, נא נא זינג שוין אבי געזינגען איך בין שלעפעריג. איידער מיר האבען געהאט א געלעגענהייט צו האבען די ערווארטעטע פאן איז גיסי היקר געווען אויף יענע וועלט מיט א שמייכעל אויף די בארד. זיין ווייב איז רויט, זי שטויסט אים אינטערען טיש, די קינדער שרייען טאטי, ווי א בער וואס האט זיך שוין געלייגט אויפע'ן ווינטער. קוים וואס מען האט אים געקענט דערוועקען אהיים צו גיין צו תיקון חצות. אלע קינדער זענען געבליבען שלאפען ביי אונז, און די פאן איז געווען העכער אלע ערווארטונגען.

שבת בייטאג איז פארגעקומען אין שוהל א שמאלציגער גרויסער קידוש. שמערעל פון באנגעלוי 2 האט גומל געבענטשט אין געגעבען א פראכטפולער סעודות הודאה. פארלייפיג האט עס געהייסען אז ער האט מיט די קאר צוטרויטען א הערש, איך בין מסופק צי עס איז נישט געווען עפעס מער ערענסט. מיין חבר אלץ בחור האט געניצט דעם זעלבען תירוץ ווען ער האט גומל געבענטשט איין גרינעם דאנערשטאג צופרי. דער ראש ישיבה האט אים געלאזט רופען נאכען דאווענען און געווארענט "זעה עס זאל מער נישט פאסירען". אלענספאלס, ביי שוכן עד האט זיך שוין אנגעזעהן א פרייליכער מינע אויף די חברה טרינקער, איך האב תיכף געשמעקט אז היינט איז דא עפעס בעסער'ס ווי פשוט'ע שליוואוויטץ. אלע שפעט קומער זענען היינט געקומען צייטליך. ביים לייענען קומט צו מיר צו דער שיינער איד פון קאנטרי און פרעגט מיך אויב עס פעלט אויס ער זאל זיך פארגרייטען עפעס א דבר תורה צום קידושא רבה, א איד האט געהאט אזעלכע ניסים, גיי זאג אים אז קיינער דא אין שוהל איז נישט אויסען צו הערען זיינע דריקענישען ווען מען איז עוסק אין די מצוה פון סעודת הודאה. בין גברא לגברא זענען צוויי פריינט פון בעל הקידוש ארום געגאנגען פרעגען ווער עס האט א ברוינפען שטאפער עפענער. הכלל, נאך איידער דער גבאי האט געהאט א שאנס אויסצוריפען דער קידוש, נאך אינמיטען ברכת כהנים און מיר אלע אייניקלעך פון שבעת-הריגעל האמיר געטרינגען לעילו נשמתו, זיך גיט אנגעגעסען מיט פעטע גאלע, אייער קוכען און זאלציגע הערינג. ווי דער שטייגער ביי חסידים האבען אפאר היץ קעפ אריין געברענגט אין שוהל זייערע טעפ טשאלענט שטאלצערהייט, זאל איעדער עסען אין ווערען זאט, כמנהג הקדמונים אן לעפלעך, אן טישטיכער, מען האט זיך געריסען נאך די טשאלענט כאילו עס איז מוצאי תענית. א גרויס טייל קאנטרי האט אפילו נישט געוויסט ווער עס איז דער בעל הנס אבער יעדער האט זיך געפילט ווי א מחותן, ויאכלו ענבים וישבעו. אן אלטער איד וואס איז געקומען צו זיין זוהן צו גאסט גיט א פרעג ולשמחה מה זו עושה? זאג איך, זיי האבען ליעב דעם שבת קודש! גיי די אינגערמאן, דעם טשאלענט האבען זיי ליעב!. דער איד האט מיט גרויס תמימות אראפ געקליבען אלע ספרים פון טיש, און זאגט איבער צו זיך אליין בלשון בתמי' דעם שבת האבען זיי ליעב? גייטץ אהיים די ווייבער זענען הונגעריג. צום סוף האט דער מגיד פון שוהל יא געמאכט שטיל און געזאגט א משל מיט א נמשל איבער דעם ענין פון גיבור כארי ורץ כצבי, מען דארף זיך מקבל זיין צו זיין א רץ כצבי. איר ווילט הערען די גאנצע?

חתן דינן איז היינט געקומען אין שוהל מיט די זיידענע בעקיטשע ווי צו א ברידער'ס חתונה. צום קידוש האט ער אויסגעטון דעם טלית, ער האט נאר געוואלט מען זאל זינגען ווארימע ניגונים, אבער נישט סתם ווארים ער זאגט אז ר' שלמה קארילבאך'ס ניגונים טוט אים שטארק ערוועקען צו שפירען א טעם אינעם שבת קודש און מיר אינגעלייט האבען זיך געשפירט פארפליכטעט צום בעל הקידוש, האבען מיר געזינגען און חזונ'יצט, ער זיצט מיט'ן ספאדיק די אויגען פארגלייזט און אנגעזאפעצט, ער רומט מיר אריין אין אויער אז ער פילט ווי ער ליגט יעצט אויף די אויבערשטע באנק אין דער שוויץ און באקומט א גיטען מאסאדזש אין רוקען. גיי פארשטיי א פולישע קישקע. וויפיל מיר האבען אים געבעטען ער זאל אונז זאגען ווי דער נס איז געשעהן (זיין קאר איז אומגעשעדיגט) ער טעהנ'עט בגילופין אז ער קען נישט רעדען דערוועגען אין א מקום קדוש. איך האב א שטיקעל השגה ווער די הערש איז געווען.

איר ווייסט, כ'האב שטארק ליעב צו באטראכטען ווי אנדערע האבען פארגענוגען. איין בעל בשר אין קאנטרי, יעדער רופט אים דער רויטער, האט זיך אזוי אנגעשאשקעט ביים קידוש, מען האט אים געמיזט אהיים פירען מיט 2 שמשים ער האט נישט אויפגעהערט צו שרייען אויף זיינע קינדער גייט'ס אהיים זאגט'ס פאר מאמי אז די טשאלענט פון מיסיס הארטשטיין איז דעלישעס. א צווייטער וואס איז געווען אויף גאסטעריי שבת ביי אונז אין קאנטרי איז ארום געלאפען יעדען פרעגען צו וועם מען דארף רעדען וועגען קומען אין דער קאנטרי מערצעשעם נעקסטעס יאר. דער בעל שמחה האט יעדען איבער געלאזט אין אהיים געלאפען איבערלאזענדיג דאס גאנצע חאזעריי. דער גבאי האט געזאגט מער וועט ער דאס נישט צולאזען.

נאך די ארבע כוסות זענען מיר געגאנגען צו די סעודה. די קינדער זענען אלע געווען אין די גלידערען, די געשרייען און קריגערייען עד לב השמים, מען האט געשלעפט די גרויסע הילצערנע בענקלעך ארויף אויפ'ן פארטש. זאל טאקע כל הקהל הקודש זעהן אין וויסען אז מיר האבען אסאך פאן. מען האט שוין איינגעטיילט די זיצען אלע קאזינ'ס יעדער וויל זיצען נאר דארט ווי דער צווייטער זיצט. אונזער טיש אופען פארטש האט אינגאנצען דריי שוואכע דארע פיסלעך, מיין שוואגער זאגט איך זאל פרעגען א שאלה צו מען מיז אנפילען דעם בעכער ביז'ן טאפ אויב מען איז זיכער אז עס גייט זיך סייווי אויסגיסען פונעם טיש געשאקלען. ביז מען האט זיך דערזעהן ביידע משפחות זיצענדיג אלע אויף די פלעצער זענען מיר שוין ווידער הינגעריג געווארען. מיר האבען זיך ארום געטענהט ווער עס מאכט די בעסטע בארכעס אין די מאונטענ'ס, אפילו דאס קליינווארג האט געהאט א מיינונג, מיין ניכטע זאגט אז באבי מאכט די בעסטע חלה. די אייער מיט צוויבעל האט די שוועגערען אזוי באזאלצען אז עס איז איבער געבליבען אומבארירט. זי לייגט אריין העלפט אייער אין די טשאלענט עס זאל ווערען טונקעל ברוין, איך גלויב אז א גרויס חלק כלל ישראל האט דאס זייער ליעב. מיר נישט. מיין טרייסט איז געווען איהרע טשאלענט. די טשאלענט איר'ס ווי גיט עס האט געשמעקט האט עס פארט געהאט א טעם פון די שוויגער'ס טשאלענט, מסתמא קען איר מאן נישט פועל'ן זי זאל אויפהערען אריין צו לייגען ווארשטלעך אין קעטשאפ. דאס אליין האט מיך פאראיבעלט. גרעיפ דזשוס האט זיך געגאסען ביי דער סעודה ווי מים שלנו. געלויבט איז ג-ט פארען ראטעווען דעם אינגערמאן מיט'ן ספאדיק וואס האט אהער געשטעלט אזא שיינער קידוש אזוי זענען מיר כאטש געגאנגען מקיים זיין דעם שינה בשבת נישט אינגאנצען אויף א ליידיגען מאגען. מיין שוואגער האט געשלינגען טאמ'ס און געדרימעלט. די רויטע מעלוינע האט מען פארגעסען אויפצושניידען.

שבת מיטאג ביי אונז אין קאנטרי איז איינגעפירט אז אלע פארלעך גייען שפאצירען ארויף און אראפ. די מענער מיט הוילע טלית קטן'ס, די פרויען מיט ספעציעלע-פאר שבת נאכמיטאג- דאסטער'ס. פארהאן וואס זענען מקפיד צו עסען ניסלאך, ווען די טאש איז ליידיג פון קייאכטץ מאטריאל גייט מען שלאפען.

ווען נישט איך זאג מיין שוואגער אז מיר האבען נישט קיין אייז קריעם אויף שלוש סעודות קומט ער פראווען די דריטע סעודה אויך ביי אונז אויף'ן פארטש. אבער אז ס'איז נישט דא קיין אייז קריעם גייט ער ליבערשט אהיים און קייעט זיינע פאפיטעס, און ווען נישט מען הערט שוין ארויס דאס זמירות געזאנג פון שוהל וואלטען מיר אלע פארביי גייער דערטראנקען געווארען מיט זיינע פאפיטאס שאלאכטץ.

שפייז צו נאכטס, איז דאך א גרויסע מצוה צו עסען פיצא אדער ווי מיין ראש ישיבה פלעגט דאס רופען איטאליענע קיגעל. די וואך, נישט ווי די פארגאנגענע וואכען, וועלען מיר פארען קיין סוואן-לעיק קויפען פיצא. ווייל קיינער מאכט נישט אזוינע גיטע פיצא ווי יענער אין סוואן-לעיק. אזוי האט אליין מעיד געווען מיסיס שטיינזאלץ וואס האט פארזיכט פון די סוואן-לעיק פיצא יענע וואך. געזאגט און געטון מיר זענען אין די קאר, אלע צוויי משפחות אין מיין מיני ווען, די קינדער אין פעדזשאמעס, די 2 שוועסטער קוקען ניטאמאל ווי מיר פארען, זיי זענען אצינד פארנומען דורך צו רעדען פארוואס די משפחה פעקעטע פון באנגעלוי 41 מופט נאך נישט? זייער ברידער אין מאנסי האט דאך לעצטענס היבש מצליח געווען. מיטאמאל ווערט מיר שווארץ פאר די אויגען א פאליציאנט מיט רויטע בליטשקע'דיקע לעמפלעך האט זיך פארגליסט מיך אפשטעלען. נאר פון זיינע ריזיגע וואנצעס - וואס האט נאך נישט טועם געווען דער טעם פון א גאהל מאשין- כאפט מיר אן א ציטער. ער זאגט אז יעצט ווארענט ער נאר אבער נעקסט טיים "יא וויל געט ע טיקעט פאר ספידינג אן 30 אין ע 15 מייל זאון". טענק יא אפפיסער". ווארטענדיג אזוי אין די ליין האב איך געטראפען אן א שיעור ידידים, יעדער בלי יוצא מן הכלל פרעגט דאס זעלבע "אה שלום עליכם יאנקעל אין וועלכע קאנטרי ביזטו? דא אין סוואן לעיק? גאנץ זימער אדער נאר די צווייטע העלפט? יא, גאנץ זימער! ניין, נאר געקומען דא פאר פיצא! אקעי טעיקעיר, גיטע וואך. ווי גיט קען שוין זיין פיצא אויפען פוהלען מאגן?

מיינט נישט אז די צוויי צדקה גייער האבען פארגעסען פון מיר די וואך, יעדע וואך מוצאי שבת גייען צוויי אינגעלייט ארום מיט א רעסיט ביכעל און פארלאנגען די צוגעזאגעכטצער פונעם אפיעל ש"ק. די ערשטע צוויי וואכען האב איך געמיינט אז דאס איז א צופאל, ביז איך האב זיך צוגעוואונט אז מוצאי שבת ווען איך הער 2 מילדע האקעס אופ'ן טיר ווייס איך שוין אז די שנארער'ס זענען ווידער דא. די וואך האב איך געזעהן צוויי אנדערע מרה שחורה'עניקעס מיט א פעדער אין האנד קומענדיג צו מיין באנגעלוי, איך זאג זיי קומט צוריק מארגען. נישט ווייל איך בין נישט פון די גרויסע חסידים פון די מוסד אין א"י וואס מיר אלע ווייסען אז עס איז מער לופט ווי טייג נאר ווייל איך דולד נישט אז זיי גיבען מיר נישט דעם אפשען פון זאגען ניין, זונטאג צופרי אין שוהל שטייט איינער פון זיי און פרעגט מיך ווי אזוי הייסטו אופען ערשטן נאמען? גרייט צו שרייבען דער סך. איך זאג אים קום צוריק פרייטאג און מיט דעם לאמיר האפען צו השי"ת ער וועט מיך לאזען מנוחה.

די וואך מאנטאג קומט אהיים מיט מיר אין שטאט די רעבעצין זאל זיין געזונד, זי האט וויכטיג'ס צו ארלעדיגען אין שטאט, אריין כאפען אן אפוינטמענט ביים שייטעל מאכער. אויך דארף מען זעהן צו די סטאר'ס האבען שוין אריין באקומען די ווינטער זאכען, עס העלפט נישט די אינפארמאציע פון די פארבליבענע שכינים מען מיז זיך דאס אליין איבערצייגען. מען דארף אויך אויפרוימען דאס הויז און נאך אלעמען דארף מען זיך אביסעל אויסטשוכען פון זיין איינגעשפארט אין קאנטרי, די קינדער זענען צוטיילט, נישט פארגעסען אלעס טוט מען פאר די קינדער. זי פרעגט מיך אזוי אויפ'ן וועג צו איך וואלט נישט געטראכט פון קויפען א ווינטערייזד באנגעלוי מען דארף ווייניגער שלעפען. גיי זאג איר איך צייל פשוט ספירה נאך אפאר וואכען פארבליבען.

דאנערשטאג צופרי רופט זי מיך אן איך זאל נישט פארגעסען ארויס צו ברענגען גענוג קעש. מען דארף באצאלען 30 דאללאר אין פיש סטאר, 70 אין גראסערי, 250 נאך שולדיג אין דעי קעמפ, 25 פאר טריפס, 20 פאר קאנטין אין דעי קעמפ. נאך 550 שולדיג פאר די באנגעלוי. ברענג אויך כאטש 100 דאללער פאר די שוועסטער, וואס פארט אריין אין שטאט די קומענדיגע טעג זי וועט קויפען ווינטער מציאות. אין עס גייט זיין די קומענדיגע וואך א טשייניז אקשען איך האב צוגעזאגט 50 דאללאר. סי צדקה, ביזט מסכים? כ'האב א ברירה? ווי האלט מיר? איך פרעג איר איך דארף שוין א קאלקעלעיטער? ניין, בעט דיין באסס א רעיס? איידער איך פארגעס, כא געבארגט פון די שכנ'טע איר ספיד בייק פאר משה'לע און ער האט עס צובראכען. מען דארף איר קויפען א נייע.

רבוש"ע אזויפל אומגליקען געשעהן דעם זימער לאמיר האבען אביסעל נחת, איך זאג ערליך תפילת הדרך, די וואך זאג איך די אלע פסוקים ויעקב הלך לדרכו מיט גרויס כוונה, איך פאר דורך ביים הייוועי איך נעם ארויף צוויי אידען וואס זאגען אז זיי גייען ממש לעבען מיין קאנטרי אין וואודבארען, וואס ווייס איך? א חוץ מיין קאנטרי און וואל-מארט ווייס איך גארנישט. א גאנצער וועג האבען זיי זיך געדינגען איבער דעם געפאלענע חינוך היינטיגע צייט מען לערענט מיט די קינדער ווייניג מוסר. וויפיל דער איד א' האט פרובירט צו כאפען א דרימעל, האט איד ב' געהאלטען אין איין אויפוועקען, נא וואס זאגסטע? וועלענדיג צולייגען מיינע צוויי סענט. זאג איך דעם איד א', איר זעהט נישט דער איד דא וויל שלאפען לאזט אים געמאכט. זאגט ער, איך רעד אסאך איך וויל מאכען זיכער די שלאפסט נישט איין ביים רעדעל. איך זאג אים באלד צינד איך אן דזשאן בעטשלער און איר וועט אויך וועלען איינשלאפען. הע וואס זאגסטע? איך בין נישט קיין בעטשלער. 15 מינוט איידער מאנרוי און זיי דינגען זיך ווידער, זיי ווילען ביידע צאהלען (די 75. סענט) טאהל ביים טראוועי. ביז זי זענען געקומען צו א פארשטענדעניש צו צאהלען בשותפות. ווען זיי זעהן אז איך בין דורך מיט איזי פעסס, שלאג איך זיי פאר צו צאהלען די געז. ביידע האבען אנגענומען א שווייגעניש.

אום האלב איינס אזייגער בין איך פארטיג צו בלאנדזשען און אפטראגען די אלע אידען צו זייערע בענקענדיגע הויז געזינד. ביידע אידען האלטען שוין זיכער לאנג נאך המפיל ווען איך פאר אריין אין קאנטרי צו א פארשלאסענע באנגעלוי. זי האט מורא פון א בער. זיך שעמענדיג הויעך צו האקען, קאל איך אריין ווי א גנב צו מיין אייגען הויז, מידערהייט עפענט זי מיר די טיר מיט א האלבען שמייכעל ווי איינע וואס וויל זאגען, נו שלימזל ביזט אנגעקומען? איך שטיי אויף צופרי ווען די קינדער קומען שוין באלד אהיים פון דעי קעמפ, די פלייש איז פארדארבען ליגענדיג אין קאר א גאנצע נאכט, די קינדער האבען אליין ארויס געשלעפט די פרייזעס פון קאר. זי האט בודק געווען די טאשען אין געטראפען גענוג גרינס צו קויפען א פיינעם פרישטאג וואס האט מיר געגעבן מוט אנצוהייבען דעם טאג. איך וועק זיך אויף צו דער געשריי פון די קינדער פארוואס איך האב זיי נישט אויפגעוועקט נעכטען ביינאכט. און טאטי טראג אונז שווימען. טאטי טראג אונז אויף א רייד, טאטי מען דארף גיין פיקסען די בייק'ס, טאטי מיין רבי שלאגט מיך א גאנצע וואך, טאטי די הויז זעהט נאך אויס די זעלבע? טאטי ווען פארט מען שוין אהיים? איך וויל אויך וויסען.

די ניין טעג הייבען זיך אן קומענדיגע וואך, מען וואשט וועש ליכטיגע און טונקעלע, איין מאשין לועד נאכ'ן צווייטען. גאלוינען רינעדיגע זייף פליסט אריין און די נייע וואש מאשין. א מייל אוועק פון קאנטרי און איך שמעק שוין דער גערוך פון אלע ערליי בליעעטש און געוואשעריי שמעקעריי. גיטע פריינד, נייע און אלטע קומען פרעגען די זעלבע קשיא. ווי האלטסטע מיטן וואשען? א טייל אידענעס שפאצירען דורך אונזער באנגעלוי און שרייען אריין די פרוי'ס נאמען (לאמיר זי אנרופען יוטעל), זיי ווארטען ניטאמאל אויף א ענטפער נאר הייבען אן דרש'נען. היינט צופרי שרייט איינע פונדרויסען, "יוטל ווי האלטסטע מיטן וואשען? נאך איידער זי באקומט א ענטפער, פארציילט זי "איך בין שוין פערטיג"! און שפאצירט ווייטער. גייט נישט דורך 5 מינוט און יחנה נומער צוויי שפאצירט דורך און שרייט אריין, יוטל! יוטל! ביזט דארט? עס קומט נישט קיין ענטפער זי קומט ארויף אין פארטש און האקט אויף די טיהר יוטל! ביזט דא? ביזט שוין פיניש מיט די לאנדרי? איך קום צום טיהר, ניין! זי איז און גראסערי, זי גייט ארויס פון פארטש און רעדט צו זיך אליין, איי עם אלל דאן! אויך, אלע אידענע'ס ווילען וויסען וואס די שכנ'טע מאכט פאר סאפער, הימעל און ערד מיט מילעכיג'ס. איך גיי אריין אין גראסערי, אלע מיט דעם זעלבען פזמון "וואס מאכסטע פאר סאפער? אלע שטייען ביים אפענעם פריזער איינע פרעגט דעם צווייטע, וואס זאגסטו? די קינדער וועלען דעס ליעב האבען? איך הער ווי איינע פון די נשים צדקניות פרעגט דער גראסערי מאן, "אנטשולדיגט איך בין אזוי נאויזי באט וואס האט מרת. בלומענקראץ געקויפט"? איך רוף זיך אן איר ווילט מאכען וואס די קינדער האבען ליעב אדער וואס די שכנ'טע מאכט?

היינט פרייטאג ערב ראש חודש אב זי וויל נישט גיין קיין וואל-מארט, איך פאר היינט אליין רואיגערהייט איינקויפען די חלות און קאקאש-קעיק. אויך דארף מען היינט אריין כאפען צו שווימען וואס מער און פערטיגען די לאנדרי פאר די 9 טעג. איך פאר דורך א יארד-סעיל איך טרעף דארט מיין חבר ער טראכט פון קויפען א געניצטער עקסערסייז-בייק, איך פרעג אים צו וואס טויג דיר דאס אזוינס? "איך ווייס אליין נישט אבער איך קען דאך נישט אוועק גיין מיט ליידיגע הענט, דאס קוקט אויס צו זיין כמעט אומגעניצט, עס איז 70% אףף". איך האב שוין איינוועגס געקויפט אפאר אלטע סאפט-קאווער'ס, דעם שבת וועט זיין אין וואס א בליק צו טוען.

איינע פון די פלעצער ווי איך באזוך יעדער פרייטאג אן אויסנאם איז דער גאז סטעישאן. יעדע וואך פרייטאג מיטאג פאר איך צום סטאנציאן אנפילען די קינדער'ס בייקס מיט גאז. די וואך איז נישט קיין אויסנאם.

די וואך זענען כמעט אלע קעמפ קינדער אהיים געקומען אויף שבת צו די בענקעדיגע מאמע'ס, אפגעברענטע פני'מער און פארשמירטע שבת שיך זאגען עדות אז דער קינד קומט יעצט פון קעמפ.

פרייטאג צו נאכט'ס מיין שכן וואס האט א טוץ מיט קינדער און אלע ארימיגע קעמפס, פארהערט יעצט זיין 11'יעריק אינגעל צווישען שטילע און הויכע שמונה עשרה, ער יכול'ט אוודאי נישט, דער טאטע שטויסט אים ווען נישט מע דארף שוין זאגען נקדישך וואלט שוין נישט געווען ווי צו ציפען. דער אינג זאגט פאר'ן טאט'ן "קיינער קען נישט, לאמעך אפ".

דעם שבת אין שוהל האט זיך געטון אויף טישען אין בענק ווען דער שמש מיטן גבאי האבען זיך געאמפערט צו מען מיז ארויס נעמען צוויי ספר תורות, דער גבאי האט געזאגט אז זיין אינגעל האט אים אזוי נאך געזאגט בשם זיין רבי אין חדר. דער שמש האט געטענה'ט אז עס פעלט נישט אויס, ר"ח לייענט מען פון פרשת פנחס עס איז נאר צוויי סדרות אוועק פון פרשת מסעי א שאד צו שלעפען צוויי ספרים. סיי ווי קיינער וויל נישט גיין הגבה. סיז א גאנצער שלעפ. ווי נאר עס טוט זיך א געראטשקע אין שוהל ובפרט שבת ראש חודש ווען אסאך פרויען קומען אין ווייבער שוהל, איין אידענע האט געהערט א געטומעל האט זי געשריגען הצלה, מער האט נישט אויסגעפעלט די גאנצע קאנטרי איז געווען אויף רעדער. מיין משה'לע איז שנעל געקומען קוקען צו איך בין אקעי, למעשה האט דער שמש אויסגעפירט און מען האט נאר געלייענט און איין ספר דער גבאי האט געשווארען נקמה. א גאנץ לייענען איז ער געשטאנען איבער א טוץ מיט ספרים און זיך געדינגען מיט איעדען בר בי רב דחד יומי. ביז דערווייל קומט דער גבאי צו מיין ריכטונג עס ווערט מיר פינצטער וואס וויל ער פון מיר? ביזט א ישראל? יא? אקעי ווי אזוי רופט מען דיך אויס?

ביי מי שבירך וויל ער נישט זאגען צוה לברכם, זאג כאטש עפעס צו בלי נדר, איך מאך זיך טויב און ער מיז אראפ לאזען דאס געווער. אין די סיטי ביי אונז אין שוהל ווי איך מאך די מי שבירך'ס איז דא א איד וואס יעדעס מאל ביים עולה זיין זאגט ער בעבור שיתן מתנה לביהמ"ד, איינמאל זאג אים, הערט אויס, איך בין מסכים איר גיט א מתנה איך וויל נאר וויסען אויב איר קענט דאס ארום רעפען אין א שיינעם רעפינג פעפער. זינט דעמאלס איז ער זייער אנגזויערט אויף מיר.

מוסף איז געווען צוויי מנינים, פארשטייט זיך אליין, יעדער וויל נאר דאווענען מיט'ן מנין וואס ענדיגט קודם, דער בעל תפילה פונעם מנין אופ'ן פארטש האט צו שפעט אויסגעטרעטען, דאס גאנצע מנין איז צוריק אריין געלאפען אין שוהל. דער דרויסענדיגער בעל תפילה האט אויסגעטרעטען אין זיך דערזעהן אן מזומן, און געבליבען מיט די צונג אינדרויסען. ער האט געמאכט יעלות, דער גבאי זאגט אים, ברענג שלוש סעודות אין די נשמה וועט האבן די ריכטיגע עלי'.

די וואך איז געווען א מלוה מלכה פאר א רבי'ן וואס האט חסידים ביי אונז אין די קאנטרי, די צרה איז די חסידים זענען צוטיילט און זיי קענען זיך נישט פאראייניגען ווער עס זאל פארטרעטען דעם צדיק זי"ע. האט מען געמאכט צוויי מלוה מלכה'ס, נא ווער גייט אין שוהל און ווער אין פאליש? איז געבליבען ווי עס וועלען זיין מער חסידים די וועלען בלייבען און שוהל. למעשה זענען אנגעקומען 3 חסידים צו ביידען. מיט אזעלכע חסידים ווער דארף מתנגדים?

א גאנצע וואך איז געווען זייער רואיג אין קאנטרי, די קינדער האבען געמאכט תשעה באב בענקלעך, געהאקט מיט נעגעל ווי גרויסע לייט און פאכמייסטער, דערנאך עס אפגעפארבט מיט פלוסיגע שיך פיץ. נאכען אפמאכען איין אזא בענקעל האט די דיינ'טע פון קאנטרי געזאגט אז עס איז העכער 10 טפחים און מען טאר נישט דערויף זיצען. אויך זאגט צו אז מען טאר נישט מאכען א תשעה באב בענקעל ווייל עס ווייזט אז מען איז נישט בטוח אז משיח וועט זיך אנרוקען נאך פאר שבת. איך וואלט געוואלט וויסען אויב זי מאכט פיש אויף שבת, אז משיח קומט וועט מען האבען גענוג פונעם לויתן. מיין קליינער רופט מיך אויפע'ן סעל טרויעריגערהייט כדת מה לעשות. איך האב עס אים מתיר געווען כלאחר יד.

שמועסענדיג זינטאג צופרי אין מקוה מיט א חבר, פרעג איך אים וויפיל עס קאסט אים אפ די קאנטרי יערליך. זאגט ער מיר עס ווענדט זיך ווי די ב"ב האלט, פאר א יאר האט זי געהאלטען אין 8טען חודש, מען איז געזיצען אין באנגעלוי, צוויי חדשים און ערגעץ נישט געגאנגען, האט עס אפגעקאסט 2 אלפים ווייניגער ווי א יאר פריער. א יאר בעפאר איז זי געווען אין די גלידערען, געפארען געקומען. היי יאר האט ער לכתחילה געוואלט אויפגעבען דעם קאנטרי ווייל ער האט נישט קיין געהעריגען דזשאב אבער טאמער ער וועט עס אויפגעבען קען ער ח"ו פארלירען די חזקה אויף די באנגעלוי, גייט מען דאס יאר צוקראכטערהייט. דער באשעפער אין הימעל וועט שוין העלפען.

מען האט שוין געמאכט א יחץ אויפען זימער די גרעסערע העלפט איז שוין מיט א שמיץ אריבער, אצינד פאנגט זיך אן "מען דארף אנהייבען אהיים טראגען זאכען" יעדען זונטאג ביינאכט טראג איך צוביסלעך אהיים דאס האב און גוטס. איך פאק אן די ווען מיט אלעם גיטע'ן, און די באנגעלוי ווערט גרעסער. קודם די וועקיום קלינער, די במדבר חומש. דערנאך נעם איך אהיים אפאר האנטוכער און נאך אזעלכע וואס מען האט צופיל געברענגט. די וואך מאנטאג האב איך אהיים געטראגען אפאר קלייניקייטען למעשה האב איך עס געמיזט צוריק שיקען דינסטאג מיט א שכן, עס איז צוריק געווארען נוצבאר. איעדע נאכט אויפען טעלעפון לויף איך ארום אין אלע צימערען זיכען אנדערע חפצים ארויס צו ברענגען. נא זעסט נישט מיין דיקען סוועטער? עס איז אויף די לעצטע שעלף גאנץ אויבען קוק גיט, אקעי ווייסטע וואס קען זיין סע ליגט גאנץ אונטען. קען זיין עס ליגט אין גיטי'ס שטוב. סוף וואך ווער איך געוואר עס ליגט גאר אין דער קאנטרי.

זי רעדט זיך מיר אפ, עס איז נישט גרינג אין די קאנטרי, די קינדער שפירען די לויזע ווערטשאפט, זיי קענען טאן וואס זיי ווילען, טאנצען אויפ'ן קאפ, ווילען נישט גיין שלאפען (אליין), מערסטענ'ס נעכט עסט מען אייער שפייז מיט ראלל'ס אדער ברויט מיט באבעגענאש, סאפער-סנעק'ס פארשפייז, פאקסי פאפ'ס נאך שפייז. אינדערפרי ווילען זיי נישט אויפשטיין באצייטענ'ס. איך זאג איר, איך לאז זי אריין צוריק אין שטאט ווען אימער זי בארעכענט זיך. ניין! אלעס איז אקעי. "די לעצטע 4 וואכען איז עניוועי די מערסטע פאן" יעצט קומען נאך נייע משפחות.

מושי קאלט מיך היינט איך זאל אים ברענגען עפעס חיות-עסען. ער האט געכאפט סאלעמענדער, ער זאגט אז ווילאנג איך ברענג אים נישט א באקס וועט ער זיי לייגען שלאפען אין די וואנע.

די וואך האב איך געמיזט פארבלייבען אין שטאט ביז פרייטאג, ווי נאר די אלטע גיטע פריינד דערזעהן מיך פרייטאג אין שוהל, זיי שפרינגען צו, נא? ביזט שוין אהיים געקומען? אלע וואס בלייבען אינדערהיים זענען זיך מחזק, א מחי' דא אין שטאט, אמת? די גאסען זענען רואיג אין שטיל. א נחת ארויסצוגיין. דער אמת איז, זיי זענען גערעכט, דינסטאג נאכט בין געווען אין א גראסערי סטאר אויף ליע-ראסס ווען מיין ברידער מענדעל קאלט מיך אויפע'ן סעלעפון ער זאגט מיר ער איז ביי ליע-הופער איך זאל ווארטען אויף אים, איך שטעל זיך אויף אויף א מילך קעסטעל און שריי מענדעל! ער האט מיך תיכף געהערט פון יענעם עק. איך האב דייקא נישט א הויעכע שטימע.

איך פאר ארויס צום קאנטרי פרייטאג צופרי, יעדער וואס האט מיר געוויזען (דע פינגער) ביים הייוועי, ווי פארט איר? זאג איך "קיין פאפא שטעטעל"! איר ווילט מיט קומען? ניין! פטור. געניג געהאט פאריגע וואך.

ווער ווייסט וואס איך האב פארפאסט נישט זייענדיק אין קאנטרי דאנערשטאג נאכט, יא איך זעה שוין. דער שיינער איד אין קאנטרי איז מיך היינט מכבד צוגיין מיט אים בודק זיין דעם עירוב, ער רוקט מיר אריין א האמער אין ביזעם און דער מקח איז געשלאסען. איך האב זיך פרובירט ארויס צודרייען אבער ער איז נישט פון די וואס פארשטייען אויפען ווינק האב איך אים געזאגט אז איך טו דאס זייער גערען אבער נישט יעצט איך בין קוים אנגעקומען לאזט מיך אפדעכען. ער פרעגט מיך, ביזט ברוגז אויפ'ן עירוב? אבערוואז, פשוט דער איד מיין שכן רעדט זיך כסדר אפ איר רופט אים נישט צו די בדיקה. (געשאסען צווי האזלעך מיט איין קויל)

פרייטאג צו נאכט'ס זעה איך ווידער אפאר ניי געקומענע עולים, אצינד בין איך שוין פון די אלטע, איך פרעג איינעם, ביסטע געקומען פאר די צווייטע העלפט? ער קוקט מיך אן פון אויבען ארונטער, אנטשולדיגט איך בין שוין דא 7 יאר, דאס יאר בין איך געווען א בעל שמחה די ערשטע פאר וואכען.

צופרי אין שוהל אויף מיין שכן'ס געזיכט זעהט זיך שוין אן דער קומענדיגער תענית. ער איז היינט זייער פארכמורעט, נישט ווי שטענדיג, ער זאגט מיר גוט שאבעס מיט א האלבען שמייכעל. איך פרעג אים וואס האט פאסירט? ער זאגט איך קען נישט טראכטען פון נישט טרינקען קאווע זונטאג. איך האב אים געזאגט אז דער שו"ע איז מתיר פאר די וואס האלטען אין די הויכע חדשים. ביים לייענען דערקיטשע איך אים, וואס דאך? היינט צופרי פארציילט ער מיר, האב איך גערעכענט צו גיין אין סווימינג פאל אנשטאט די מקוה, שפעטער -פארציילט ער- כ'האב שוין געהאלטען ביים אריין שפרינגען און איך באמערק אז מים אין בו, מען האט דאס אויסגעליידיגט לכבוד די ניין טעג. א בראך.

שבת נאכמיטאג, איך קום ווייטער אן גענוג פרי צו הערען פרקי אבות פון דער אויבען דערמאנטער בעל דרשן, איינמאל פאר אלעמאל לאמיך שוין הערען דעם מגיד וואס אלע אין שוהל רעדען פון אים מיט אפשיי. קיינער איז נישט אין שוהל. איך האב זיך דערמאנט עס איז א נעבירה צו לערנען היינט. יעדער יאגט זיך עסען שלוש סעודות מיט די סעודה המפסקת, אלע דא אין קאנטרי ווייסען פונקטליך וואסערע סארט עסען איז דאס בעסטע איינצופאסטען. ווען איך פאלג ווען אלע שכינים עס איך ווען גרינע טרויבען מיט פוירפעל צוויבעל, וואדערמעלאן מיט אבעקאדוי, טשיז קעיק מיט מייערען, מילגרוים מיט סמייטע.

נאך מעריב האט דער גבאי אויפגעהויבען צוויי ליכט צו מאכען מאורי האש. אונזער רב וויל דווקא א הבדלה. איין וואלענטוער איז אהיים געלאפען אים צוליב טוען, ביז דערווייל האבען אלע געמאכט די מאורי אויף ווייסע ליכט אין געוואלט אנהייבען איכה. דער רב פרעגט פארוואס קענען זיי מיר נישט צוליב טון? איך זאג אים מען טאר זיך נישט נאכגעבען אלע תאוות אים תשעה באב.

מען האלט שוין טיעף אינמיטען די קינות, די בעלי בתים וואס שמעקען קיינמאל נישט אריין אין שוהל אין די וואכען טעג, זעה איך יעצט וואסארען סארט היט זיי גייען. אלע קינדער שלעפען תשעה באב בענקלעך, די מחמירים זיצען אויף דיקע האנטיכער אויף דער ערד, די ראבערנע קאלאטשען אויסגעטון און אוועקגעלייגט אינטערען טיש, מאכען זיך ווי זיי זיפצען אויפ'ן פארברענטען הויז. ווען מיין קליינער קומט אריין צופארען מיט א ביגוויל אין שוהל אריין. ער זאגט מיר איך זאל שוין אהיים קומען אים געבען א אייסעס פון פריזער. ווי איז מאמי? זי ווישט די אויגען ביי די מאמע'ס. נאך די קינות האב איך געפרעגט מיין נייער ידיד וויפיל אזייגער מען הייבט אן שפילען וואלי באל?

תשעה באב צופרי קלעבט זיך אין מיר אן מיין שכן טוב, דער וואס פארגעסט כסדר צו מאכען איין פיאה. ער וויל איך זאל אים היינט טראגען מיט מיין ווען באזיכען זיין בחור אין קעמפ, ווי איז דער קעמפ? ערגעץ אין ליבערטי, איר קענט די וועג? ניין אבער ער ווייסט אז מען דארף פארען דורך ליבערטי און מען קומט אן. פון 1 אזייגער קלאפט ער אין די טיהר יעדע האלבע שעה צו איך בין שוין אויפגעשטאנען. ער פארענטפערט זיך אזוי פאר די פרוי "איך וואלט שוין לאנג גענומען א קאר סערוויס נאר זיי ווייסען דאך נישט די וועגען. גיט זאגט זי אים, דא האט איר א נומער פון א קאר סערוויס וואס קען אלע וועגען, עס איז שוין מער נישט וויכטיג געווען צו פארען. איך פרעג אים ביי מנחה וואס איז געווען דער עמערדזשענסי? ער זאגט זיין זוהן האט געמאכט א נייער תשעה באב בענקעל און די הויזען האבען זיך פארהאנקעט אין נאגעל און זיך צוריסען, ער האט דאס געוואלט זעהן. פארדעם האב איך געזאלט פארען... תשעה באב ביי מנחה בעט מיך דער גבאי צו בארגען א פעדער, איך קוק ווי ער גייט צו צום מודעה וואס הענגט אויף די וואנט אז מען וועט דאווענען מעריב קוואדער צו 9 און דערנאך קידוש לבנה. ער שטרייכט אויס די ווערטער וועגען קידוש לבנה, די וועטער נביא האט שוין געזאגט פאר זיכער אז עס גייט זיין א וואלקען. איך האב געבעטען דעם גבאי'ן אויב ער כאפט יא די לבנה אינמיטען דער נאכט זאל ער מיך רייט אוועי אויפוועקען. א מזל ג-ט פארשאפט כלל ישראל אזוינע טרייע פארזארגער. ווייטער האט א איד א מזכה את הרבים געברענגט קיכען מיט קאווע פאר די אלע שוואכע אידען וואס קענען נישט אהיים שפאצירען ביז די באנגעלוי צו די ווארימע בלינטצע'ס. אלע פארגינער האבען געשריגען מע טאר נישט פאר הבדלה, אנדערע האבען געזאגט מע קען בעטען א בחור זאל מאכען הבדלה און מוציא זיין דעם רבים. יענע האבען זיך נישט געלאזט און געשריגען העכער עס איז בפירוש קעגען א רמ"א. נאך איידער איך האב אויסגעטרויטען שמונה עשרה האט שוין געפעלט א גרויס חלק פון די קיכען. לשנה הבאה בירושלים

די וואך האט געזאלט הייסען אז איך בלייב אין דער קאנטרי אויף אורלויב, נאר צוליב פאראויס געזעהנ'דיגע סיבות לייג איך אוועק די וואקעישען דעי'ס לכשירחיב.

מיין באלעבאס א איד פון אינטערלאנד, אין די הויכע פופציגער, פון די וואס גייען שוין אין באד-רום אן פארמאכען די טיהר. פרעגט מיך פארוואס איך בלייב נישט אביסעלע אין קאנטרי מיט די משפחה? איך לאז ארויס א טיפער קרעכץ, דעם פנים פאריקט אין א זייט. איך זאג אים איר ווייסט דאך ווי שווער סע אי דע מצב. איך שטעל אן א רחמנות'דיג מינע. איך קען דאך אים נישט פארציילען אז איך בין נישט אויסען צו באדען און פעמפערען א גאנצען טאג. אזוי? וואס קען איך העלפען יאנקעלע? זאל איך אפשר אנרופען די פרוי אויסרומען דיינע קוואלעפיקאציעס?. איך זאג אים, א וועכנטליכע צוגאב וועט זיין דער גרעסטער באווייז אויף מיינע קענטעניסען. זי פארלאנגט הארטע וואלוטע. ער קנייטשט צוזאם זיין העלער שטערען ווי די דאללאר'ס אין זיין הינטערשטע טאש, ער טוט אויס די גרויסע ברוינע ברילען און מיט'ן צוקראצטען הענטעל גריבעלט ער די אויער זייער שנעל און נערוועז. נאך לאנגע רייבערייען צווישען זיין יצר טוב און הרע, נישט לייכט איז אים אנגעקומען, ער האט נישט געוואלט זאגען ברחל בתך, ווי א שלעכטע בשורה מען מורמעלט עס אינטער. איך העל זעהן וואס עך קען דער טון, אקעי? ...."מערצעשעם די קומענדיגע פעידעי, מערצעשעם, אקעי?". עס איז נישט אזוי פויגעלדיג יעצט זימער ווייסטאך, אבער מערצעשעם, אקעי? עך וויל זאלסט זיין העפפי אקעי? כאדעך ליעב. אקעי? מיט דעם זעלבען בריללען הענטעל מישט ער יעצט אויף די קאווע מיט ציקער. איך וויל אים נישט ווייזען ווי שטארק איך פריי זיך, איך באדאנק אים מיט א חנופה -אויסגעמישט מיט ביטול- שמייכעל, בעסער ווי גארנישט, דער מצב איז דאך אומדערטרעגליך. ער קען מיך שוין, ער זאגט גיי רוף אן יוטעלע.

איך רוף אן די בעסערע העלפט מיט די פרייעדיגע בשורה. "ברוך השם א הינדערטער א וואך! ער האט געמיזט באקומען הייסע ווארע היינט צופרי... ווי צוריק אין די סעקרעטארשקע יארען זי מאכט א גראדען חשבון. לאמיר זעהן: הינדערט א וואך איז 4 הינדערט א חודש, 5 טויזענט צוויי הינדערט א יאר. אויב בלייבסטו ארבעטען ביי אים נאך 40 יאר, און אויב ער איז טאקע נישט א ליגנער, און אויב ער וועט דיך נישט שיקען ליפטערען. האב איך יעצט געמאכט און איין אטעם צוויי הינדערט טויזענט דאללאר און נאך אכט הינדערט. זי זאגט זי וועט זיך מארגען צופרי בלינעדער נאך פרעגען אויף די ווינטערייזד באנגעלוי'ס. עס דארף נישט קאסטען מער ווי 200 טויזענט. איך קען האלטען די אכט הינדערט טאשען געלט. איך זאג איר, מיט די עיבור יארען קומט אויס עטוואס מער, זאגט זי, זי דארף טאקע א נייע שייטעל.


די וואך איז פארגעקומען א כינע-ליציטאציע, מען רופט דאס בלע"ז "טשייניז אוקשען" אלע פרויען מאכען סאפער'ס יעדע ווייזט אירע קענטעניסען אין מלאכת בישול ואפי'. די טיכטיגע שטעלען אהער פאכמאניש א פראגראם און דער קאנטרי פארט אויף רעדער. מען האט אפילו געוואלט רופען דעם באלונער רבי, נאר מען האט מורא געהאט צוליב מה יאמרו הבריות.

כ'האב עס נישט בייגעוואוינט מיט די אייגענע אויגען צוזעהן אלע פיטשאווקעס אבער ווי איך הער איש מפי אשה איז דאס געווען העכער אלע ערווארטונגען. מען האט געמאכט א ליציטאציע אויף גאנץ כינע. מיט'ן אויסנאם פונעם כינעזער פרעידענט "קום יאנג איל" זענען געווען אלע אדעל לייט אין קאנטרי, אלע האבען זיך מיט געפרייט צו די זייער וויכטיגע אוקשען. די עלטערע האבען געלאדענט די טעכטער פון אנדערע קאנטרי'ס, אלע זענען געקומען מיט די שבת אויערינגלען. די קאנטרי רעבעצין האט געברענגט צוויבעל יוך די ראש הקהל'קע האט מנדב געווען די טישטיכער מיט די שמעקעדיגע ליכט, מיר האבען צושטייער געגעבען עפעס א הייסע טאפ געשמאקע געקעכטץ, עס קוקט אויס ווי רויטע לינדזען. די גיטע גריסען האבען נישט געשפעטיגט צו קומען, מיינע גיטע פריינד האבען שוין געוויסט צו זאגען דעם אנדערען ביינאכט אין סאפער טאון אז עס איז געווען דעלישאס. ביים באל האבען מיר געווינען א בייבי קערידזש און א אומזינסטיגע סאפער פאר צוויי ביי א רעסטוראנט וואס הייסט מושי מושי. מיר האבען שוין אפגעשמיעסט אהין גיין בין כסא לעשור ווען די אטמאספער אין שטוב איז געווענליך רוישיג איך האב איר געפרעגט וואס האט מען למעשה געאויקשענט. זי האט פארגעסען צו פרעגען. "איט וואז עלאט אויף פאן.


נעכטען צופרי אין טרעין -ווי שטענדיג- איך טייפ אויפ'ן לעפטאפ מיינע מעמורען. פרעגט מיך א כינעזע ווייבעל וואס פאר א שפראך און טעמע איך באשעפטיג זיך. איך זאג איר "בעליוו איט אר נאט, איי העפען טא רייט עבאייט יא" זי צועפענט אירע פלאכע אויגען, יא מיען עט? זי האט נאר געוואלט איך זאל איר זאגען וואס ווי און ווען נאר מיין סטאפ האט זיך אינטערגעריקט, זי זאגט "סי יא לעיטער" איך דערצייל עס איבער פאר מיין פרוי, זאגט זי מיר מיט א ווארענ'דיגע שטימע "זע עס זאל נישט אנקומען דער לעיטער"

שבת נחמו. גאנץ כלל ישראל פאקט זיך די רענצלעך אוועק צו פארען אויף דעם שבת, קיינער וויל נישט זאגען די דאזיגע הפטורה אין זיין געווענליכער שוהל. דער שבת נאך ת"ב ווילען אלע לעקען דעם אייז קריעם אין פרעמדע פעלדער. מיז זיין אז דער תשעה באב האט אין זיך א טרייב קראפט וואס שטויסט ארויס פון שטוב אלע אידישע משפחות פון זייער זיפ קאוד און באפעלט צו פארען ערגעץ אנדערש, סיי ווי.

מיין שווער זאל לעבען, וואס וואוינט אויך דא אין וויליאמסבורג פארט דעם שבת קיין לעיקוואד צום חבר'ס בעיסמענט, וואס דער חבר פארט שבת צו זיינע עלטערען'ס דירה אין מאנסי, יענעמס עלטערען אין מאנסי פארען צו די קינדער קיין בארא פארק, ווייל די געהילף ביי די זקנים פארען אויף שבת אין א האטעל אין די פאוקענויס. (איר קענט דאס זינגען מיט'ן ניגון פון חד גדיא). איך האב פארגעשלאגען צו טוישען באנגעלוי מיט'ן שכן, זי זאגט אויב איך וועל נאר זעהן איהרע באנגעלוי וועל איך שנעל צוריקציען דעם פלאן. אפילו די יעניגע חברים וואס א גאנץ זימער טרייבען פון מיר שפאס אז איך בין שוין א פארפאלענער און א פארפארענער זענען מיטאמאל אליין געווארען פון די פארעדיגע, איין אזא באשעפעניש וואס האט אפילו נישט קיין דרייווער לייסענ'ס רופט מיך אין דער קאנטרי פרייטאג נאכמיטאג, ער פרעגט ווי מען קען דינגען א קאר איבער שבת ער וויל פארען ערגעץ, ווי אימער. איך פרעג אים ווי ער וויל פארען, סי קוים פארבליבען 5 שעה צום זמן? פרעגט ער ווי ווייט איז פון וויליאמסבורג ביז סאראטויגע ספרינג פאר איינער וואס קען נישט קיין וועגען? כ'האב אים געצה'ט זיך ארויס לאזען תיכף מוצאי שבת אויף קומענדיגען שבת.

מיין קליינער שוואגער'על, חתונה געהאט 3 און האלב חדשים צוריק. איז נארוואס צוריק געקומען פון א 4 וואכיגע באזיך אין לאנד, וויל אויך פארען, ער פרעגט צו מיר האבען פלאץ פאר אים אין קאנטרי, ער זאגט פאר א וויץ, איך נאך קום אן די קינדער. האב איך דען פלאץ? גיי זאג אים אין פנים אריין ניין? בסבר פנים יפות, ער זאגט ער קען באשטיין צו שלאפען מיט די קינדער אין איין צימער און ער איז וויליג מיט ברענגען עפעס עסען. איך האב אים געזאגט, ברענג ענדערש מיט א באנגעלוי, עסען קענסטו מיט אונז. באלד שטעלט ער נאך א רייע באדונגונגען. וועסטו אונז מיטנעמען מיט דיין קאר דאנערשטאג נאכט? צו וועלכען קאנצערט גייט עטץ מוצאי שבת? אברם פריד אדער מייקעל דזשעסען. (סאררי מרדכי בן דוד) צו קיין איינע! וועסטו אונז דאן קענען אהין אפטראגען און אהיים ברענגען? ווען קומסטו צוריק אין שטאט זונטאג נאכט אדער מאנטאג צופרי? איך רוף אן אין קאנטרי פארציילען וועגען דעם אורח. זי פרעגט צו מיר זאלען נישט אליין גיין אין א האטעל אריין ביז נאכ'ן קאנצערט. זי זאגט, "אבער זייער אנוועזענד דערמאנט מיך פון די שנה ראשונה", זיי מיינען אז די וועלט גיהערט פאר זיי אליין. אזוי זיס. איך זאג, "עס דערמאנט מיך ווי מיר'ן אויסזעהן אי"ה ווען אונזערע קינדער וועלען קומען אויף סאפער'ס".

ערב ש"ק, די וואך אין קאנטרי דערקענט זיך דער צופלוס קע"ה, אלע קינדערלעך זענען ווידער אהיים געקומען אויף שבת מערסטענ'ס האבען פארגעסען די שבת'דיגע שיך אין קעמפ. כמעט אלע זענען געפארען מיט די "טו ווילערס" ביז לאנג נאכען צווייטען פייף. די גראסערי איז היינט פיל מיט קליינווארג וואס קלייבען זיך אויס א 'גיטע זאך' וואס די מאמע האט זיי צוגעזאגט ווען זיי קומען אהיים פון קעמפ אויב זיי פארלירען גארנישט. די קינדער מאכען פונעם מקוה א סווימינג פאל. איין אלטער איד, וואס נאר זיין נאז זעהט זיך ארויס פון אינטערען וואסער, שרייט אויף די קינדער "אז עטץ גייט נישט ארויס נעם איך שוין אראפ מיין פאסיג".

פרייטאג צו נאכט'ס ביי די סעודה האט מיין שוואגערעל נישט אויפגעהערט רעדען און פארציילען פון זיין נסיעה קיין איזראעל, פאר קידוש האט ער שוין שטיל געמאכט און אנגעהויבען זיין פארציילונג. זיין נייע פרוי, א שעמעוודיגע, צוריקגעצויגען ביז גאר, האט אים פרובירט שטיל מאכען אבער דער עקסטאז האט נאך נישט אויסגעוועפט און מיר זענען געווען געצווינגען צו הערען און פארזעצונגען אלע געפלוידערעכץ און גענויע דעטאלען וואס און ווי זיי האט געפרישטאגט און גענעכטיגט אלע טעג. נאך א מזל די בילדער פון מקומות הקדושים זענען נאך נישט דעוועלאפט, ווען יא האלטען מיר נאך איצט פאר די זיפ.

בייטאג אין שוהל איז געווען א גרויס געפילדער איבער א בחור'ל וואס דארף בר מצוה האבען אינמיטען די וואך און דער טאטע האט זיך געוואלט ארויס דרייען פון געבען א קידוש, אפאר אינגען האבען אים דערקוטשעט די יארען היתכן ער טוט נישט מיטיילען די שמחה מיט זיינע חשוב'ע קאלעגעס, ער האט נישט-וועלעדיג צוגעזאגט צו ברענגען זיין אייגענעם טשאלענט מיט אביסעל 3 קאליר קעיק פון פריזער. א ידיד זיינער וואס האט צוגעזעהן די סומאטוכע האט באוויליגט צו ברענגען פון זיין קישקע. ווידער איז געווען א קידושא רבא, אויף א קליינעם פארנעם. דער זיידע פונעם בחור וואס איז געקומען אין קאנטרי צו הערען דעם בחור עולה זיין האט געפרעגט א שאלה אויב ער מעג ארויסנעמען פון תפילין בייטעל א באטעל ברוינפען, צו זיין גרויס פרייד האט מען אים מתיר געווען אין עס איז געווען גענוג ווארימע באנענע ברוינפען צו שטילען דעם דורשט פון די פאר טרינקער. דער פאטער האט געזאגט ברוך שפטרני מיט שטארק צוגעמאכטע אויגען. נאכ'ן דאווענען האבען זיינע גרויסע טעכטער נעבעך געשלעפט דאס ווארימ'ס און א וועגעלע ארום געבינדען מיט האנטוכער. אלע מענער זענען אהיים מיט פארשמירטע טשאלענט און אראנדזש סאדא אינעם טלית, די זעלבע פאר אלטע לייט וואס מאכען נישט קידוש האבען מוסר געזאגט דעם בחור'ל אז ער האט געזאגט די ברכת הפטורה זייער שטיל און האבען פארלאנגט ער זאל שוין זאגען דאס פשעטעל הויעך. דער בחור איז נישט קיין נער'לע, ער האט זיי געזאגט אז זיינע חברים זענען נישט דא צו אריין זינגען.

ביים וועכענטליכען שפאציר אויפע'ן ראוד ש"ק נאכמיטאג. א גוי האט אונז אפגעשטעלט פרעגען ווי אזוי מען קומט אן פון דאנען ביז וואל-מארט, איך האב זיך געפרייט אים צו געבען די ריכטיגע דירעקשאנ'ס כזקן ורגיל ווי בעת מען רבי האט מיך פארהערט יענעם פסוק חומש וואס איך האב פונקט גיט ג'חזר'ט. ער האט זיך העפליך באדאנקט מיט "איי לאוו יא גייהס".

די וואך האב איך שוין יא אריין געכאפט דעם פרקי אבות שיעור, איך וואונדער זיך אז ביים אריין קומען אביסעל שפעט מאכט מיר איעדער פלאץ. שפעטער ווען איך האב זיך דערזעהן מיט א צוריסענעם הויז פון די באנק שפענדלעך איז מיר פארענטפערט געווארען זייער פלוצלימ'דיגע ווארימקייט. איך לייג צו א אויער ער פארציילט עפעס א מעשה וואס מיין באבע פלעגט מיר דערציילען אלץ קינד, פארדעם האב איך געדארפט קומען אזוי פרי אין שוהל? דוכט זיך דער מגיד און מיין באבע זענען נאנטע קרובים.

נאך מעריב איז דא א איד וואס אלעמאל שרייט ער אויס "קידוש לבנה". יא לבנה נישט לבנה, יא דא ז' שלימים צו נישט, עפעס א דיבוק שרייט ארויס פון אים קידוש לבנה!. די וואך האב איך געפרעגט מיט דרך ארץ די סיבה דערפון, ער זאגט ס'איז א לאנגע מעשה, אבער בקיצור. ער האט צוגעזאגט אמאל אין חלום פאר דוד המילך צו זארגען איבער די קידוש לבנה עס זאל נישט פארגעסען ווערען פון כלל ישראל. מאדנע טיפ מענטשען עס זענען פארהאן.

מיר האבען מכבד געווען דאס אינג פאר-פאלק מיט הייסע טיי לכבוד מלוה מלכה, ער איז זייער אומרואיג, ער וויל איך זאל אים שוין מיט'ן ווייב אפליפערען צום קאנצערט, ער האט פארשפראכען צו טרעפען א היטש אהיים, מיר האבען זיך אלע צונויפגעקוועטשט אין די ווען אין זיי אפגעטראגען צו איינע פון די קאנצערטען. אויפ'ן וועג זאג איך אים אריין אין די אויער אז עס איז דא עפעס א שטיקעל איסור דערויף, איך מיין אפילו איינער פון דיינע רבי'ס שרייבען אינטער אויף די קול קורא, ער זאגט אז איך זאל נישט זארגען, ער איז גארנישט ברוגז אויף זיין רבי'ן אז ער שרייבט אזוינע זאכען ער ווייסט זיכער נישט ווי שטארק די ניגוני טוט מקרב זיין אידען צום באשעפער. ווען יא וואלט ער אויך געקומען.

2 פארטרעטער פון די וואלי באלל פארבאנד קלאפען צו מיר האלב נאך 10 מוצאי שבת, איך זאל למען השם שוין קומען צום וואלי-באלל מען טיילט שוין באלד די פרישע קיגעל, איך האב נישט געוואלט גיין, זאגט איינער וואס הייסט אויפ'ן לעצטען נאמען ווייספארב אז טאמער איך קום נישט די וואך וועלען זיי ווערען זייער באליידיגט. גיט כ'על באלד זעהן. אפאר מינוט דערויף קומען די וועכענטליכע משולחים איינקאסירען די צוגעזאגעכצער ביים אפיעל. איך זאג דעם משולח ער זאל גיין ביים וואלי-באלל און אויפזיכען דעם גרויסען עושר פון קאנטרי מר. ווייספארב, ער האט ליעב ווען מען בעט זיך ביי אים אבער צום סוף צאהלט זיך עס אויס, ער גיבט א שיינע נדבה. אבער גידענקט מען מיז אים לאנג בעטען, אפילו פאלען צו די פיס, נישט אפלאזען ער איז ווי מען זאגט אין אמעריקא "לאוידעד"

אינדערפרי פרעג איך מר. ווייס אויב ער האט ליעב ווען מען נודזשעט, ער האט מיך געוואלט צומורזשען. שפעטער האב איך שוין נאכגעהערט אז די צוויי משולחים האבען געמאכט סקאנדאלען, צושטערט דער גאנצער וואלי-באלל מיט'ן נישט וועלען אפטרעטען. ביז ער האט צוגעזאגט א סכום הגון אויב זיי זאגען פארוואס זיי האבען פונקט אין אים אנגעטשעפעט.

די וואך פארען מיר אהיים זונטאג נאכט, אויפ'ן פארלאנג פון אונזערע טייערע געסט. איך האב זיך אויסגענומען מיט מיין שוואגער ער טאר נישט רעדען פון הייליג לאנד ווייל עס דערמאנט מיך פונעם גירוש דארט, און עס קען מיר שאטען צום הארץ. א גאצער וועג האט ער נאר גערעדט פון זיין נסיעה ער זאגט אז דאס איז דייקא א גיטע טעמע און איך וועל זיך אזוי ארום בארואיגען. ביים געז סטעישאן האט ער מיר געוואלט ווייזען דאנקבארשאפט האט ער זיך אנגעטראגען אויסצוצאלען דע קאווע. ער האט נאר געוואלט איך זאל אים איבער געבען דאס רעדעל, איך האב זיך געבעטען אז דאס לעבען איז מיר זייער טייער. איך האב אים געמיזט צוגעזאגען אויף א צווייט מאל אזוי האב איך מיר און אים מיט זיין פרוי געראטעוועט דאס לעבען פין א כמעט זיכערער אומגליק ה"י. ער האט מיר צוגעווינטשט ביים אראפלייגען אז איך זאל זעהן נחת פון די קינדער און מערצעשעם ביי די אייניקלעך.

א חבר אין שוהל זאגט מיר היינט מיט באדויער "יא מ'קומט שוין באלד אהיים פון קאנטרי" נו איז וואס? איך דארף זיך נעמען אויפרוימען דאס הויז. ער לאדענט מיך איין איך זאל מיט אים אהיים גיין זעהן מיט מיינע אויגען זיין חזיר שטאל, איך ווייס נישט וויאזוי ער האט באוויזען צו טראנספארירען א ציכטיג זויבער הויז אין אזא חיות שטייג. 3 ערב פסח'ס וועלען נישט זיין גענוג צו דערקלערען דאס הויז ריין. איך האב אים געראטען זיך צו פארבינדען מיט די פולישע אמבאסאדע ווי פריער, אדער ריזיקירט ער מיט מיזען אנהייבען באזיכען זיין פרוי אין א נערווען-צוזאמבראך שפיטאל. אז מען שטעלט צוזאם דער פאזעל, קען מען זעהן די מעניא פון זיינע סאפער'ס אלע 8 וואכע. אינטער דעם טיש איז פיל מיט פלאסטיק לעפעל און גאפלען, צענדליגער טויטע פליגען וואס ער האט באוויזען צו הארגענען דורכ'ן זימער, שמוציגע אפוויש פאפיר און אלע צימערען די ווענט זענען באשפריצט פון קאלא סאדע און קעטשאפ, מארעך ביינער און אש פון ציגראטען. עפענענדיג די קינדער שטובער האט זיך מיר באוויזען א בילד וואס האט מיך דערמאנט פון הושענה רבה ווען אלע לאזען איבער די ערבות אויף דער ערד און לויפען אהיים פאר עלינו צו די הייסע חלה. די פריזער באשפריצט מיט רויטע און פורפעל פאקסי-פאפ'ס. דער פריזשדער שמעקט פון אלטע אייער און פארדארבענע פיש. איך מיין אז די נעגעל וואסער ווערט קיינמאל נישט ארויסגעטראגען נאר איבער געניצט און רעסייקעלד אלע טעג. אלע 6 דיינונג רום בענקלעך זענען פיל מיט פאסט, חתונה בריוו, אומבאצאלטע בילל'ס. דער בילד איז געווען שרעקליך, איך האב אים געבעטען ער זאל מיך לאזען רופען די פרעסע צו פאטאגראפירען די סצענע. ער זאגט קיינער וועט סיי ווי נישט דערקענען אז ס'איז זיין הויז.

מיטוואך נאכט האבען מיר געהאט א ערשטע קאזין'ס חתונה, דער טאטע פונעם חתן זאגט מיר -מיט א וויש אריין די שווייס אין מיין בעקיטשע- "היינט וועסטע בלייבען לענגער ביי די חתונה ווייל די האסט דאך נישט ווי צו עסען סאפער, אמת יאנקעל?" איך האב אים נישט געוואלט פארציילען אז סאפער עס איך ביי אלע חתונות, ערשט דערנאך גאפעל איך שטענדיג אפ. אלע קרובים נאנטע און ווייטע פרעגען דאס ערשטע און ליבליכסטע קשיא, ביזט אין קאנטרי יאנקעל?. ביים טאנצען האט זיך דער פעטער אונזערער פארגליסט מיך אריין צונעמען אין זיין רינג איך זאל מיט אים טאנצען און נישט סתם שפרינגען, נאר זיינע גאנצע דריי הינדערט און דרייסיג פונט האבען געהאפקעט ווי א יונג בחור'ל, ער זאגט מיר כ'האב עס נישט געמיינט ערענסט קענסט אהיים גיין שלאפען איך ווייס די דארפסט זיין אין מאנהעטען האלב נאך 8 צופרי. ווען נישט דער רב פון זיין שוהל נעמט אים פאר א רקידה'לע, טאנצען מיר נאך אלץ. איר מעגט זיך באקענען מיט דעם רבי'לע, א רב אין א שוהל'כעל ביי אונז אין ירושלים דאמעריקע. ער קומט אן צו די חתונה מיט א ווינטער שאהל עס איז כמעט 90 די היץ אינדרויסען. עס קען זיין די סיבה ווייל ער איז נאך נישט גענוג א גרויסער ץ צו גיין אין א זילבערנעם שטעקען אן א גבאי'ן, דער שאהל איז ביי אים במקום א שטעקען צו ווייזען אז ער איז 2 שטאק העכער ווי מיר פשוטע שטייער צאהלער. שפיציגע נעגעל האט ער, צו ווייזען אז ער איז מוהל מובהק. איך געדענק אים אלס קינד, פלעגט ער מיר ציפען אין די בעקעלעך ווען ער האט מיך דערזעהן, זייט איך האב אים נישט געגעבען מוהלת ביי מיין מושי'לע איז אים ארויסגעפלויגען פון זכרון ווער איך בין. איך וואלט אים אויך נישט דערקענט ווייל איעדע פאר יאר טוישט ער זיך זיין אויסזעהן, אנגעהויבען האט ער מיט א בנש"ק'על שווארץ כאלאטעל און איינגעדרייטע בארד, היינט האלט עס ביי א בלויע געבלימטע בעקיטשע, א גרויסען פעלץ מיט ווייסע הויזען טרעגער אפילו אינדערוואכן. א 8 רייעדיגע עטרה אינטער די לענדען. די בארד צושטרויבעלט און די גאר גרויסע שווארצע בריללען וואס ער האט בירושה פון זיין שוויגער'ס מאן בזיווג ראשון, מיין טאטע האט מיר דערציילט מיט נאסטאלאגיע אז גענוי ווי אים האט אויסגעזעהן דער בארע רבי פאר'ן בראך. איך האב אים אמאל געזעהן פרייטאג צו נאכט'ס נאך די סעודה שפאצירט ער מיט א גאלדענע בעקיטשע אויף זיין גאס און זיכט אויף א בחור'ל פאר אן הויז בחור און דאס איז זיין גאנצער עונג ת"ח.

איך האב געכאפט א שמועס ביי די חתונה מיט'ן עלטער פעטער, א גרויסער פילאזאף. זאגט ער מיר אז ער איז אין קאנטרי שוין 17 אדער 18 יאר צום גיטען, עס איז נישט אראפ צו שלינגען און נישט אויסצושפייען. ער רעכענט מיר אויס אז פון די 9 וואכען קאנטרי איז ער נאר דארט צוויי וואכען (פרייטאג ש"ק און זונטאג) פון דעם שלאפט ער העלפט, די איבעריגע איז ער און שוהל, שווימען, שאפפינג אא"ו. קומט אויס ער צאהלט אוועק א שיינע 10 טויזענט דאללאר פאר'ן אטעמען בערך 2-3 טעג אין די קאנטרי, סך הכל קאסט אים אפ איעדער אטעם אין זיין באנגעלוי א נישטיגע'ן הינדערטער. כ'האב אים נישט נאך גערעכענט אבער מיר אלע ווייסען אז פעטער בערעל'ס דמיונות קאמערעל איז ממש א יקר המציאות. איך האב אים געראטען ער זאל נישט אויפהערען אטעמ'ן ביז די 120

די רעסטוראנטען אין וויליאמסבורג הייבען זיך שוין אן געזעגענען מיט זייערע זימער קונדען, זייענדיג אין איינע פון די היימישע שמורגעסבורג פלעצער אין הארץ פין וויליאמסבורג. קומט אריין א חשובער אינגערמאן איך וויל נישט פורש בשמו זיין אבער ער גייט שבת מיט שיך און זאקען. ער לאזט זיך מאכען א פאסטראמי סענדוויטש, ער פארארדענט דערויף מאסטערד מיט שארפע שמיראכטץ און פארלאנגט דערצו א הייסער זיפ, "ווערי האט" שרייט ער צום ערל און קאך. אינמיטען קאלט אים דאס ווייב אריין אויפען סעל. דער אינגערמאן זאגט הויעך איך בין דא ביי פלוני אלמוני אין רעסטוראנט וואלסט געמעגט זיך אויסלערנען פון זיי וויאזוי צו מאכען א פיינע הייסע וועדזשעבעל זיפ. ער גיט איבער דעם טעלעפון צום אינגערמאן ביים שיסעל, "קענסט אפשר זאגען מיין ווייב דעם סוד צו דיינע פיינע זיפ?" צוויי נישט היימישע ווייבלעך קוקען זיך צו צום גאנצען ספעקטאל און זאגען צווישען זיך "וואט א פרענדלי קומיוניטי" שפעטער נאך מעריב זעה איך נאך דעם אינגערמאן שטייענדיג אינדרויסען פון סטאר מיט'ן פולען שאפינג בעג ארום פלאטאזירען. אבער די זיפ האט געמיזט זיין זייער שטארק הייס.

די וואך בין איך ווידער ארויס צום קאנטרי דאנערשטאג אווענט, נאך איין וואך פארבליבען אין דאס געפאראכץ היי יאר איז א פארגאנגענהייט געלויבט צו ג-ט. איך קוק זיך אים אויף אן איינגעבויגען אידעל שפאצירענדיג רואיג אויף בראדוועי, עס ווילט זיך אים פרעגען צו ער פארט אויך אין קאנטרי. עס איז גרין-לייט אבער איך לאז אים אריבער די גאס ער ווייזט מיר שכויעך מיט'ן ברוינעם שטעקען. דאס לעצטע מאל וואס מיין רבי האט מיר געוויזען א שטעקען איז נישט געווען אזוי פויגעלדיג. זיצענדיג אין טראפיק אויפע'ן וויליאמסבורג ברידזש, צו די רעכטע זייט פון מיין קאר פארען נאך צוויי היימישע אינגעלייט. אוודאי צום קאנטרי, א סימן האב איך, זיי זענען אין א גיטע גיסטע, די אויבערשטע צוויי קנעפלעך אין העמד איז אים אפען, ער טרינקט מיט א שטרוי פון א קען סאדא, א גרויסע רונדיגע קאקי מיט קאלירטע ספרינקעל'ס אין די לינקע האנט. איך האב אים געוואונקען ער זאל אראפ ציען דאס פענצטער איך האב אים געזאגט ער זאלען עפעס איבער לאזען צידה לדרך אויף שפעטער, עס קען זיין טראפיק אויפען טראוועי. ער ווייזט מיר 2 גרויסע הייסע חלות אין א בעג וואס פארהויכט דעם שפיגעל, על כל צרה שלא תבוא. איך האב אים געזאגט ער זאל נישט לאזען דעם סטעיט-פאליס שמעקען די חלות.

ביים אנקומען די שעפעלך ווארטען מיך שוין אפ מיט זייערע וועכנטליכע דערציילונגען פון דעי קעמפ און אויספלוגען, ווי אלע וואך ברויך איך פירען אלע זייערע דין תורות, שלום מאכען צווישען זיי און די שכנ'טעס קינדער. א שטורעמישער קריגעריי האט אויסגעבראכען די וואך צווישען די קליינע איבער ווער עס זאל אהיים טראגען די תשעה באב בענקלעך וואס מען האט געמאכט בשותפות. איך האב באצאלט א דאללער פאר מיינע קינדער זיי זאלען עס לאזען דעם שכן אהיים שלעפען. די שכנ'טע זאגט איך וואלט געדארפט ווערען א דיין. איך ווייס נישט צו דער מאן איהרע וואלט מסכים געווען. ביים אנקומען זאגט מיר די שוין פרוי איך זאל מיך גיט אויסרוען ווייל די וואך מיז מען גיט אויסניצען איידער מען פארט אהיים. איך זעה שוין אז עפעס גרויסע פלענער שפינט זיך און וועבט זיך און איר ווייבעריש קעפעל. אבער, איך האב ליעב סורפרייזעס.

פרייטאג שטיי איך אויף ווען אלע זענען גיט געלאונט צוליב די פרוי'ס פלענער אויפע'ן וויקענד. אהיים קומענדיג פון דאווענען ווארטען שוין אלע קינדער מיט דרינק'ס אין די ארעמעס, מיר פארען קיין קעסטעל געים פארעם'ס. זי האט אלע נויטיגע אינפארמאציע. דער פלאן איז פיקס פארטיג, דירעקשאנ'ס פעלט נישט אויס מען פארט נאך דעם שוואגער מיט זיין חבר, זיי קומען אלע מיט. דאס מיינט אז איך וועל מיזען פארען אויף 85 מ.פ.ה. אויב איך וויל זיי נישט פארלירען. איבעריג צו זאגען די קינדער האבען געהאט פאן. א דאנק אונזער פאמיליע, האבען די לעמעלעך און ציגעלעך געהאט זייער ערנערונג. מיר זענען אנגעקומען צוריק אין קאנטרי גענוג פרי אריין צוכאפען אן-צו ווארימען דעם טשאלענט איידער דער שבת פייפער האט זיך צופיפען צום ערשטען מאל צו ווארענען אז אט קען מען שון נישט גיין אין באד אריין. שטעלט אייך פאר ווען דער שבת פייפער האט א "סנאז באטען", מיר וואלטען נאך אלע געהאלטען ביי שבת בראשית.

פרייטאג צו נאכט נאכע'ן דאווענען האט דער גבאי גערופען אלע חשובע מתפללים צום זכר, א איד אין די הויכע פערציגער איז געהאלפען געווארען מיט א בן זקונים (דערווייל) ער האט נישט געמאכט קיין עסק דערפון אפילו נישט געהאנגען קיין מודעה. אבער דער גבאי וואס האט ליעב סענזאציעס האט געקלאפט דריי מאל אויפ'ן בימה און געטייטעלט מיט'ן פינגער יעדער זאל וויסען פון וועם מען רעדט. ביים זכר האבען אים אלע געווינטשען נאך א בן זכר איבער'עס יאר, ער האט האלב געשמייכעלט און האלב זיך פארענטפערט אז עס איז דא אזוי ווייניג ביער און ניסלעך. די לצים האבען אים בארואיגט איבערעס יאר וועט איר בעסער צושטעלען. אלע זענען זייער פרייליך לכבוד דעם לעצטען שבת בעפאר א חלק קאנטרי פארט אהיים, איין אינגערמאנטשיק האט זיך ערלויבט צו וואוילגיין אויף מיין חשבון, ער פרעגט מיך הויעך ביים זכר, נו יאנקעל ווען מאכסטו א זכר? איך האם אים גארנישט גענטפערט. מיט א שיכור הייב איך זיך נישט אן, שבת מיטאג ווען ער שפאצירט אדורך מיין באנגעלוי מיט זיין זיווג ראשון זאג איך אים הויעך, מיסטער... דא האסטו מיין פרוי קענסט איר פרעגען וועגען דעם זכר וואס ענגבערט דיך אזוי. מער האב איך נישט געזעהן עד היום.

זונטאג, נאכען דאווענען און פרישטאג פארען מיר קיין וואל-מארט זיכער מאכען אז זיי האבען נישט אריין געשמוגעלט עפעס מציאות אן אונזער ערלויבעניש. שטענדיג קאכט זיך צווישען די שורות פון די קינדער סקול-געצייג און די לעבאדיגע פיש פעסלעך. מיר האבען אנגעקויפט געניג העפטען מיט'ן מעקער'ס, עלמער'ס קלעב-מאטריאל מיט רויטע פעדער'ס. מיר האבען איינגעהאנדעלט אזויפיל בליי מיט אויסשפיצער'ס אז די קינדער קענען יעדען טאג און יאר פארלירען איין בליי. גענוג און נאך ווייס פאפיר מיט בלויע ליינ'ס און דריי לעכער. פאר חנה'לע האבען מיר געקויפט א נייע אינגעל גאלד-פיש פאר איהרע פיש טאנק. ווי שטענדיג האבען מיר געטראפען גיטע פריינד וואס האבען אויפמערקזאם געמאכט אויף נאך אפאר מציאות ביי יענער עק. מיין צושטייער צום היי יעריגען אפיעל פאר די מוסדות פון וואל-מארט האלט שוין ביי א "סכום הגון" לכל הדיעות . איך מערק, זייט מיר זענען געפארען אין קאנטרי פילט זיך אין שטוב א גביר'ישע שטימונג, מען האט אנגעהויבען קויפען די טייערע טישא'ס און מען פרעגט מער נישט אין גראסערי יעדער זאך וויפיל עס קאסט. קאר סערוויס'עס טראגען און ברענגען צו און פון טאון. איך האף אז די פורים מאביל'ס ווייסען נישט מיין שטאטישע אדרעסס. זי האט באקומען פייגלעך און קאפ און רעדט מיט א ערענסקייט פון קויפען א באנגעלוי אין איינע פון די ווינטער באנגעלוי'ס כאחד הנגידים. פארוואס איז עס בעסער ווי א איינפאכע באנגעלוי פרעג איך? זי זאגט דארט איז דא צוויי סווימנג פולס איינס א הייס וואסער פאר ווינטער און א קאלט וואסער פאר זימער. איך האב געזאגט איך וויל גיין נאר ווי עס איז דא דריי, אויך א ליידיגע סווימינג-פאל פאר ווען איך וויל נישט גיין שווימען.

ווי קען מען טראכטען פון אהיים פארען דעם לעצטען זינטאג נאכמיטאג תשס"ה פון קאנטרי אן מאכען א גרילל? איך האב געהאלטען אז עס פעלט נישט אויס, די קינדער באשטייען צו עסען קארען מיט ווייס איך וואס. זי זאגט אבער אז דער קאך בלייבט ריין. מאכען מיר א גרילל מיט קוילען, עס גיסט זיך שמן זית מען צינדט דאס פייער. אלע שכינים קוקען זיך צו מיט אפעטיט וויאזוי מיר שוואגער'ס שליידערען ארויף די רויע בהמה פלייש און נעמען אראפ געבראטענע גענז, די שוועסטער זיצען אויפען פארטש, לאכן זיך אינטער און גיבען עיצות, ריק ארויף ריק אראפ, סי נאך רוי, סי שוין פארברענט. ווען נישט דע גאס זעהט וואלט איך אלעס איבער געלאזט אויפען גרילל מיט'ן אויסרייד אז מען דארף גיין מנחח'נען. אלע גיטע פריינד ביי מנחה ווילען נאר וויסען צו מיר בלייבען דא אויף קומענדיגען שבת אדער מיר גייען שוין אהיים דאנערשטאג, איך זאג יעדען עס ווענדט זיך אין די שוועסטער אויב זיי בלייבען זענען מיר אויך דא. ווען מען פרעגט דעם שוואגער צו ער בלייבט ענטפערט ער דאס זעלבע וועלמיר זעהן וואס זיי טוען. דערווייל זיץ איך רואיג און איך הער זיך צו ווי די פייגעלעך טשיפשטען אריין זייער לעצטער געזאנג איידער עס ווערט טונקעל. איך וויל וויסען ווער עס טרייבט זיי אריין אין בעט יעדע נאכט. די וואך פרעגט א חשובער קאנטרי איינוואונער צו איך האב פלאץ פאר עטליכע פעקלעך, איך פרעג אים וויפיל פעקלעך? וויפיל עס גייט אריין קען איך שיקען. איך זאג אים ער קען פאקען ווילאנג ער פארדעקט מיר נישט דעם שפיגעל פון אינטען. איך שטעל זיך אפ פאר זיין באנגעלוי ער שטייט מיט 25 באקסעס און וויל אלעס לייגען אויפ'ן דאך כדי נישט שטערען דעם שפיגעל. איך האב אים געזאגט איך גיי נעמען גאזאלין, ער זאל ווארטען. און ער ווארט.

אוי מיין זיסער שכן אין קאנטרי, א ברכה אויף זיין קאפ אבער זייט מיך נישט מקנא. איך קען נאך ביז היינט נישט ארויס קריכען צו ער איז א פרומאק צו גאר א פאלנער ויזתא, ער קוקט אויס ווי די אפגעהארעוועטע אידען אין די שווארץ-ווייסע בילדער פון מנחם מנדל'ס קינדער דערציילונגען. זיינע בלוטערען אין די האנד און די גרויסע אויגען וואס קוקען נעבעכדיג אויף אלע ארומיגע זענען עדות אויף א שווערע עקרת הבית. קיין סאך האב איך נישט גיקענט מיט אים פארברענגען צוליב זיין געטרייע ליעבשאפט צו קנאבעל, זאל דאס זיין פרייטאג גאנץ פרי אדער זונטאג נאכט. מוצאי שבת איז אפגערעדט, כסדר האט ער געהאלטען נאכען אדער פאר'ן עסען א קנאבעלע. ווען איך האב אים אמאל געזאגט אז עס איז דא צובאקומען אזעלכע קנאבעל וואס האט נישט א גערוך זאגט ער אז ער זיין מאמע זאל זיך מיעהן האט געגעסען נאר די שמעקעדיגע. איך האב אים געפרעגט צו זיינע עלטערען האבען אויך געגעסן פאלאפעל פרייטאג נאכמיטאג.

דאס ערשטע מאל וואס מיר האבען זיך באגעגענט און באגריסט אנהייב זימער האט ער נאר געוואלט וויסען צו איך וויל פארען מיט אים קיין אומאן אויף ראש השנה. און צו איך וואלט אים געבארגט מיין מיני-ווען אויב ער וועט זיך נויטיגען. און צו כ'האב געהערט די וועטער נביא אויב עס וועט זיין א הייסער זימער. ער האט שווער געזיפעצט אויפ'ן נאכנאנדיגען רעגען, ווי די רביים ביי כל נדרי. איך האב אים גענטפערט דריי מאל ניין.

דורך די ערשטע 2 וואכען אין קאנטרי האבען מיר שוין אנגעזייעט ביי זיי און באנגעלוי 1 פאטעטע שיילער, 2 גרעיפ דזשוס'ס, 4 אדער 5 דאזען אייער. נאך די ערשטע דריי וואכען האבען מיר אויפגעהערט האלטן חשבון. יעדעס מאל ווען זיי זענען געקומען בארגען האט מען ביי אונז אין באנגעלוי געטראכט מיט יאוש געפילען אז דאס איז א מתנה שלא על מנת להחזיר. ער האט אפילו געבעטען צו בארגען מיין שווים-הויז

די פענטצטער ביי זיי אין באנגעלוי זענען אייביג געווען אפען, די יללות וואס עס איז דארט ארויס געקומען האבען געקענט די טויטע אויפוועקען, עס האט מיך געמאכט פארשטיין די גמרא חמור נוער וכו'. איין טרייסט האבען מיר געהאט אז די געשרייען האלטען אפ די בערען פון וואלד. די וואליום אויפען מויל פון די חשובע עקרת הבית ארבעט נאר אויף 10. אחוץ די ברכה פון צינדען ליכט האבען מיר אלעס געהערט קלאר און דייטליך, צו מיר האבען געוואלט אדער נישט. מיר האבען זיי מרמז געווען אז אונזערע קינדער קענען נישט איינשלאפען פון דעם גערידער. אומצאליגע מאל האט פאסירט אז די קינדער האבען זיך דערוועקט שפעט ביינאכט צו דאס געשריי פון די מאמע אויפען טעלעפון. אפילו צו די קליינע קינדער אין שטוב, אפילו א פשוטע פארלאנג איז געגאנגען מיט א הויעך געשריי ווי מען רעדט צו איבערען ים.

איך האב געזעהן אז דער מצב איז אומדערטרעגליך, זאג איך מיין נייער שכן מיט די גרעסטע מאס איינגעהאלטקייט, דא אין דער קאנטרי הערט מען אלעס אריבער, איך שטאמעל ארויס אינטער די נאז, אפשר וואלט כדאי געווען...אביסעל זיך איינהאלטען.... ער האקט מיך איבער, "איך זאג דיר צוה, קיינער וועט נישט געוואור ווערן"... וואס? וואס רעדט איר? איך פארשטיי איר זענט באזארגט מיר הערען אינטער אייערע געשפרעכען – זאגט ער מיר.. ניין פונקט פארקערט. ער וויל נישט הערען, אויב מיר האבען עפעס אדער וועלען עפעס הערן בלייבט דאס צווישען אונז. גיי פיהר מיט אזא איינעם געשפרעכען.

ווי געשמיעסט האב איך געמיזט פארקירצערען אונזערע געשפרעכען דורך-אויס דעם זימער. היינט צופרי טרעך איך אים אויף מארסי עוועניא זאגט ער מיר אז מען האט זיך שוין אנגעהויבען צו פאקען אין קאנטרי פאר'ן אהיים פארען ווייל פאר א יאר נישט מער געדאכט האט ער איבער געלאזט 2 האנטוכער אין סווימינג פאל 1 אין די מקוה, אסאך וועש אינטערע'ן בעט, שפיעלצייג אינטער די באנגעלוי. ער מיינט אז א בעכער פעלט אים אויך זייט די פאריעריגע קאנטרי. נאך א מזל ער האט נישט פאלשע ציין, שטעלט אייך פאר ווען ער פארגעסט די ציין וויאזוי וואלט ער געגעסען די כזיתים מצה.

א גאנץ זימער האלט איך די דירה זויבער פון מיסט און שטויב ווי ווייט מעגליך. איך לאז נישט א פליג איבער טרעטען די שוועל, אויב עס מאכט זיך אז א קליין קאקערויטשקעלע פארלירט זיך פון די מאמע און בלאנדזשעט אריין צו אונז טוה איך אים טייטען אן א רחמנות אן לאזען קומען לקבר ישראל. איך ליפטער די דירה איינמאל א וואך. איך וויל נישט אויסזעהן ווי יענער חבר וואס וואלט יעצט ליבערשט געמופט ווי אויפרומען זיינע 3 צימערען פון אנגעלייגטע שימעל. קומענדיגע וואך האף איך שוין אהיים צוקומען פון דער ארבייט צוריק צו די ליבליכע קולות פון די קליינע (און צומאל די גרויסע). צו א נאכטמאל וואס קומט ארויס פון טאפ צו א טיש, נישט פון א שאפינג בעג צום קאר. צו א קאלטער טרינק פון א גלאז, נישט מיט א שטרוי. צו א טיש ארומגענומען פון ווייב און קוויטשעדיקע שעפעלאך נישט 6 ליידיגע בענקלעך. און יעדעס מאל איך זעץ זיך אוועק עסען דעם נאכטמאל און בייס אריין דעם ערשטען ביס, יענע מינוט צו להכעיס וועט איינער קלינגען, וואס זאל איך זאגען פאר מושי'לע? קאל שפעטער? ניין. אונז רעד מיר ווילאנג דאס עסען ווערט קאלט.

איך גרייט צו די דירה ווי א כלה בעפאר די חתונה. איך מאך זיכער אז די איינציגער קריטיק זאל זיין פארוואס איך האב נישט איבער געלאזט עפעס זי זאל האבען וואס קריטיקירען.

כ'האב האב שוין אנגעזאגט די שכנה פון אינטען זי זאל נישט לייגען מער די בייבי-וועגעלע פאר די טיהר, זי זאל פריי לאזען דעם אריינגאנג ווייל די משפחה קומט צוריק פריש און מינטער. איך האב איר געראטען צו באשטעלען א בעל מלאכה צו באפעסטיגען דעם טשענדעליער ווייל די קינדער האבען פארגעסען פון איהרע געבעטעריי. זי זאגט נאכען פיהלען דעם טעם פון א שטילער זימער וויל זי ליבערשט זיך אוועק ציע'ן צו דרום אמעריקא ווי איידער צו הערען די געטאנצעריי העכער איר קאפ. איך האב איר געזאגט זי זאלט ליבערשט זיך ציעהן צו נוא-ארליענ'ס ס'איז יעצט ביליג דירות. זי ווייסט נישט וואס איך רעדט.

דאס גאנצער הויז קוקט יעצט אויס ווי מוצאי פסח, ווען דאס פסח איז שוין פארפאקט און דער חמץ איז נאך נישט צוריק געברענגט. אלעס איז ליידיג, איבעראל איז שטיל. די ליידיגע ווענט לעכצען שוין ארויס נאך איהרע איינוואונער וואס פיהלען אן דער אטמאספער מיט לעבען דורכאויס די 10 חדשים. איך האב געטראכט פון מאכען א ברוך הבא טעוועלע מיט קאלער-קרעיאנ'ס אבער וואס וועלען די פארביי גייער זאגען? מר... איז א קליינע בייבי. פטור בלא כלום אי אפשר, איך בין געגאנגען אין גראסערי, איינגעקויפט גיטע זאכען עס זאל זיין מיט וואס זיך צו דערקוויקען דאס הארץ אז מען קומט אריין. איך מיין איך בין שוין פולקאם גרייט צו אויפנעמען די חשובע געסט וואס בענקען שוין אזוי אהיים צו קומען צו די דירה וואס מען האט איר אזוי בארעדט פאר'ן זימער אז עס איז קליין און פיצעל.

איך קוק שנעל דורך דעם בארג מאגאזינען און קעטאלאגען וואס האבען זיך אנגעזאמעלט במשך די 2 חדשים, ווען איך האב ווען צייט, גיב איך זיי אלע אריין צום בינדעריי ער זאל דאס צוזאם בינדען אין א לעדערנעם באנד מיט איר נאמען אויסקגעקריצט אויף א גאלדענעם בלעכעל, דאס וואלט געווען די בעסטע מתנה פאר איר צוריקומען. איך ווייס נאר נישט צו איך זאל זיי מסדר זיין לויט די אלף בית אדער לויט ווי טייער זיי זענען. אויף איין אזא קאטאלאג איז געפאלען מיין אויג, מען קען היינט קויפען א בייבי דאלל גענוי ווי דאס קליין מיידעלע קוקט אויס. מען שיקט אריין א בילד פון קינד און זי באקומט א צווילינג דאללי ביז א וואך צוויי. קען מען אפילו קלאונען א ערוואקסענע אויך, איך מיז דאס אריין ווארפען אין מיסט איידער זי באשטעלט א צווייטע מיסיס. גענוג איינס.

איך שטעל אן דער עיר קאנדישאן מען זאל אריין קומען מאנטאג צו א קאלטע דירה און ויסעו.

איך נעם פון ביזנעס א הויפען באקסעס, קלעב מיט בענדעל. מיין בעלעבאס האט מיר ספעציעל אנגעזאגט איך זאל זיך גיט אויסרוהען דעם וויק-ענד ווייל נאך לעיבער-דעי גייט מען צוריק אין חדר אריין. ער העלפט מיר אריין לייגען די באקסעס אין קאר, איך פרעג אים צו ער וויל נישט אפשר געבען שליח מצוה געלט? ער פרעגט וויפיל וואלט מיך צופרידען געשטעלט? זאג איך אים איין קרעדיט קארד ביז דינסטאג צופרי. ער ווייסט אויב ער גיט מיר זיין קארטעל בין איך אויפ'ן ערשטען פליגער קיין וויסקאנסין.

איך קום צו פארען מיט אנגעגארטעלטע כוחות גרייט צו פאקען און העלפען זיך ארויס דערזעהן פון די קליינטשיקע באנגעלוי, מיט די אייער באקסעס אויפ'ן איקסעל. אלע אין באנגעלוי מעסטען מיך אפ פון אויבען ארונטער, ווי איינער וואס קומט אריין מיט'ן וואכען-היט צום ברידער'ס חתונה. קיינער רעדט נישט דא פון אהיים גיין, קיינער קוקט זיך נישט אום אויף מיינע באקסעס. די קינדער האבען נאך גאנצע פלענער אויף זונטאג און אפילו אויף מאנטאג לעיבאר דעי. אלע יאכנעס זיצען געמיטלעך אין א רינג אינטערען בוים ווי דער טאג וואס מען איז געקומען. איין גיטמוטיגע אידענע שרייט אויס "סי שוין דאנערשטאג"? איי קענט בעליוו איט".

די לעצטע 4 טעג אין קאנטרי איז נישט דא קיין חדר, קיין דעי קעמפ, דאס טרעקעל קומט שוין נישט צוזאם קלויבען דאס מיסט, די לופט איז יעצט שטיקעדיג, די באנגעלוי פארדימפעצט. און איך קען קוים ווארטען אהיים צו פארען צו פון וואנעט מען איז קוים אנטלאפען. מען לאזט שוין לעבען בלייבען די ספיידער'ס, מען וואשט מער נישט די צעריסענע פלאהר. די גרויסע קינדער מאכען דעי קעמפ'ס פאר די קליינע, זיי טיילען פעטש ווי ערוואקסענע און פרייזעס פאר זיך אין די קעשענע'ס. מיין מושי'לע האלט און איין פרעגען צו מען קען בלייבען אין קאנטרי נאך א וואך. איך פרעג אים וואס איז די שמחה. ער זאגט זיין נייע רבי(צין) אין חדר איז (די שכנטע'ס 10 יעריגע) שיינדע'לע, זי טיילט פאר יעדען א פאטעיטע טשיפ נאך איעדע קאפיטאל תהלים. און 1 אזייגער שווימט מען מיט די מאמע'ס.

פרייטאג נעם איך ווידער אפיהר מיין געשטרייפטע שווים הויז וואס טריקענט זיך א גאנץ זימער אויפ'ן פארטש, און שמייכעלט צו אלע פארביי גייער. דאס איז דער ערשטער זימער זינט די בחור'ישע יארען וואס דער שווים הויז טראגט ביי מיר א אויבען אן. די קינדער שווימען בעסער פון מיר, זיי שטייגען מיך איבער. אלע וויסען זיי ווי אריין טאנצען מיט'ן נאז אויף אראפ און שפילען באלל ווי ערוואקסענע, ווי צו בלייבען אינטערען וואסער לאנגע סעקונדעס. א גרופע קינדער האבען מיך געפרעגט צו איך וויל זיי לאזען מיך אנשפריצען. איך באשטיי, אבער נאר אויב איך קען דערנאך איינע פון זיי אריין ווארפען אין וואסער, אלע גייען איין דערויף חוץ מיינע, זיי ווייסען איך וועל מקיים פסק זיין.

די וואך האבען מיר געקריגען א גרויסען גאסט, דער רב אונזערע האט ערשיינט אין שווים-באסין. מיר קוקען אים אלע אן, עס קוקט אויס ווי א בייזער חלום. א גאנץ זימער טרעט ער נישט איבער די פאדלאגע פינעם גרינעם צוים, וואס רינגעלט ארום דעם סווימינג-פאאל פון א בייז אויג וואס וויל אריין קוקען דורך די שפאלטענעס צו זעהן אלע גראבע בייכער אריין-פלאטשקען אין וואסער אז עס ווערט כמעט א פארפלייצעניש איבער די גאנצע קעטסקיל'ס ראיאן. ווען נישט די ווייבער באניצען זיך אויך דערמיט וואלט נישט אויסגעפעלט דער מחיצה. ווער וויל דען זעהן ווי דער ים ווערט געשפאלטען דורך אונז מענער וואס אטייל ניצען דאס וואסער אנשטאט א שאוער. א וואונדער מען שווימט אין קלארין נישט אין וואסער. איא, מיר זעהן גיט. אן ארויס רעדען א ווארט, טוט ער זיך אויס די שמונה בגדים ביי א ווינקעל הינטער א דעכעל, לויפט אריין אין וואסער מיט די רבינו תם, מיט א גיכקייט און זיכערקייט אז אזוי האבען די תלמידי בעל שם זיך געטובל'ט נאכען אויפהאקען דאס אייז. איך האם אים געפרעגט פארוואס ער איז נישט געקומען א גאנץ זימער. ער זאגט אז מען רעדט דא צופיל דברים של מה בכך. אבער עפעס מיז ער נאכגעבען דעם שלעכטען יצר. איך האב אים געזאגט ער וואלט געברויכט מודיע זיין בעפאר, מיר וואלטען געמאכט צדיק בא לעיר טאוולען.

איינער פון די איבער וואגיגע ביי אונז אין קאלאני לויפט ארום און ארום דאס וואסער מיט א פלינקייט ער וויל אפ-פאלען די פיצא וואס ער האט קוים פריער געגעסען, ער מאכט מיר דעם קאפ שווינדלען. איך מיין ווען ער וואלט ווייניגער אראפ געגאלפט פון די רויטע לאנגע ווארשטען יעדען זונטאג וואלט ער נישט געדארפט לויפען איעדען פרייטאג. ער לויפט מיט אזא אימפעט אז עס ווילט זיך זינגען די הקפה ניגון. און דער רבי חלומ'ט אין וואסער ווי א יון אין די סוכה. ער איז פארדביקות'ט, ער טוליעט זיך איין אינעם שטרומיגען וואסער מיט די האנט אויף די נאז לעכער און מיר רישן זיך די וואך אויף א פייערדיגע שלוש סעודה תורה.

פרייטאג זענען שוין א טייל משפחות זיך צולאפען דער אין שטאט, אנדערע צום האטעל אריין, איין משפחה איז געפארען אויף נאעגרע פאלל'ס מיט די פעק און בייקס אויפען דאך. כ'האב אים פארגעסען צו זאגען גוד-ביי. אלע פארבליבענע שוויגער'ס רופען ארויס די איידעמער צו די קאנטרי אויף שבת און פלאצירען זיי און די אוועקגעפארענע ליידיגע באנגעלוי'ס. האלב קאנטרי באשטייט פון פארלאזטע באנגעלוי'ס. נעכטען זענען זיי ווערט געווען א מאיאנטיק, די ווייסע פארב וואס שיילט זיך אראפ פון אלע באנגעלויס האט פאר 9 וואכען צוריק געהאט א אומגעהויערע חן. יעצט קוקט מען זיי אן ווי דער פאריעריגער לוח, מיט שפאס און ביטול.

עס רופט אונז אן א אידענע וואס איז שוין אהיים געפארען מיטוואך צו דער שטאט, און בעט אונז מיר זאלען גיין קוקען אויב איינער האט זיך נישט אריין געגנב'ט צו זיי אין באנגעלוי. מיר גייען קוקען, 2 אינגע פארפעלקער האבען זיך דארט באזעצט אויפען וויקענד. וואס קען איך זי זאגען? איך האב איהר געלאזט באפעלען אז די באנגעלוי קוקט אויס אין א גיט'ן צושטאנד. זי וואלט באקומען א צוזאמבראך הערענדיג אז 4 ערוואקסענע אין 15 קינדער האבען איבער גענומען די מאכט אין די שיין אויפגערוימטע באנגעלוי.

שוין דאס צווייטע וואך וואס דער גראסערי איז ליידיג, ער האט שוין נישט די נויטיגע באדערפענישן צום טאגליכען ווירטשאפט. ער שיקט אהיים כשר זייף אנשטאט באד זייף, פלאסטיק טעלער אנטשאט פעיפער, האלוויד ברויט אנשטאט ווייס ברויט און אפילו זאלץ אנשטאט ציקער. ער זאגט די גראסערי מיז ווערען ליידיג אויב נישט לאזט ער אונז נישט אהיים פארען. איך קען שוין קוים ווארטען אויפע'ן סעיל, אפשר וועט זיך לוינען אהיים שלעפען צוריק קעסטלעך סעלצער. זי זאגט איך זאל עס קויפען ביליג און אוועק שטעלען אינטער'ן בעט פאר קומענדיגען זימער. "נע פארגעט איט. מיר'ן האבען א אייגען באנגעלוי, נעקס'ט יער מערצאשעם"

אין מקוה שטייט שוין נישט דער אינגעל צו נעמען דעם קאפ צאהל. מען פארקויפט שוין אויך נישט קין קיגעל. צום ערשטען מאל וואס דאס וואסער איז הייס און עס ווילט זיך ווייקען. איין טאטע פון 8 אינגלעך קע"ה האט אלע קינדער אפגעשוירען, ער האט זיך אויך אנגעטראגען אפשערען מיינע, דערנאך האט ער געזיכט איינער זאל אים אפשערען.

ביים דאווענען שבת איז אויך דא א קלענערער עולם, און די שמחה איז גרעסער. מיין שכן איז אויך פון די פארבליבענע, איך פרעג אים צו ער האט הנאה געהאט אין קאנטרי? ער איז זיך מודה אז ער מער האט הנאה פון די זימער וואכען טעג, ווי פון די גאנצע קאנטרי.( זיין פרוי זאגט אוודאי פארקערט). ווי מיין כיתה א' רבי וואס פלעגט כסדר פרעגען? וועמען האסטע בעסער ליעב טאטי אדער מאמי? אזוי פרעגען מיך אלע, נו וויאזוי איז די קאנטרי די וואך? אמת סי בעסער די לעצטע וואך?

עס הערשט א היימליכקייט צווישען די מנין און א האלב, קיינער פון אונז וויל היינט נישט זיין דער חזן, דער גבאי איז ארום געלאפען זיכען א בעל תפילה, אן ערפאלג. איך האב אים געזאגט ער זאל איינמאל פאר אלעמאל ווייזען זיינע קענטעניסען און אליין צוגיין, ער האט זיך גענומען שרייען אז מיר פארשעמען דעם עמוד מיט'ן צעגערען. צום סוף איז דער רב'ס איידעם צוגעגאנגען אלע תפילות מיר האבען אים פארשפראכען צו זינגען לכה דודי, ער ווארט מיר זאלען עפעס זינגען, מיר זענען אבער אלע שטיל, א מזל זיין שווער האט רחמנות געקריגען און געזינגען א יאמאממיי ניגון עס איז געווען א גרויס התעוררות. עס זעהט זיך אן עס ווירבעלט שוין אין זיין מח דער הנני העני. פאר כגוונא האבען מיר זיך אלע אפגעשמועסט צו קומען דאווענען שבת צופרי האלב נאך 10, און נישט פארציילען דערפון דעם רב און גבאי'ן. ער איז ארום געלאפען שבת צופרי ווי א אפגעביסענער שלאנג. מיר קומען אלע אן פאר 11 ער פרעגט וואס האט פאסירט? ווי זענט איר אלע געווען? ער איז אנגעברויזט. איך האב זיך אנגערופען, דער גבאי האט דאך אויסגערופען אז מען דאווענט שפעט. ער זאגט ער האט גארנישט געהערט, מיר אלע זאגען אים זיכער אזוי, איעדער טייטעלט אויפ'ן גבאי, ער האט אויסגערופען הויעך, דער גבאי לייקענט שטיין און ביין. מער וועט ער זיך נישט און אונז פארטשעפען. האפענטליך. ביים עולה זיין זאג איך דעם גבאי'ן אז קומענדיגע וואך וועל מיר אלע זיין באצייטענ'ס.

מוצאי שבת די וואך מיז איך שוין זעהן וואס איך האב פארפאסט א גאנץ זימער מיט'ן וואלי-באלל, סייווי זענען שוין די אטליקען אהיים געפארען, אקייגען די פאר פארבליבענע פיל איך זיך ווי שמשון הגיבור. די אלע וואס שפילען יעצט זענען די וואס מען האט זיי אוועק געשיקט פון באנגעלוי ווייל עס איז גרינגער צו פאקען אן זיי. אונזער אווער-נייט קיגעל מאכערטע האט אונז נישט פארראטען, זי האט אויסגעליידיגט דעם פריזשדער און אונז געשיקט מטעמים, איך האב אים געפרעגט ווי זי האט צייט צו מאכען קיגעל מוצ"ש פאר'ן אהיים פארען. ער זאגט, זי וועט אלסדינג טוען מיך נישט צו זעהן אפאר שעה. מיר האבען דאס געוויסט פון לאנג.

די זוהן האט קוים אויפגעשטראלט העכער די שפיץ ביימער אויף אונזער זייט קאנטרי און די קינדער זענען שוין לאנג נישט אין די בעטען, מען קען זיי זוכען אין בובעריק. זיי כאפען אריין צו אטעמען פון באשעפער'ס גרינע נאסע גרעזעלעך איידער מען פארט צוריק קיין וויליאמסבורג, זיי וואלגערען זיך שוין אין זאמד אינטער א באנגעלוי. איך ווייס נישט ווער עס וועט זיך מער בענקען די קינדער אדער די זאמד. עס וועט היבש לאנג געדויערען זיך אפגעוואונען פון טעגליכען רוטין אויפצושטיין און ארויסטאנצען צום בייק מיט דע פעדזשאמעס און צעפלאשעטע האר, און צוריק קומען עסען פרישטאג מיט א שעפערישקייט צו כאפען די דעי קעמפ באס. עס טוט זיך א געפאקעכטץ ווי קיינמאל פריער, פאלגענד זענען אייניגע אויסצוגען וואס ווערען געהערט היינט פון אלע באנגעלוי'ס אן אויסנאם. האסט געקוקט גיט אינטער די בעטען? מאך זיכער סי נישט פארבליבען דארט קיין שטרימפ! גארנישט! איך טרעף נישט אסתי'ס שיך גיי קוק אין דעי קעמפ, אויב נישט קען עס זיין ביי די ווייסע'ס אויפ'ן פארטש קעגען איבער. גיי נאכאמאל קוק אויב דע גראסערי האט נאך ברויט, א האלב ברויט וועט נישט זיין גענוג פאר יעדען ביז מע קומט אן אהיים. זאג טאטי איך בין נאך נישט רעדי. זאג טאטי איך בין נאך אלץ נישט רעדי. זאג טאטי נאך 10 מינוט. איך קום שוין.

מיר פאקען איין אלע טעפ און דאכענעס, טראגען צוריק זעק און פעק מיט זאכען וואס מען איז נישט אנגעקומען צו ניצען, ליידיגע רעסעפי קארטלעך, נאך-פארמאכטע ביקסלעך מיט קלעי, פאפ-סטיק'ס, צוויי רעגען קויט'ס אומגעפענט פונעם פלאסטיק, און נאך שאר ירקות וואס האט געהאט די זכי' צו וויילען ביי אונז אין באנגעלוי און זיך צוהערען צום הו הא פונעם קאנטרי לעבען. יעצט קומט דער צייט אויף זייער בואי בשלום. מען שמאצט אלעס אריין אין גרויסע אייער שאכטלען ארום געבינדען מיט שטריק אז דער ווען-דרייווער זאל עס גרינג קענען ארויף שלעפען צו אונז אהיים אויפ'ן פערטען שטאק אין וויליאמסבורג אן דארפען שעלטען מיט קללות אויף רוסיש. אלע מציאות וואס מען האט איינגעקויפט אין די שאפינג מאלל'ס, מידעלטאון און וואדבארי, אלעס אלעס טראגט מען אהיים. זי זאגט אז דער קאר איז מער פוהל ווי ביים קומען. איך זאג איר, דער ליידיגער בערזעל טוט אלעס אויסגלייכען.

פאר'ן אהיים פאר'ן טוט זיך דא אפ א געזעגנאכטץ אזאש ווי מען זעהט זיך דאס לעצטע מאל איידער מען שפאנט אריין צום טויער פון גן עדן. אלע ווייבער קומען איינער צו אנדערע עמאציענאל אין די באנגעלוי אריין מיט א אלול'דיגע ערענסטקייט, שוין מער נישט מיט דע וואכעדיגע טורבאנען, נישט גענוג מען זאגט א כתיבה וחתימה טובה, מען וואנטשט זיך אן ווי עס וואלט געווען ערב ניי-יאהר. א טייל זענען אפילו מחמיר זיך איבערבעטען און שרייבען אפ די טעלעפון נומבער'ס צו קענען רופען נאכאמאל הארט פאר די הייליגע טעג, אנדערע לאזען פאלען א טרער און מיט א געשטיקט קול זאגט מען "קיעפ אין טאטש"

דער ווען דרייווער איז שוין געפארען, אלע קינדער זיצען שוין אין קאר, איידער מען פארט קוקט מען נאכאמאהל איבער אלע שטיבער, ווי ביים זיכען די 10 ברעקלעך, אפשר דאך איז עפעס פארבליבען. ווען די צייט ערלויבט וואלטען מיר יעצט צוגעפארען קיין וואל-מארט נאך איין מאל. זיי אנצו-ווארענען אז זיי וועלען זיין נישט בלייבען אין ביזנעס איין וואך אן אונז.


ווי א איבער געיורענע שיסעל טייג ווערען צוריק איבערגעפילט די געדיכטע וויליאמסבורגע גאסען מיט אויסגערוהטע מאמע'ס, וואס האבען אין זיך איינגעזאפט גענוג תשעה קבין צו דורך-קייען און פארציילען ביז די קומענדיגע קאנטרי. אויסגעבארדעטע אינגלאך וואס האבען נארוואס געענדיגט דעם חזרה פארהער, הייזעריגע מיידלאך וואס האבען די גאל זיך אויסגעשריגען אין קעמפ ביים זינג פארמעסט, אלע זענען אפגעברענט ווי אונזערע תימ'נע ברידער. דאס גערויש און געטומעל ווערט שטערקער פון טאג צו טאג. די גאסען שמעקען שון ווידער פון די געלע באסעס וואס שפייט אויס שווארצע רויעך אין די נאז אריין פונקט די מינוט וואס מען גייט איר פארביי. זיי שטייגען דערמיט איבער די געלע טעקסי'ס פונעם דערנעבענדיגען אינזעל מאנהעטען. אלע ווענט זענען ווידער באנדאזשירט מיט שרייענדע מודעות איבער גאר וויכטיגע פארטי'ס. די קאר'ס מיט הויך הילכער'ס פאנגען צוריק אן ארום פארען לענגאויס די גאסען איינצומעלדען איבער פראטעסטען און סעיל'ס.

גרויסע לאנגע טרעליער'ס ברענגען אהיים די שווערע פעק פון קינדער קעמפ'ס, די שחורים ווארפען זיי אראפ ווי זעק מעהל. איין זאק איז געפאלען אויפ'ן קאפ פון א טאטע'ן וואס איז געקומען זיכען די באקסעס. די עלטערע אינגלעך מיט מער ערפארנקייט שרייבען דעם נאמען אויף אלע 4 זייטען. איין אינגעל א מויל מאכער שרייט אויס די נעמען פון זיינע באקאנטע ווען אימער ער באגעגענט זיך מיט זייער'ס א באקס. און דער טראפיק איז יעצט פארשפארט צום פאלק, אנדערש וואלט מען נישט געוויסט אז די פעקלעך זענען שוין דא. א נחת צו זעהן ווי דער וויליאמסבורגער פאזעל ווערט צוריק צוזאמען געשטעלט.

די מאמעס וואס האבען געהאט קינדער אין קעמפ פרובירען מיט די לעצטע געוואלדעס ארויס צו נעמען די לייז פון קאפ און וואשען די וועש עס זאל אויסזעהן אביסעל צום אנטוען, היינט איז נישט דא קיין ווייס וועש, אלעס איז שווארץ. ביז פסח וועלען אלע קינדער אנטוען זאקען וואס האט דער אויפשריפט פון לעצטען נאמען און וועלכע באנק מען איז געווען, די נעגעל וואסער טעפלען וועלען זיין אנגעפירקעלט דעם שלאף רבי'ס נאמען ביז איבער א יאר. יעצט הייבט זיך אן דער פארמעסט ווער פון די קינדער האבען דאס מערסטע זאכען פארלוירען אין קעמפ, כמעט אלע האבען איבער געלאזט די זייף האלטער'ס און די וואס האבען עס יא אהיים געברענגט פארלירען עס דעם קומענדיגען פרייטאג אין מקוה. אלס קינד האט מיר די מאמע זאל זיין געזונד מיט געגעבען 7 פאר שווארצע וואכען זאקען און 4 ווייסע פאר שבת. אהיים קומענדיג איז שוין די 4 ווייסע שווארץ געווארען, אין די 7 וואכעדיגע איז געווארען ווייס פון די בליעטש. האב איך געזאגט די מאמע'ן אז קומענדיג יאר זאל מען ניצען די זעלבע נאר איינטוישען.

די געשעפטען וואס ערלויבען זיך צו זיין האלב פארמאכט דורכ'ן זימער, רייסען אראפ די צעטלעך וואס איז אויסגעהאנגען אויפ'ן טיהר מיט די פארקירצערטע זימער זמנים, מען ציעהט צוריק ארויף די גראטעס ביז אויבען צו ווייזען מיר זענען ווידער קאמפס גרייט צו טוען מיט אייך ביזנעס, פון זינטאג פארטאג'ס ביז פרייטאג צום פייף און אפילו מוצאי שבת. אפשר ווייסען זיי נישט אז מיר קאנטרי גייער זענען אויסגעזעקעלט נאך ארויסשלעפען דאס לעצטע ביסעל קליין געלט פאר די געז אהיים צוקומען פון קאנטרי.

די האלב פארלאשענע בתי מדרשים צינדען צוריק אן דעם עיר קאנדישען און לעקטער פאר די צוריק געקומענע כולל אינגעלייט און בין הזמנים בחורים. מען עפענט ווידער דעם פאליש און די ווייבער שוהל, מען לאזט וויסען פאר די צוריק געקומענע אז מען קען שוין קויפען זיצען אויף די הייליגע טעג. קאווע מיט ציקער גיסט זיך ווידער אין גרויסען און וויליאמסבורג איז צוריק אויפגעהייטערט, ווי מיר האבען איר איבערגעלאזט 9 וואכען בעפאר.

די וואס זענען נישט אריין געקומען זימער אוף א 'שאפינג דעי' הייבען ערשט יעצט אן צו קויפען די 12 פאר שבת און וואכען שיך פאר דאס גאנצע הויז געזינד, איך האב געפרעגט מיין פרוכט סטאר -וואס רעדט זיך שטענדיג אפ אז ביזנעס איז שוואך- צו ער וואלט נישט אריין גענומען שיך צו פארקויפען. איר קענט זיך פארשטעלען צו הערען? "גיט'ס מיר 4 פונט מעקינטאש עפעל, מיט 3 פעטרישקע'ס, 8 פאר שווארצע שיך, סייזעס 7 און 8, 9 א האלב, און 10

מען טרעפט זיך מיט די אלטע שכינים זיי ווילען וויסען וויאזוי מען האט פארברענגט אין די קאנטרי, און צו מען האט זיך געבענקט נאך זיי, טא פארוואס האבען זי נישט געקאלט? פרעגט די אלטע אלמנה מרת. שלאמאוויץ?

מען קאלט אלע משפחה און גיטע פריינד אנזאגען די גיטע בשורה אז מען איז אהיים געקומען בשלום און מען קען שוין צוריק אנהייבען די טעגליכע געשמיעסען. עס הייבט זיך אן מיט די סארקאסטישע, אהההה העלוי, "האו וואז דע סאממער?" "סארי איי דידנט קאלל" איי וואז סוי ביזי" פאר עס ווערט ליכטיג אינדרויסען לייגט מען אראפ דעם טעלעפון מיט א געבעט צום באשעפער אז די פעק זאל באקומען פיס און זיך אליין ארויס שפאצירען פון באקס צום באשטימטען שאפע.

אונז זעמיר ב"ה גליקליך צו האבען די גויטע פונקט מארגען פון 10 ביז 5, אז עס וועט אויספעלען זאגט די שוויגער זי קען שיקען איר גויטע אויף דריי שעה דאנערשטאג. די פאליאקען באקומען באלד מער ווי מיר מענער אין דער ארבייט, טא פארוואס גיט מען אונז נישט דעם דזשאב פרעג איך איהר? זי זאגט פאר א וויץ זי וויל מיר נישט דארפע אנגרייטען לאנטש.

אינדערפרי אין שוהל ראש חודש אלול, דער רב איז שוין אויך אהיים געקומען, נישט חלילה פון קאנטרי. יעדעס יאר זאגט ער אונז ער גייט אויף אפרוה צו די קינדער. ער וואלט געבליבען ביים זוהן נאך א וואך צוויי נאר ער וויל נישט א צווייטער זאל בלאזען שופר קומט ער אהיים צום ערשטען בלאז. קען מען פארשטיין א רבי'שע נשמה? א גאנץ זימער בלאזט ער שופר אז לעת הצורך זאל עס גיין ווי א פידעל. צום סוף האט עס געבלאזען א רעטעך. ער פרעגט אונז אלע ווי דער זימער איז דורך, ער איז נישט אזוי ענטוזיאסטיק איבער מיין געפארעכץ, זעהט אויס ער שמעקט אז עס קומט א קליינער טשעק פאר יו"ט.


ברוך השם און מיט די הילף פון די פולישע שלאקטע האבען מיר אנגעיאגט צוריק אריין ברענגען ליכטיקייט אין אונזער פארשלאפענע דירה'לע. פון אלע שטיבער הערט מען שוין צוריק דאס שטופעריי פון די שעפאלעך. דאס געזינגעריי און שאוער. די שאפעס זענען שוין צוריק איבער געפילט מיט שבת'דיקע נאש, דער פריזשדער מיט גרעיפ דזשוס און זויערע פיקעל, די פרישע בארכעס קיהלט זיך לעבען גאז-רענטש, די שמעק טוט פארטייבען אלע שכינים. א סימן אז דער הייליגער שבת קלאפט און פענצטער. און אט וועלען מיר האבען די זכיה איהר איינצטונקען און קאטשעניא, אפילו די גיטע מלאכים וועלען נישט וועלען פארלאזען אונזער שטוב.

דער מקוה איד וואס איז נישט געווען דאהי אויפ'ן זימער פרעגט זיך נאך אויב אלעס איז געווען אום-בעסטען, דער גבאי פרעגט זיך נאך הינטערוויילעכטץ צו עס ווארט אים אפ עפעס זכרים אדער קדישים פון די מעמבער'ס און די קומענדיגע וואכען, איך שאקעל מיט קאפ כאלו איך ווייס נאר איך וויל אים נישט זאגען. אין סי שבת אויף דער וועלט.

די שוהל איז איבערגעפילט פון מיר אלע צוריקגעקומענע. דער רב, אפילו ער האט זיך שוין באגריסט מיט אונז דורך די וואך, קומט ער צו אונזער טיש און גיט אונז אלע נאכאמאל שלום עליכם מיט די שבת'דיקע הענד, פריש אפגעשוירענע נעגעל. די וואנצעס זאגט עדות אויף די פיינע זיפ מיט קניידלאך וואס די רעבעצין'ט שמ'ט דערמיט. דערנאך זאגט זיך דער הודו מיט א ברען.

אלע אין שוהל ווילען וויסען וויאזוי איז אדורך דעם זימער? צו מיר האבען געהאט א גוט-טיים. איך שיק יעדען צו מיינע שכינים אין קאנטרי, קיינער ווייסט נישט אזוי גיט ווי זיי, דער זימער איז ב"ה אדורך מיט אלע קליפערלעך. דער גבאי שושקעט שוין און ווען נישט אונזער חזן מעכיל גייט צו קבלת שבת וואלט איך נישט געהאט א געלעגנהייט צו פארהערען מושי'לע ביז שלישי.

מעכיל מיט'ן ברעטעל זענען געקניפט און געבינדען ווי מטות מסעי. זייט איך בין א קינד קומט מעכיל אריין און שוהל און לויפט צום ערשט פרעגען דעם גבאי צו ער קען צוגיין, מיר אלע קענען באשטיין, ער האט א ציטערדיגע אבער שיינע שטימע. פרובירען זאל א צווייטער צוגיין, מען מיז קודם אפגעבען דין וחשבון פאר מעכיל וואס איז די שמחה און מעכיל זאגט שוין פאראויס, נע ער יכול'ט נישט. טאמער איינער רומט אויס א צווייטען גיטען בעל תפילה, איז מעכיל אויף יענעם באבלאזען ווייניגסטענ'ס דרייסיג טאג. די וואך האב איך זיך איינגעקויפט עולם הבא מיט'ן זאגען פאר חזן מעכיל אז איך האב זיך שטארק געבענקט נאך זיין קעלעכעל. א וואונדער ער איז הויט אין ביין? נאכ'ן זיך אויסגעבען אין שוהל דארף ער נישט מער ווי א כזית חלה.

איך גיי שוין ווייטער זאגען פאר די באבע א גיטשאבעס נאכען דאווענען, די קינדער קומען אפנעמען זייערע קארטאפעל שטעקעלעך וואס די באבע קויפט דערפון פער 100 אויף האלסעיל. פאר'ן אהיים גיין זאגט זי מיר איך זאל איהר אנרופען שפייז צו נאכט'ס, זי וויל מיט מיר עפעס רעדען וואכענדיגע זאכען. איך ווער נייגעריק, וואס ווילסטו באבי? זאגט זי, נישט אים שבת גערעדט, זי וויל פארשטיין וואס איז דאס אינטערנעט, אלע זענען פארנומען דערמיט, זי וויל וויסען צו איך האב חלילה נישט דער אינטערנעט אין שטוב און צו איך האב שוין אמאל אנגערירט דעם אינטערנעט ח"ו. און וועלכע רשעים שטייען דערינטער. איך זאג איר "די ביזט מיך חושד אויף אזיינס?" חלילה! אבער - זי זאגט- איך האב געהערט פון א פרוי אין גראסערי אז דורך די אינטערנעט קען מען זיך באהעפטען צו אנדערע אין יענעם עק וועלט און מען קען אפילו מאכען טראגען... אן זיך זעהן, געוואלדיגע זאכען סע משיח'ס צייטען יאנקעל, זי האט זעך צעוויינט. איך האב איהר בארואיגט אז לאו דוקא סע האלט נאך נישט דארט זי זאל רואיג מאכען די סעודה, זי זאגט ביי איהר אין שטוב וועט קיינמאל נישט נישט אריין קומען דער אינטערנעט, אפילו דער זיידע וועט וועלען. יעדעס מאהל ער גייט אין גראסערי ווארען איך אן דעם זיידען נישט צו קויפען דעם אינטערנעט. כ'האב אייביג געוויסט מען קען דע באבע איינרעדען אפילו א קינד אין...

אלע קריסטאל און שטיינדעלאך פונעם טשענדעליער טוען היינט שפריצען באזינדער שיינע קאלירען. ווי א רעגען בויגען באגריסט ער אונז, ווי ער וואלט זיך באדאנקט פארן זיך באניצען מיט איהם אויפסניי. אלע שכינות זיצען ווידער ארום דעם טיש, פרובירען צו נאשען עפעס נייעס וואס מען האט זיך אנגעזאמעלט אין אהיים געברענגט פאר זיי פון קאנטרי, ווען נישט איך נעם זיך זינגען שלום עליכם וואלט די מרס. קרויס אפגעלעקט אלע סעסים-סיעד'ס פון טיש.

צו קידוש לבנה איז געווען א גאנצע סומאטוכע, יא דא גאנצע זיבען, נישט דא? דער רב טוט אן זיינע ספעציעלע ברילען וואס גייט נאר ארויף אויף די נאז ביי א ערענסטע שאלה ווי צום ביישפיל א שמאטקע אדער ערב סוכות צום באקיקען דעם אתרוג. ער האט אפיהר גענומען דעם גראבען סידור וואס האט די זמנים ביז משיח'ס טאג. א קלארע תשובה האט ער נישט געגעבען אבער ער האט געהייסען גיין ברענגען די רעזשעוואלקע, א סימן אז מען גייט צום כשם שאני רוקד. נאכע'ן זיך באגריסען שלום עליכם און באקוקען די ארבע כנפות האט ער אונז אלע אנגעווינטשען א גיטן חודש און צוגאב צו די פאריגע וואך וואס איז טאקע געווען ראש חודש.

נישט די שופר און ניטאמאל דעם רב'ס הארציגע כליפעריי ביי די שלוש סעודה תורה טוט אזוי שטארק ערוועקען צו תשובה ווי די רונדיגע בארכעס. עס איז נארוואס ארויס פון אויווען, יובאנגעס און רונדיג באגאסען מיט די גלאנץ פון לויזע אייער, זיי טוען מעורר זיין צו פאריכטען די אנגעזאמעלטע עבירה'לך ווי אמשנעלסטענ'ס ווייל אט גייען מיר שוין זאגען אחות קטנה און א עק מיט'ן פארגאנגענעם יאר. די באבע איז געווען ביי אונז אין שטוב און זיך צוגעקוקט מיט פארגעניגען ווי די אייניקלעך גייען אין די זעלבע פיס טריט ווי איהרע עלטערען וואס האבען געקענט דריי זאכען קאכען, באקען, רוימען, זי זאגט אונז אז דאס קומענדיגע יאר וועט זיין ציקער זיס און משיח וועט זיכער קומען. דער זיידע ברומט אינטער, נו וואס רעדסטע, נאך היי יאר. היי יאר וועלען מיר נאך גיין קיין ירושלים.

סליחות. דער סימבאל פון די לעצטער וואך אין יאר, דער נאמען וואס גיט א דזשאכע אין יעדער פארדשאוועטע נשמה. ווי קען מען אריין פאלען אין ניי יאר אן אויפשטיין סליחות? אין אלע ווינקלען פון וויליאמסבורג זעהט זיך שוין אן דער סליחות וואס קומט אט צוגיין. איך גיי אריין צום לאקאלען ספרים געשעפט, דער ארבעט'ס אינגערמאן האנדעלט איין א קליינער ווייעך-דעקעל סליחות אין לייגט דאס גלייך אריין אין ביזעם טאש צו מאכען זיכער עס איז צו די מאס, ער נעמט עס צוריק ארויס, שרייבט אויף להו"מ עמי"ו עשי"ו און נאך ענליכע פירקלערייען און לייגט עס צוריק און אנדערען ביזעם פארזיכערט אז קיינער וועט עס אים נישט פון טאש ארויס נעמען. די בין הזמנים'ניקעס קויפען יעדעס יאר א נייעם סליחות מיט ווי מער מפורשים אין די זייטען. א חתן קומט אריין קויפען פאר די כלה דער דיקסטע מחזור מיט א ווייעכען לעדערנעם דעקעל, געפארבט מיט גאלד אין די זייטען. דער סוחר פרעגט, וואסערען נאמען קריץ איך ארויף? איין מינוט, ער קאלט די גרויסע שוועסטער, מאכען זיכער אז יא מען שרייבט די נייע לעצטע נאמען, הוי וועט זי קוועלען. אז מיר'ן אלע אזוי ערליך זאגען סליחות ווי די כלה גייט לייענען איר נאמען פון דעקעל וואלטען מיר געווען עבירות-פריי.


גענוי ווי די פאליציי גיט ארויס א טיקעט קוואוטוס, האט דער גבאי באקומען א פארארדענונג פון די רעבעצין צו פארקויפען וואס מער זיצען. ער זאגט די רעבעצין שרייט דער מצב איז דערדריקענד. אלע יאהר צאהל איך אים איין די פאר גראשען פאר א זיץ און א צוקנייטשטער צוואנציגער צווישען זיינע פינגער פאר לא יחרץ געלט, היי יאהר וויל ער איך זאל אויך דינגען א פרויען זיץ. איך זאג אים אז די פרוי קומט נאר צו שופר בלאזען און די איבעריגע בין איך איר מוציא, ער איז פארעקשענט איך זאל אויך צאהלען פאר א פרויען זיץ. איך זאג אים צו איך וועל קומענדיג יאר קויפען אפטער פון זיין נייע סאדא מאשין ביים נאכט שיעור. והוא באחת, אלע מתפללים דארפען טראגען דעם עול פון די רעבעצין וואס וועט דאס יאר חתונה מאכען צוויי אייניקלעך. הייסט כ'האב נישט קיין ברירה? יא, קענסט איר געבען די 12 שורות דעמאל'ס עט איין זיץ זיין גענוג. די רעבעצין האט היי יאר אפגעשריבען די נעמען פון אלע פאטענציאלע זיצער'ס און זיצערען אויף ווייסע סטיקער'ס און זי וויל קיין איין באנק נישט זעהן ליידיג! זאל איך אריין פאלען אריין אין מויל פון די רעבעצין? איך גלויב אז ניין.


מיין אלעמען באקאנטער בעל הבית גרייט זיך ארויס צו פארען פון אמעריקא אויף יו"ט, צום רבי'ן. און נישט סתם פארען, נאר פליעהן -ערשט קלאסיג- קיין ישראל. ווען אימער ער מאכט אזא נסיעה נישט צוליב שוואול-טאג נאר אויסשליסלעך רוחניות, הערשט א אטמאספער אין דער ארבייט ווי ביי די קינדער וואס האבען פרייטאג א האלבען טאג חדר, אפילו די שיקסלעך ווייסען אז דער באסס איז דע טעג זייער האולי, ער רעדט צו זיי מיט די אויגען אויף אראפ, ער טוט זיך אן דעם היט צו אשר יצר.

היי יאהר גרייט ער זיך צו פארען ביז איבער סוכות, ער וויל מיך אני הקטן מאכען קעניג אויף א נאכט, ער לאזט מיר נאטיצען אויף אלע ווענט, פאשרייבט ווי א צוואה אויף געהל פאפיר וואס איך דארף ארלעדיגען צו האלטען דאס געשעפט און די כלים, ווייל מען קען צו אים נישט צוקומען איינמאל ער פארלאזט דאס געבורט ארט צום לאנד פון די אבות.

ביים רבי'ן אין הויף איז ער פון די גרויסע שושקעס, אלע קניעהן פאר זיינע גרינע דאללארען וואס ער ברענגט געביגעלט און פריש געפאקט פון די באנק אז אלע נומערען זענען נאך אין די רייע, דארט ער מאכט דעם אנשטעל אז ער ווייעכט נישט נאך עהרע. געהערט האב איך אז ער טוט אפילו אנציען אויף מפטיר יונה, ווען ער הארכט מיך גיט ער דעם רבי'ן דאס געלד אינעם זעלבען רויטען באנד ווי די באנק האט דאס איהם אהין געגעבען, ווייל דער מפטיר האט דער רבי אין באד. צו מיינע האנד האט דערגראכט א צעטעלע ווי ער שרייבט זיך פאר וואס מיטצוטראגען אויף די רייזע, איינע פון די זאכען איז א שופר מסתמא איז ער באזארגט פון ווערען געשטראנדעט אין אן אראביש אינזעל ערגעץ ווי ח"ו. איך האב אים נישט געוואלט וויי טוען אבער איך וואלט אים געוואלט זאגען אז א קאפ פון א בהמה דארף ער נישט טראגען.

די פריזשדער אינדערהיים ווערט געדוכטער פון טאג צו טאג, מען קאכט גרויסע טעפ פיש ווי אויף א שבע ברכות, מאליערטע און פלעינע, דער פיש סוחר זאגט יעדען צו א קאפ מיט צוויי אויגען. די וויידלעך זאל מען יעצט פארקויפען די גויים, די וואס ווילען אויסטרינקען די דצ"ך עד"ש וויין. די צימרינג קעיק זענען אויסגעשוהר'ט לעבען די האניג קוכען, יעצט וועלען מיר האבען וואס אנצובייסען ביי פאוזע.

אלע געשוויסטער אמפערען זיך ארום ווער עס זאל עסען אין קימפעט ביי די מוטער די ביינאכט סעודה און ווער בייטאג, מען וואלט געדארפט איינפירען א דאקטאר'ס אפוינטמענט בוך ביי אלע אידישע עלטערען און ווער עס מעלדט זיך פריער דער איז זוכה צו קומען עסען אויף די מאמעס קאנטע. איינע קען נאר קומען בייטאג סעודה די אנדערע וויל נאר קומען ביינאכט, די מאמע איז ווי פארלוירען זי ווייסט נישט וויפיל קינדער וועלען קומען אבער זי קאכט אן ווי אויף א ארימע חתונה.

דער שכן וואס האט זיבען טעכטער האט ארויס געשיקט דאס גאנצע מיליטער פארקויפען האניג, פארשטייט זיך אז די הכנסה גייט פאר די טעמעשווארע לעידיס אקזולערי. באלד וועלען זיי פארקויפען האלעפצעס אויף שמחת תורה, א ווייסע בארד אויף פורים אלעס פאר די הכנסה פון די מוסדות. ווער עס פארקויפט דאס מערסטע האניג גייט אריין אין א גורל צו געווינען א זילבערנע בעכער. נו וואס טוט מען נישט אז די מוסדות זאלען קענען צאלען די מלמדים אין צייט?

מיינע קינדער האבען אהיים געברענגט צעטליך אז אויב ברענגט מען נישט קארטלעך די קומענדיגע וואך וועט מען אהיים שיקען, זיי ווייסען שוין הפנים אז איך מאך זיך גאר ווייניג צו טוען גיבען זיי מיר שוין נישט די צעטליך. היי יאר האט די הנהלת המוסדות צוגעלייגט א נייער שטייער וואס רופט זיך בילדינג אויסגאבעס, און אידיש רופט מען דאס רבישע חתונה אויסגאבע'ס. יעדעס מאל איך הער אז דער רבי האט געהאט א אייניקעל ווייס איך שוין פאראויס אז די ישיבה גייט אין שנת ה'תשפ"ץ האבען א שווערער בודזשעט.


די גאסען שפרידעלט מיט בחור'ליך וואס קומען אהיים פראווען דעם בין הזמנים אינטער די מאמע'ס פארטוך. די ישיבה מיז זיך שליסען ווייל די מגידי שיעור העלפען געפערליך ארויס אין שטוב, אהאא- הלוואי מיין בעל הבית פארשטייט אויך אזוי. די מאמע באטראכט דאס קליין בערדעל וואס האט שוין אנגעהויבען שפראצען פון איר קנאק יאנקעל זי זאגט אים "נו חיים יאנקעל גיי מאך דיר א שיעור מיט א חבר און דריי זיך נישט אינטער די פיס". מען פאקט אויס די שמיציגע חאלאטען און די ספרים, אי"ה אויף ווידער זעהן צויי וואכען נאך סוכות. ער מאכט נוי סוכה ביז אינמיטען די נאכט, שטייט אויף שפעט און ווערט אנטרינען פון די אויגען איידער די מאמע קען אים בעטען ער זאל אהיים ברענגען צוויי דאזען אייער מיט א מילך פון גראסערי נאכען דאווענען, קומט אהיים שפעט נאכמיטאג מיט'ן אויסרייד אז דער שיעור האט זיך פארצויגען און די מאמע קוועלט אז דער בענאק האט זיך אויסגעריבען און די הויכע שכר לימוד צאהלט זיך אויס, ביי די זעכצען איז ער געווארען צו לייט. די שכינים זאגען "ער עט מערצעשעם קענען א חתן ווערען ביי די זיבעצען און דריי פערטעל".

דער פארמאסי, מיין אינשארענ'ס אגענט ווי אלע מוסדות פון ארץ ישראל, ארגענטינע און דאהי האבען שוין געשיקט דעם נייעם לוח, אטייל שיקען אין א פלאסטיק מען זאל עס קענען טראגען און באד, אנדערע מיט א מאגנאט פאר'ן פריזשדער, צו א נויט לייגען מען היינט אריין א לוח און אלע צייטונגען. יעצט האבען מיר גענוג לוח'ס צו הענגען אויף יעדע טיהר און אפילו אין בית הכבוד, מען זאל שטענדיג וויסען ווען ס'איז דער עלות און די שקיעה, בקרוב וועט איינער שיקען אין פארום פון א באמפער סטיקער. איין מוסד בין איך שטארק מכיר טובה, זיי לייגען צו יעדעס יאר א קליין ענוועלאופ מיט א סטעמפ דערויף, אייביג קומט עס אן פונקט ווען ס'איז מיר אויסגעגאנגען די סטעמפ'ס. יישר כח פון טיעפען הארצען, דער אייבערשטער זאל אייך באצאלען כפל כפלים. מושי'לע פרעגט צו אפשר האבען אטייל אנדערע זמנים. דאס ערשטע קוק איך אלע יאר צו חנוכה וועט האבען איין אדער צוויי שבתים, היי יאר וועט נאר זיין איין מוצאי שבת פארטי, איך האב שוין גערופען די שוויגער פארציילען די בשורה, איך ווייס זי פריידט זיך זייער דערצו. דערנאך קוק איך ווען מיין פרוי'ס געבורט'ס טאג געפאלט. אז איך פארצייכען עס אין מח וועל איך מיט ג-ט'ס הילף דורך לעבען דאס יאר אין פרידען.

דער שמש האט שוין אויפגעהאנגען די צעטלען אז זונטאג וועט מען זאגען סליחות אום 5 אזייגער, עס האט נאך נישט פאסירט אז דער רב זאל קומען צייטליך אבער דער צעטעל איז נאך פון אלטען רבי'ן וואס האט יא אכט געגעבען אז מען זאל נישט אויף אים דארפען ווארטען. איינער פרעגט דעם שמש, וואס פאר-א-גיט יאר ער שרייבט נישט ארויס 5:30, ער פארענטפערט דעם רב, דער 0 אויפען טייפרייטער איז צובראכען.

אונזער שוהל'כעל ווערט צוגערישט צו די הייליגע טעג, די טישען ווערען מער צינויפגעריקט מען זאל קענען אריין קוועטשען נאך א באנק לכבוד די מכובדים וואס קומען אהער נאר אויף די הייליגע טעג, און נישט ווייל מיר האבען עפעס חזן קווארטין פאר א חזן, נאר ווייל ביי זייער וועכענטליכער שוהל ענדיגט מען שפעט. די ראשי קהלה זאגען עס איז אלעס כדאי, זיי זאגען צו א חודש נר למאור ביים מי שבירך, א צווייטער איז מנדב נייע האנטוכער פאר די מקוה, צוזאגען און ליעב האבען קאסט נישט קיין גרייצער –זאגט די מאמע-. איין אזא "וואנע-בי" עושר האט פאריאר געמאכט מי שבירך'ס פאר די גאנצע משפחה, פון א צעטיל האט ער באפוילען דעם גבאי'ן צו פארלייענען די נעמען פון אלע קאזינ'ס פון בעלגיע און חיפה, אפילו פאר'ן 4 טאגיק קינד, א נעפיו פון אויסטראליע וואס האט נאך נישט קיין נאמען האט ער געזאגט "איך מיין מען וועט אים רופין מנחם נאכען זיידען קענסט אים אויך מאכען א שבירך". ווען ער זאל שנדר'ן איין דאללאר פאר יעדען נאמען וואלט איך נישט געדארפט דינגען א פרויען זיץ.

די רעבעצין האט באוויזען דאס אומגלויבליכע, דאס ווייב מיינע האט איר אייגען זיץ, איך בין געגאנגען בודק זיין אין ווייבער שוהל, עס שטייט קלאר און דייטליך מיט סידור אותיות מרס. יאנקעל לעצטערנאמען. איך האב איר געזאגט אז כ'האב איר געקויפט א אייגען זיץ דאס איז א מתנה לכבוד יו"ט, זי זאל עס ניצען פאר שהחיינו, איך זאג איר א אייגען זיץ איז א שטייגער ווי מען קויפט א חלקה אויפ'ן בית עולם. האט זי זיך באליידיגט און איבער פארציילט די שוועסטער, די שוועסטער האט איר געטרייסט אז קויפען א אייגען חלק איז א סגולה צו אריכת ימים. זי איז אזוי עקסיידעט צום אייגען שמאהלען צוזאם-לייג בענקעל אז זי וויל קומען אויך צו סליחות.

די ווייבער גרייטן אן גענוג פאפיר אין די סליחות צו האבען ווי אריין ווישען די טרערען. אלס קינד געדענק איך, ס'האט פאסירט אז די באבע איז געבליבען צו שחרית נאך סליחות, פון גרויס פרייד אז זי גייט קענען הערען שופר נאכ'ן דאווענען. ווען דער זיידע האט געחוזקט דערפון האט זי געזאגט אז זי וואלט אפילו געדאווענט פאר'ן עמוד מ'זאל איר נאר לאזען. איך האב זייט דעמאלס געוויצעלט מיט דע באבע זי זאל חזנ'עצען, אויב זי האט אמאל פרובירט האב איך איר געזאגט זי מיז אנטוען א גארטעל מיט א קוטשמע, אנדערש איז מען נישט יוצא .


און יעצט. פארצייל איך אייך דא בסוד סודות, קיינער טאר נישט וויסען. עס איז דא א שטיקעל רעדע אז דער אמעריקאנער חלום זאל פארווירקליכט ווערען ביי אונז אין די משפחה, א אייגען הויז. יא איר הערט גיט, עס קלינגט פרעמד, די האנט ציטערט שרייבענדיג, אבער מען רעדט דערפון אין גרויסען. מצוה גוררת מצוה, קאנטרי גוררת הויז. מיין רב וואלט מיך שוין געמוסרט היום אומר לו גיי אין קאנטרי ומחר קויף א הויז. אבער ער ווייסט כשאני לעצמי, מיר איז גיט א געצעהלט אין פרייען פעלד. פארשטייט זיך ווילאנג עס איז דא א "די עס על" קאנעקשען מיט ווארימע קאווע און א דאכענע.

אייגענטליך רעדט מען שוין דערפון זייט מיר קענען זיך, זי רעדט שוין דערפון זייט מיר האבען זיך געטראפען דאס צווייטע מאהל אלס חתן כלה, דאן האט זי שוין געפרעגט צו איך בין א סיטי-פערסאן אדער די סובורב'ס. איר רייץ צו האבען א אייגען הויז שטייגט ממש פון טאג צו טאג, איטלעכ'ס מאל א פריינד קויפט א דירה איז זי גארנישט אזוי פרייליך נאר עס ערוועקט זיך נאכאמאל דאס אינערליכע באגער פון האבען א אייגען פאסט קעסטעל. ביז דערווייל איז גארנישט אייגענס, דער קאר איז נאך נישט אויסגעצאהלט, די סוכה וואס כ'האב איז געירש'נט פון גרויסען ברידער ער זאגט ער וועט עס צוריק נעמען ווען ער מאכט חתונה. נאר די צוריסענע שיך מיט אלע בילל'ס איז אייגענ'ס אבער איך וואלט זיי גערען אייך אהין געגעבען. יעצט האט זיך אינטער געריקט עפעס וואס איך וויל נאך נישט רעדען דערפון, צוליב א בייז אויג. ביז ווען איך זעה נישט מיין נאמען אויפ'ן טיהר אויף א הילצערנעם בלעכעל, דע וואס מען מאכט נאר אין מאה שערים. טאמער הער איך צוריק דערפון אין די גאס ווייס איך אז מען קען אייך נישט געטרויען.

איך האב זיך געחלומ'ט אז דער וועקער קלינגט און טרומפייטערט, פון גרויס געפייפעריי בין איך אויפגעשטאנען. די פיאות געלאזט אויף אראפ, געלאפען מיט מושי'לע און די נשמה אויפן שפיץ נאז, מיט'ן געוויסען אז איך קום שון אן צו ככלות כוחינו. דער רב איז אריינגעקומען פונקטליך, פונקט צעהן צו זעקס, נאך איידער ער האט אנגעהויבען אשרי האבען שוין די האקעלע נשמות פון אינטער'ן פארהאנג געשליכצט הויעך מיט א ניגון. מיין באבע'ס שאכטעל טישא'ס איז שוין ליידיג ביים ערשטען וסלחת לעונינו. ביי יתגדל איז ער שיעור נישט אריינגעפארען אין א אנדערען ניגון, ווען נישט מיר אלע מיטפארער העלפען ארויס און ברימען אינטער וואלט דער רב אריין געפארען "ראנג וועי". זענען מיר אפגעקומען מיט א לייכטען "שארט סטאפ" ביי שמע קולינו ווערען אלע חזנים, מיין שכן וואס איז נאך אין זיין לעבען נישט צוגעגאנגען צום עמוד זינגט דעם שמע קולינו מיט ציגעמאכטע אויגען און רויטע נאז ווי ער זיצט יעצט אויפען היסב בעט. יעדער איז שוין שטיל און מען ווארט אויפען רב, אונזער חזן מעכיל זינגט נאך הויעך לשמוע אל הרינה, מיר אלע זאלען נישט פארגעסען פינעם אמת'ן חזן מעכיל. ער ווינדערט זיך נאכדעם פארוואס יעדער קוקט אים אן מיט א קרימע נאז. א צווייטער שכן לאזט זיך שפירען אז דער טשאלענט איז נאך נישט באערדיגט, זאל עס אים נישט גערעכענט ווערען. מיין ווייב זאגט זי האט נישט צופיהל מיטגעהאלטען. וויפיל איך זאל איר נישט אנצייגען פאר א יו"ט וואס מען זאגט און ווי מען לאזט אויס, ווערט זי כסדר פארטומעלט מיט'ן מחזור, ווי איך וואלט געלייענט א רעסעפי ביך, זי איז אבער העכסט גליקלעך מיט'ן נייעם זיץ אפילו זי האט גארנישט געהערט. אהיים קומענדיג זאגט זי "כ'האב נישט געהערט כתר, קען זיין ווייל כ'האב געדרימעלט?". נאך סליחות פרעגט מושי'לי פארוואס איך טרינק קאווע, זיין רבי האט געזאגט אז מען דארף פאסטען א האלבען טאג, איך זאג אים אז א טייל פירען זיך צופאסטען דע צווייטע האלב פון טאג. נאך א יאר אדער צוויי, איינמאל די אויגען עפענען זיך אביסעל מיז איך אנהייבען מתקן זיין דעם שבועות ביז נאכען עלות און שלאגען כפרות מיט א טשיקען. אא"וו אפשר וואלט איך אים געדארפט זאגען איך מאך היינט א סיום מסכת, א ליגנער וויל איך נישט זיין. אין רעסטוראנט האב איך זיכער געמיינט וועט זיין ליידיג נאך סליחות. א חבר וואס איז פון די בני עלי' פרעגט מיך רויטערהייט ווען איז חצות? איך זאג אים א מינוט פאר די וואשט זיך צום אייער שפייז סענדוויטש. אוי ווען זיין שווער זאל אים דא זעהן, באפעהלט ער די טאכטער צו נעמען א גט אן די צוויי הינדערט דאללאר.

איך מאטער זיך שוין לאנג פארוואס איין טאג זאגט מען דעם פזמון מיט א געוויין "אולי יחוס" און דער אנדערען טאג זאגט מען עס מער כאפעדיג און בגילופין. עס קען זיין אז די מחברי הפיוטים האבען אויך פארשטאנען אז נישט אלע טאג זאל מען זיין בעצבות. אדער קלער איך אז זיי רעכענען זיך מיט מיר איך זאל נישט פארשפעטיגען דעם באן.


דער דירה אגענט זאגט אז טאמער ברענגט מען אים דעם דעפאזיט א וואך נאך סוכות לאזט ער נאך צוויי טויזענט דאללאר, שפעטער גייט די פרייז ארויף. איך שלאג אים פאר די אויסגעקלאפטע הושענות מיט'ן אתרוג אן דעם אראפגעבראכענעם פיטום. ער זאגט וויצען אין א זייט ער וויל מאכען א קאנטראקט איידער די הייליגע טעג, ער וויל וואס ווייניגער טראכטען פון ביזנעס אום ראש השנה. גיי ווייס צו איך טאנץ נישט אריין אין א וואלד וואס האט נישט א וועג ארויס. די דירה איז גארנישט אזוי גרויס עס האט 4 צימערען צוויי דערפון האבען ניטאמאל קיין שויבען צו די גאס. מען גייט עס אנהייבען בויען נאך סוכות, עס וועט זיין פארטיג אויף ? נישט זיכער, עס ווענדט זיך ווי קאלט עס וועט זיין דער ווינטער, און פארשטייט זיך אויב איך וועל אים אראפ לייגען די פארלאנגטע איינגאבעס יעדע פאר חדשים, קען מען רעדען פון בעפאר תש"ע

שוין א פאר חדשים וואס די שוועסטער האבען באשלאסען צו מאכען א עק פון וואונען ביי יענעם, ווי איך קוק עס אן, איז דער איינציגער חילוק צו מען זאל צאהלען רענט אדער מארדגעטש, די דירה פון וואס מען רעדט איז נישט גרויס, מען גייט האבען 18 שכינים אנשטאט 4. אבער ס'יז מיינס. דער גאנצער אויפטו איז דער עלעוועיטאר, איך שלאג פאר צו בויען א עלעוועיטאר אינעם יעצטיגען הויז, און מען קען בלייבען דא און זיך איישפארען א 5 צו 6 הינדערט אלפים. זיי מסביר פאר א ווייבעריש קעפעל אז סייווי, עס באלאנגט פאר די באנק די ערשטע 30 יאר. א דירה וואס קאסט 400 טויזענט מיט אינטערעסט, ביי די ענדע דרייסיג יאר האט מען אריין געצאהלט א מעלוינע פאר די באנק אומווילענדיג, טא פארוואס צאלען אזויפיל פאר די באנק ווען מען קען עס צאלען א אידישען לענדלארד, ער ניצט דאך דאס געלט פאר גיטע זאכען. רעדט מען דא פון מעדיסאן עוועניא? גייען מיר האבען א טיהר-מאן צו אינטער העלפען מיט'ן קערידזש? די שוועגערען זאגט "ליעוו איט אפ טו אס, לייק דע קאנטרי" וועסט זיין צופרידען. מען קלינגט אלע גיטע פריינד צו נעמען עצות, איינס בעסער פון די צווייטע. יא נעמען די דריטע שטאק, נישט נעמען. מען רעדט דאך דא פון א דירה ווי מען וועט אי"ה אריין לאזען א שנירעלע איין טאג, איך מיז שון נישט פאריכטען די צובראכענע "וואדווארקס" מען גייט שוין נישט לאנג זיין דא. מען רעדט שוין נישט פון פעינטען ווייל נאך אביסעל און מען מופט.

זאגט מיין שווער איך זאל גיין פרעגען א גיטען איד. הממ וועלכער איד איז נישט גיט? און וועט מיר דער גיטער איד געבען צושטייער? א ברכה קען איך באקומען פון גמ"ח איינשטאלט. יענעס מאל איך האב זיך גענויטיגט האט ער מיר געווינטשען איך זאל קענען גרינג באצאלען. דערווייל גיב איך נישט קיין דעפאזיט, ראש השנה ביים פארקויפען די עליות אדער יום כיפור ביי פאזע וועט שוין דער אויבערשטער אריינשיקען דעה בינה והשכל וואס מיר בעטען אזוי שטארק דריי מאל א טאג.


דער בעה"ב קלינגט פון בני ברק אלע צוויי שעה, היינט וויל ער וויסען אויב עס קומען טשעק'ס אין די פאסט, נעכטען פרעגט ער וועלכע קאמפאני'ס שיקען געלט און אויב איך מאך יעדען טאג די דעפאזיט'ס, איין טאג האב איך אים געטשעפעט אז כ'האב אוועק געשיקט אפאר גוים. א צווייט מאל צימבעל איך אים צו ער וואלט מיר געוואלט שיקען א אתרוג פון ישראל, ער נעמט אלעס אן בתמימות. ער זאגט ער האט אריין געווארפען מיין קוויטעל ביים אר"י הקדוש און ביי נאך צדיקים. און ער האט מיך אפילו מזכיר געווען ביי זיין רבי'ן לכבוד ניי יאר. איך זאג אים אז דאס ווארימקייט וואס איך האב געשפירט שבת ביי נשמת איז זיכער דעם רבי'ן צו פארדאנקען. זאגט ער, אז ער האט מיך מזכיר געווען ערשט מוצאי שבת. פרייטאג זאג איך אים: אדוני המלך, עס האט זיך געמאכט א געלעגענהייט, איך פאר מוצש"ק אויף אומאן !!! וואס זאגסטע? לאזט אלעס איבער און פארסט? ווי קענסטו אזוינס טוען? די ביסט אפילו נישט א אומאן גלייבער? פארוואס דען נישט? איך האב א נדבן פאר'ן טיקעט, א ברעסלאווער פעטער צאהלט עס. סארי, באט איך וויל זייער פארען. אבער די לייגסט דאך מיר צוגרינד די ביזנעס, איך בעט דיר יאנקעל האב רחמנות. וואס זאל איך טוען? איך דארף א עצה פון ר' נחמן צו איך זאל קויפען א דירה? אפשר וועט ער אפילו געבען צו שטייער. יאנקעל לאז דיך ארויס, ר' נחמן וועט נישט אויפשטיין פון קבר גיבען עצות. אוי וואס טו איך דא? איך קרעכצע שווער, איך אטעם הויעך, אקעעעי א ברירה האב איך? פאר'ן בעה"ב וועל איך צוליב טוען, אבער איך וויל דער בעה"ב זאל עס גיט געדענקען, אזא געלעגענהייט מאכט זיך נישט יעדען טאג. איך געב אויף ר"ה אין אומאן. אוודאי יאנקעל, ביזט א צדיק, כ'וועל דיר שטארק מכיר טובה זיין, יאנקעל קויף די דירה איך וועל דיר העלפען אבער זעה צו האלטען דאס געשעפט אין די ראמען. איך וועל דיך באלוינען. ער גרויסט זיך יעצט זיכער ביי זיינע פריינד אין ביהמ"ד אז ער האט מיך ארלעדיגט.

איך דארף איינקויפען אויף ראש השנה, מילגרוים, נייע מעסער, טיקעט'ס פאר די פלעי חול המועד, פייגען פאר שהחיינו, די העמדער פון קלינער'ס. רויטע עפעל. די ליסטע וואקסט און די קעשענע ווערט מאגער, די געברויכען זענען קע"ה גרויס, און דאס גרינס לאזט זיך אויס. די קינדער דארפען שיך, דער בוטשער וויל געלט.

די רעבעצין האט שוין ארויף געלייגט דאס ראש השנה פרוכת, די לייבען אויפ'ן ווייסען ארון קודש קוקען אויס מער שרעקעדיגער ווי די בלויע פון א גאנץ יאר. זי זאגט באפעלעריש דעם שווארצען קוימען קערער, "קליען אפ גוד, ביג האלעדעי טאמארוי", זי לייגט אריין געניצטע אויגען גלעזער אין קעסטעל פאר די אלטע וואס פארגעסען די בריללען אינדערהיים, אפאר איבעריגע מחזורים. דאס איז דאך די איינציגעגע אויפגאבע פון א רעבעצין וואס גייט אין א קרוין טיכעל, צוגיין צום ברעטעל קען זי דאך נישט. דערנאך גייט זי קוקען צו אלעס קלאפט אין יענעם עק ווייבער שוהל. זי זעהט דעם אלטען ר' פייבוש ניצט די פרויען באד-רום זי שרייט אים אן גייט אייך ארויס פון דא. ביי די מענער איז פיהל, זייט נישט אזוי בייז רעבעצין שרייט ער צוריק און ער לויפט ארויס מורמלענדיג אי אפשר להתקיים.

ביי סליחות ערב ראש השנה הערשט שוין נישט די אנגעצויגענקייט ווי יענע וואך, די פענצטער זענען מער נישט פארהויכט, אידען גריסען זיך היינט איינער דעם צווייטען. און ווען נישט די לאנגע פזמונים וואלטען אפאר באקאנטע אנגעקומען שוין צום סיום. היינט זאגט שוין מעכיל די סליחות, ער איז מער געלאסען און מאכט נישט א וועזען פון שמע קולינו ווי דער רב. יעדעס יאר קראצט ער אפיר א נייעם נוסח אויף די כי רבו עונינו'ס, איך פיהל זיך גאנץ גיט אז צוליב מיר זינדיגע דארף ער מאכען אזוינע שיינע מעלאדיעס. א האלבע שעה איידער מען ענדיגט, הייבען שוין די זריזין מקדימין אן מיט די התרת נדרים, מיין שכן האט עס ליעב צו זאגען שטייטערהייט ווי ער ציילט א בינטעל טויזענטער'ס, אלע יאר פרוביר איך זיך ארויס צו דרייען פון אים, היי יאר איז אים געלונגען מיך אריין צו כאפען אין זיין נעץ, בין איך מיר אנטרינען בעפאר ער האט אנגעהויבען. האט ער צוגעריפען א קליין בחור'ל און אים געצוויגנען ער זאל מיט אים מאכען די התרה, דער בחור האט זיך געבעטען אז ער איז שוין א געמתערטער עס האט גארנישט געהאלפען. ווען נישט איך זאג אים אז ער איז זיך טועה מיט מיין ברידער וואלט ער מיך נאכען דאווענען אזוי באשייגעצט.

אלע גיטע פריינד ווינטשען זיך שוין 4 וואכען א כתיבה וחתימה טובה, בענטשען זיך אן אז מען זאל זיך אויסבעטען א גיט יאר. איין חבר וואס איז פון די שאקעלדיגע זאג איך, עך וועל מער מערצעשעם אויסבעטען א גיט יאר אן אזויפיל שאקלען לולב מיט מיין האנד. אין די זעלבע צייט הייבט זיך אן א געקאלעכטץ, אלע גיטע פריינד וואס מיין סעל נוממער איז אויף זייער סעלעפון אדרעסס ביך קאלען מיך צו ווינטשען א גיט יאר, דער שכן פון קאנטרי וואס האט מיר שוין געזאגט ביים געזעגענען אז איך זאל האבען א כתיבה וחתימה טובה, קאלט ווידער און איז מוסיף אז איך זאל מיר אויסבעטען א גיט יאר, ארלעדיגט. דערנאך קאלט מיין שוואגער און די מומע.

א זיס יאר פאר אלע אידישע קינדער


מיט א הערצליכען קיש לייגען מיר צוריק די ראש השנה מחזורים אויף די קומענדיגע צוועלף חדשים, צוויי מיט א האלב טאג אין יאר גיב איך זיי וואקאציע, איך נעם זיי ארויס פון די אינטערשטע רייע אין ספרים שאנק. אסאך האבען זיי זיך אנגעזעהן און אנגעהערט. עס האט זיי זיכער שטארק געשמקעט וויאזוי אלעס דרייט זיך ארום זיי. האסט דעם מחזור? ווי איז דער מחזור? לאז עס נישט אין שוהל, נעם עס אראפ פון טיש, לייג עס אין שאנק. זיי האבען זיך צוגעהערט ווי מיר ווינטשען זיך אן איינער דעם צווייטען לשנה טובה, ווי מיר וויינען זיך אויס אויף א תחל שנה וברכותי'ה, ווי מיר קרעכצען ביי נתנה תוקף, ווי מיר פרובירען מיט אלע כוחות צו העלפען דעם חזן זינגען מלך אביון. צום ווידער זעהן אום תשס"ח, משיח זאל אוודאי פריער קומען.

עס ווערט שטיל, דער רב קומט אריין מיט'ן שלאף קאפעל און געהל-ווייסער גארטעל וואס ער האט באוויזען ארויס צו שווערצען פון דייטשלאנד איידער ער האט איר פארלאזט. ער גיט א שטרענגען בליק, א פחד פאלט אויף אלע פארזאמעלטע, ער לויפט צום עמוד מיט'ן גראבען מחזור און דאווענט מנחה. צו מעריב טיט ער אויס די וואכעדיגע שטימע און פאנגט אן אההה האאא האאאה מיט זיין דיקע רבנישע שטומע, און הייבט אינטער זיין סטאדע שאף צו די העכערע ספערען, ווער ווייסט וויפיל נעכט ער איז אויפגעווען צו חזר'ן דעם נוסח עס זאל זיך פליסען פון צווישען די ציין כזקן ורגיל. ער דריקט יעדעס ווארט מען זאל אים געדענקען צום גיטען און ציטראגען אין שטאט אז ער איז א פיינער און ווארימער דאווענער.

א סקרוך גייט דורך די ביינער ווען ער זאגט לדוד מזמור, אט גייט מען שוין ווינטשען תכתב ותחתם פאר די זכרים, און תכתבו ותחתמו פאר די נקיבות, דער נוסח האט מען ספעציעל אויסגעארבייט פאר די וואס א גאנץ יאר האבען זיי נישט קיין צייט נאר זאגען כאף לאף פאר אלע אויף א מאל גיט שבת, צו גיט יום טוב. היינט דארף מען יעדען באזינדער באגריסען, שאקלען מיט די האנד, ווינטשען אן אויפהער און ווער עס קען בעסער ווינטשען און לענגער שאקלען הרי זה משובח. ווער רעדט נאך פון די וואס שאקלען מיט ביידע הענט ווי מען כאפט אן די ארבעה מינים.

מיר האבען געווינטשען לשנה טובה פאר אלע זיידעס און באבעס עלטערען און גיטע פריינד, יעדער האט זיין אייגענארטיגען נוסח וואס זיי פארגעסען נישט פון יאר צו יאר. דע באבע זאגט א ברכה אויף דיין קאפ, מיין שכן זאגט אלע יאר מיט מזל זאלסטע לעבען. דער רב ווינשט לויט זיינע געברויכענישען. אויב האט ער באקומען ווייניג שמוליארעס פאר יו"ט ווינטש ער אונז אלע צו האבען פילע טאשען, אויב די רעבעצין האט זיך נישט ספעציעל באקלאגט זאגט ער אונז מיר זאלען אויסבעטען אלעס גיט'ס, אויב דער זיהן שטייט אים אינטער די פיס זאגט ער מיר זאלען אלע זעהן נחת.

א שיינער טייל פון עזרת נשים קומען מיט ווייסע טורבאן'ס, לאזען אינדערהיים די עבודה זרה שייטלעך. מיין פרוי האט מיך געפרעגט צו זי זאל אויך פרובירען גיין מיטן ווייסע טיכעל אין שוהל, כ'האב איר געזאגט אז אן די שייטלען זעהן אלע אויס אייניג און זי ריזיקירט אז איך זאל איר אויפטוישען מיט א צווייטע רעבעצין אין שוהל, האט זי שנעל פארדרייט דעם שמועס.

איינער א טוער אין הכשירים האט געזאגט אויפ'ן ווייבערישען האט-ליין אז פייגען קען זיין ווערים און ביי אונז איז נישט געווען קיין פייגען די ערשטע נאכט יו"ט, כ'האב עס סייווי נישט ליעב. האט מען גשהחייניט אויפן נייעם מעסער. דער מעסער סוחר האט ארויס געשטעלט א גאנצער טיש מיט גרויסע מעסער'ס אויף די גאס, א ערלית'טע וואס גייט פארביי רופטו זיך אן צו די חברטע "דעיר מאסט בי עלאט אויף פייטונג אין דיס קאממינועטי"

שחרית דאווענט דער רב'ס איידעם, א גרויסער כל יכול איז ער נישט, די שטימע באגיסט ער צופרי מיט לויזע אייער, שכל האט ער גראדע ווי א חזן, עס זאל נישט אויסגערעדט זיין אבער וויפיל מען האט אים פרובירט מעביר צו זיין שלעפט ער לענגער און זיכט אפיהר ניגונים וואס קיינער קען נישט. דער שווער, א מבין האט אים געזאגט ער זאל אליין עפענען א שוהל'אכעל און זיין געגענט. תיכף נאך שחרית מאכט ער קידוש אויף היימישע געבעקס און פרעגט די ארומיגע צו זיי דארפען נישט אביסעל מזונות. אלע יאר פארגעסט ער נישט צו זאגען אז דאס דאווענען מאכט אים דאס הארץ חליש'ען.

אלע וואס זענען עולה מאכען מי שבירך'ס פאר די זוהן און טעכטער ווייב און שוויגער. דער רב מאכט פאר די צדיקי הדור און קרעכצעט ווי איינער וואס וויל זאגען "חוץ אני הקטן איז שוין נישט איבער געבליבען אסאך צדיקים" איך האב אויך געביר'ךט דאס ווייב און קינדער, כ'האב איר געזאגט נאכען דאווענען אז דער גבאי האט גערעדט פון איר ביים לייענען. זאגט זי "ער האט אוודאי געוואלט וויסען אויב די זיץ איז באקוועם, הא?"

עס קומען פאר גרויסע מיטונגען ווילאנג מען זאל מאכען פאזע, די מיטונג געדויערט באלד וויפיל דער פאזע. ענדליך רופט ער אויס "מעט בלאזען צוועלף אזייגער". ווייס איך כ'האב צייט צוריק קומען ביז איינס אזייגער. פאר תקיעת שופר זאגט ער אונז אפאר ווערטער, אלע יאר זאגט ער אז ער וויל נישט מאריך זיין ווייל סי'שפעט און מיט דעם ציהט ער אויס מיט משלים און נמשלים אן א עק. איך פרוביר אלץ אנצוקומען נאך אלעמען און צו להכעיס האלט נאך ער ביים אנהויב.

דאס איז שוין א טראדיציע, צום דוכענען קריכען די שכינים'ס קינדער אריין צו מיר אינטערען טלית און קיצלען זיך מיט מושילע'ן. דערנאך שיק איך אים אהיים מיט זיין מאמע, זי זאל שטעלן דאס עסען אויפ'ן פייער. זי טרעפט אבער אייביג מיט וועם צו שמועסען און מאכט זיכער אז איך קום אהיים פריער.

ביי תשליך פרעגען אלע ווען האט מען ביי ענק גענדיגט? ווי שטענדיג ווער עס האט גענדיגט דער ערשטער דער איז דער געווינער. איך ווארף אריין אלע עבירות אין וואסער פאר די פישלאך. מיט א תפילה צו השי"ת אז דער פיש סוחר זאל נישט כאפען דעם פיש וואס האט אויפגעגעסען מיינע עבירות און צוריק שיקען צו מיר א היים ווי יוסף מוקיר שבת.

איך וויל שלאפען אבער זי לאזט נישט, זי זאגט אז עך קען נאך פארשלאפען דאס מזל. כאפ איך נאר א דרימעל אויפ'ן דיוואן.

קוים וואס דער ראש השנה איז אדורך די גיטע פריינד הייבען שוין אן דאס איבערבעטונג, די כפרות מארקעט איז שוין אין פולען שוואנג, די גבאים הענגען ארויס צעטלעך ווי מען זאל זיך פארקוקען פאר שבת שובה דרשה און איך פרעג זיך אליין בין איך גרייט אויף יום הקדוש?

וועל איך שרייבען א משל וואס מען זאגט נאך פון הייליגען ריזשענער דאכט זיך.

געווען אמאל א פשוטע'ר דארף'ס מאן, קיינמאל נישט געווען אין א גרויסע שטאט, נישט געוויסט פון גארנישט חוץ זיינע קיעהלעך און פערד. יארען לאנג האט ער געלעבט באשיידען צווישען זיינע הינער און פעלדער. געשעפט זיין חיונה פון פארביי גייער וואס האבען גענעכטיגט אין זיין פארצייטישע קרעטשמע. מאכט זיך אמאל אז ער פארט אין דערנעבענדיגען וואלד אנגרייטען האלץ אויפן ווינטער און פארבלאנדזשעט אריין דאס ערשטע מאל אין א גרויסע שטאט, דער קאפ שווינדעלט אים ער האט נישט קיין השגה ווי ער איז, וויאזוי איז ער אהין אנגעקומען, ווי גייט מען צוריק צום דארף, ער שמייסט פלינק אויף די פערד, פארט רעכט'ס מאכט א לינק'ס ער זעהט פון די זייט א גרויסער פאלאץ ארום גענומען מיט א צום פון מארמויער שטיין. נישט וויסענדיג וואס דא טוט זיך, אינגאנצען דערשראקען שמייסט ער נאך מער די פערד ביז דער ריט האט זיך צוריסען. א בראך. וואס טוט מען? פלוצים דערזעהט ער א שטריק הענגט אויף די זייט פון מויער, ער טראכט נישט קיין צוויי מינוט נאר נעמט ארויס א מעסערעל און שניידט אפ דער שטריק פון אויבען און אינטען און וויל דערמיט פאריכטען זיין ריט. ער ווייסט אבער נישט, אז דער שטריק וואס ער האט אזוי לייכטזיניק צוריסען, איז באהאפטען ביז אינעוויניג אין פאלאץ, דער קעניג וואס וואונט אין דעם פאלאץ ניצט דער שטריק צו באהעפטען זיין גרויסער וואנט זייגער. דער קעניג פון פאלאץ זעהט אז דער זייגער וואס איז באהאפטען צו דרויסען פון פאלאץ איז פלוצים אראפ געפאלען און זיך צובראכען, מאכט א ויצעקו. מען גייט קוקען און מען זעהט ווי א מגושם'דיגער פויער פאריכט זיין שמייסער מיט'ן קעניג'ס שטריק. מען בינדט אים אין קייטען און מען ברענגט אים פאר'ן קעניג. דער קעניג זעהט מיט וועם ער האט צו טוען, דער פויער ווייסט נישט אז ער איז אין א קעניג'ס פאלאץ ער ווייס ניטאמאל וואס מיינט א קעניג, וואס קען מען אים טוען? זאגט אים דער קעניג, הער אויס, איך זעה אז די ווייסט נישט וואס פאר א זינד די ביזט באגאנגען, גערעכט די ווייסט נישט אז איך בין א קעניג, אמת די האסט נישט קיין אנונג וואס א צער די האסט מיר גורם געווען, איך קען דיך נישט שטראפען פאר'ן זיין א מורד במלכות. אבער זאג נאר, ווייסטו אז דער שטריק געהערט נישט צו דיר? מעג מען גאנבענען? מעג מען צורייסען יענעמ'ס א זאך? דאס ווייסט דאך יעדער קינד. פאר דעם קומט דיר א שטראף. אזויפיל וואלסטו געדארפט אבאכט געבען.


א יעדער עבירה באשאפט שלעכטע מלאכים, יעדער זינד איז פוגם אין אלע עולמות און מאכט אן חרבנות אין די וועלטען וואס מיר האבען נישט קיין באגריף, עס ווארפט אום ציגעל פון בית המקדש של מעלה און נאך אסאך הויכע ענינים וואס דער שכל פון מיר קליינע מוריטשקעס דערגרינטעווען נישט, אבער אזוי שרייבען אונזערע רבי'ס. מיר זענען ווי יענער דארף'ס מאן וואס ווייסט נישט פון קעניג און קיינמאל נישט געווען אין א פאלאץ. מיר ווייסען נישט אז מיט א קליינע עבירה'לע רייסט מען איבער א שטריק אין יענעם עק הימעל. אבער יעדער מענטש פארשטייט אז מען טאר נישט זאגען ליגענט מען טאר נישט רעדען לשון הרע, מען טאר נישט פארשעמען קיין שום איד. מען דארף מכבד זין די עלטערען, אפילו א דארף'ס מאן פארשטייט אז יענעמ'ס שטריק טאר מען נישט אפשניידען און פאר דעם שטראפט דער קעניג. אלזא בעטען מיר איבער דעם אייבערשטען פשוט און פראסט פאר'ן זיך נישט אויפפירען ווי א מענטש דארף זיך אויפירען. מיר גייען יום כיפור אין שוהל צו בעטען דעם אייבערשטען אויף אלע פשוטע זאכען וואס מען האט זיך נישט גיט אויפגעפירט. עס אז נישט דא קיין תירוץ צו מצער זיין א צווייטען. אפפאפען א חבר. חוזק מאכען פון יענעם. נישט מכבד זין א עלטערען איד, נישט טוען חסד. השי"ת מאענט און פארלאנגט פון אונז קליינע מענטשעלך זייער ווייניג. און דאס וואס ער פארלאנגט פון אונז איז פשוט אז מיר דארפען עס צו טוען ווייל אפילו אונזער קליינער שכל גיבט אזוי מיט. אלזא זייטשע מיר אלע מוחל, און זאל השי"ת פארגיבען אלע אונזערע זינד הקטן כגדול.


אפילו איך דערווייטער זיך פון צו באטאפען די טשיקענ'ס מיט די רויע האנד, האב איך א פארגעניגען צו אבזערווירען די גאסען ווי קינד און קייט באפריינדען זיך מיט די כפרה'לעך און ווערען מיט זיי פאניע בראד. אזוי ווי די באבעס מיט זייערע דינסט שטייענדיג אין שטאל אין דער אלטער היים. איין כפרה איז אריין געלאפען אין א דערנעבענדיגען בעקעריי, א צווייטע איז שיעור נישט ארינטער געלאפען דעם מאנסי באס.

צום גדלי'ה, די וויליאמסבורג'ע מאמעס טוען אן די קינדער שבת'דיג, מען מאכט זיי פריש די פיאות, די אינגלעך און מיידלעך אנגעטוען "מעטשינג", מען רופט די חבר'טעס מיט די חב'רטעס חבר'טע און מען גייט מאכען דעם גרויסען טריפ וואס הייסט שלאגען כפרות. ווי עס וואלט געווען מיטעל נאכט, די גרעסטע קערידש שלעפט מען ארויס לכבוד די כפרות צערעמאניע. נאך אין קאנטרי האב איך געהערט ווי איין אידענע ווייזט פאר א צווייטע די מציאות וואס זי האט געקויפט, און זאגט דאס וועט מען קענען אנטוען צו כפרות שלאגען אדער חול המועד.

מען שלאגט און פאכעט מען דרייט און קאפעט. איך זעה ווי אן אלטער מאן שלאגט איבער זיין אלטישקע, זי שרייט אז דאס קוויטשעריי פון הין גריזעלט אין די אויערען און טוט איר צוטומלען אז זי קען נישט זאגען די תחינה מיט כונה, דער מאן זאגט זי וועט יוצא זיין צו פארענדיגען אינדערהיים, זי גייט נישט איין און סי יו"ט אינדערוואכען.

א אינגעל'ע שטייט אויף א מילך קעסטעל און די הויעכע מאמע בייגט זיך אנידער, דאס געטריי קינד דרייט איבערען טיכעל און לאכט הויעך. ווען דאס הינדעל האט אן געגאסען די מאמע'ן האט זיך דאס געלעכטער אפגעטון. אלע ארומיגע זענען זיך צולאפען.

א בחור טראגט א היים פאר די מאמע -די קימפעטארען- א הינדעל אין א גרויסע ברוינע חלה בעג. דער אלטער בחור וואס ארבייט ביי די כפרות פאר 4 דאללאר א שעה ווארענט אים אן ער זאל איר צוריק ברענגען אן א פעלער. "מאך א לאך זי זאל קענען אטעמען שרייט ער אים נאך". אויפען וועג צולעכערט זיך דאס פאפירענע בעג פון דעם רעגען און ער מיז נעבעך טראגען דאס הינדעל מיט די צוויי הענט, דער היט פליעט אים צו יענער זייט גאס, א אינגערמאן דערבארימט זיך און טוט עס אים אן.

די כפרות קוויקעריי הערען זיך פון עק וויליאמסבורג ביז אריבער דער בריק, א גרופע קינדער לויפען ארום פון איין כפרה צענטער צום צווייטע, ווען זיי באמערקען אז איינע פארגעסט צו שטויסען, שפרינגען זיי גראד צו מיט א פלינקייט צו אריין כאפען די מצוה, א שטויס צו געבען מיט די לינקע פיס ווי דער רבי אין חדר האט אנגעזאגט. ביז די גרויסע טרייבען זיי אוועק.

חנה'לע פרעגט מיך פארוואס די טשיקענ'ס קוואקען אזוי? און אויב זיי האבען שכל אז מען גייט זיי שחט'ן. דערנאך זאגט זי פאר משה'לען, זיכער שרייען זיי אויף די וואס טראגען מיט'ן עירוב.

ביי דער כפרות צוזאם-קום שמועסען די אידענע'ס דורך וואס מען האט שוין געקאכט פאר יו"ט, וויפיל סוועטער'ס און קליידער מען האט שוין געקויפט אויף שמחת תורה. אלע זאגען אייניג "איך בין שוין פארטיג". ווי צוויי וואכען פאר פסח, קיינער וויל נישט מודה זיין אז דאס פריזער איז נאך ליידיג, די בהמה וואס דער בוטשער גייט לאזען שחט'ן פאר פלייש אויף יו"ט איז נאך ניטאמאל געבוירען. ווען מען זאל קען אפשטיפען סוכות אויף א וואך ווי מען רוקט פאראויס דעם זייגער וואלטען אלע געשטיפט מיט די צוויי האנד. אבער פאר די גאס זאגט מיין שכן'טע אז זי האלט שוין ביים 7'טען פלאש קאמפוט און די שוועגערען רימט זיך אז זי האלט ביים צוענדיגען די לעצטע שטערען פאר די סוכה. מיין שוויגער - וואס מיינט אז סע גייט מיך אסאך אן- זאגט מיר אז זי האט שוין דער גאנצער יו"ט אין פריזער. זאג איך איר דעמאלס קום איך נישט צו קיין סעודה, כ'האב ליעב פרישע עסען.

ווי אלע יאר נעם איך ארויס דאס אמערסטען צוקנייטשער צעהנער פון טאש און דריי ארום דעם קאפ, איך באשטיי אז פרעזידענט העמילטאן אויפ'ן בילד זאל זיין א כפרה, איך גיב אים אפילו א שטויס אויף די גרויסע אויגען ברעמען. וואס א נפקא מיני' צו איך גיב לייזען דעם שוחט צו מיין שכן א כולל אינגערמאן וואס האט שוין פאר 2 יאר צוריק געהאט אריבער 10 קינדער, ביידע צופליקען עס וואס גיכער און ביידע דארף עס וויכטיגער פון מיר.


זייט דעם ערשטען טאג ראש השנה בין איך א געתשליך'טער איד, מיט דעם אלעם האב איך ליעב צו זעהן דער ספעקטאל פון תשליך ביי קענט עוועניא א טאג פאר ערב יום הקדוש. ווי אלע גייען צום וואסער מיט פילע טאשען עבירות און קומען אהיים זינד פריי. דאס געדרעהנג איז גרויס, די פאליציי מאכען ארדענונג, מנינים מנחה-מעריב איינע נאכען אנדערע, איינער זיכט צו בארגען א גארטעל, א צווייטער וויל א קאר רייד קיין ניי וויליאמסבורג, א דריטער גייט נאך געלט, א הינט בילט פאר א תיקון, א רוסישער פארקויפט זייגערליך מיט פאלשע בלומען. דא און דארט קומט א רבי'לע און באגלייטנוג פון זיינע 10 הויז בחורים און שמשים וואס שטופען זיך צו זעהן אויב דעם רבין'ס עבירות האבען א אנדערע קאליר. היינט איז פון די טעג אין יאר וואס טייל חסידים ערלויבען זיך דורך צו פארען א רויט לייט און פארקען ביים פייער היידרענג. קינדער קריכען ארויף אויפן צוים און די עלטערען שרייען טאנץ אראפ. א פרומער בחור האט געברענגט אלע פארבליבענע ברעזעל אריין צו ווארפען פאר די פויגעל אין ים. אן אלטיטשקע האט אריין געווארפען דאס גאנצע טאשקע מיט געלד און ברעקלעך אויסגעמישט, זי זאגט אז זי דארף נישט דאס חמץ און שטוב, זי בארימט זיך אז זי איז יעצט רואיגער, זי האט שוין גארנישט קיין עבירות. און דאס וואסער האט נאך דער זעלבער שיף גערוך ווי אלס קינד. דערפאר האב איך זי ליעב. די גאסען ארום זענען פארצוימט מיט פאליציי בריקאדען און אלע גייען צום וואסער מיט'ן ציהל אהיים צוקומען אן עבירות.

איך זאג דעם אייבערשטען, ווילאנג דאס וואסער רוישט איז א סימן מיר האבען נישט צופיל געזינדיגט. אזויפיל יארען וואס אידען שליידערען דא אריין דאס גאנצע זינד און מאכען דאס וואסער געדיכט מיט רויטע עבירות און עס איז נאך נישט פארגעקומען א צונאמי אין וויליאמסבורג. א ארטיסטקע פרעגט א אינגערמאן וואס גייט דא פאר, ער זאגט "ווי טרוי דע סינז אין וואדער". א אינגערמאן וואס איז געזיצען לעבען מיר אויפן באן האט געזאגט תשליך אופ'ן בריק. ער פרעגט מיך ווען איך גיי? איך זאג אים איך האב ניט קיין צייט, איך שיק די זינד מיט'ן ווייב, זי נעמט קעער דערפון. ער האט מער נישט גערעדט צו מיר, איך האף ער האט מיך נישט גענומען ערענסט.


דער דירה פארקויפער איז ווידער ארויף געקומען מיט א פיקס-פארטיגען פלאן, געמאלעוועט אויף א גרויס ווייס פאפיר מיט בלויע פירקעלאכץ, ער וויקעלט און דרייט דאס איין אין א שיין ביקסעל. ער וויל אונז געבען דעם טעם ווי מיר גייען קויפען א 25 שטאקיגע וואלקען קראצער און מאנהעטען. ער רייצט אן די אויגען און ווייזט ווי עס וועט זיין דער וואש-רום און ווי דער פסחיגער קאך. וואס ער ווייזט נישט, איז די שליסלען צום באנק. און פאר נאך צוואנציג קענט איר האבן א גאר גרויסע פארטש, מען וועט קענען מאכען דערפון נאך א צימער ווען סע וועט זיך אויספעלען מערצעשעם. נאך צוואנציג וואס? צוואנזיג טויזענט, די חכם. מיט דעם האט זיך געשלאסען דער וועכענטליכער באזיך, דערווייל האט ער נישט באוויזען מיך איבערצייגען דאס וויכטיקייט פון קויפען א כאטקע אין וויליאמסבורג פאר 400 טויזענט און טשעינדש. און אפילו ווען יא דארף ער מיר קלאר זאגען וועלכער גיטער איד לאזט אפען דעם סעיף ביינאכט איך זאל קענען ארויס נעמען 100 אלפים מזומן. דאס איז מיין זייט, פרוביר נאר צו כאפען א שמועס מיט די צד הכלה וועט איר זיין איבעגעצייגט אז איך גיב א דעפאזיט און שרייב אינטער קאנטראקט א וואך נאך סוכות.


וועלען מער גיין אנגרייטען דעם ווייסען קיטעל מיט'ן וואקסענעם ליכט, דער מחזור מיט די בשמים, דעם טלית זיך איינציוויקלען צו זאגען תפילת זכה און הערען דאס געוויין פונעם רב ביי כל נדרי, זאלען מיר אלע זוכה זיין צו לייגען די הענד אויף די קעפלעך און בענטשען אונזערע טייערע זיסע שעפעלעך דאס יאר און אלע יאר. ביז דער אייבערשטער וועט זיך מרחם זיין און שיקען נאך אונז דעם אדלער ער זאל אונז אויפהייבען אויף איהרע פליגעל און א טראג טוען קיין ירושלים עיר הקודש מקריב זיין קרבנות און הערען דאס שיינע געזאנג פון די לוויים און זעהן די כהנים ביי די עבודה. אמן

אויב א גאנץ יאר בין איך נישט אין דער שטאפעל פון עסען גלאט לשם מצוה, אויך נישט פון די וואס זאגען הריני אוכל שלא לשם הנאת גופי. ערב יום כיפור איז פארט א מצוה צו עסען, פשוט עסען ווייל אזוי האט ג-ט געבאטען. איך פרעג די סענדוויטש מאכער'קע ביים רעסטוראנט פארוואס איז די קאווע ארויף מיט א ניקעל? זאגט זי ווייל געז איז ארויף. זי גיבט צו, אז היינט איז א מצוה צו עסען פונקט ווי מצות פסח ביינאכט, זאל איך זיך לאזען באצאלען פאר די מצוה פרייליכערהייט.

מען גייט זיך נאכאמאל ווינטשען ביים שוויגער און עלטערען, אלע זיפצען אינטער און ווינטשען א גרינגען תענית. שכינות קאלען ווידער איבערבעטען אז מען האט געלייעט א באטעל מילך צו דזשוס און נישט אפגעגעבען. אינגע פארלעך שלעפען זיך פון איין עק וויליאמבורג צו די אנדערע אריין כאפען א ברכה פון די עלטערען. מען עסט שוין די מפסקת מיט א קלאפעדיג הארץ. די הענד לייג איך ארויף אויף די קעפאלעך פון די נשמה'לאך, זאל דער אויבערשטער אונז גיבען כח זיי צו בענטשען ביז'ן טיפע עלטער ווען זיי וועלען קומען מיט זייערע קינדער און אייניקלעך געזינט און פריש. איך גאלפ אראפ שנעל די טרויבען מיט אבעקאדע איידער דער פייפער צעשרייט זיך, איך טרינק די ניין שלינגעס וואסער, טוה אן די פאפאטשען וואס איך האב נאך פון שטאפיר און מען לאזט זיך ארויס צום שוהל מיט'ן מטה לוי און דער טלית בייטעל.

מיט'ן טלית און קיטעל זיץ איך מיר איינגעהילט אינעם קאלטען שוהל אויף די הארטע באנק, פון צווישען די עטרה שטיפ איך ארויס דער שפיץ נאז ווען אלע קרעכטצען ביי תפילת זכה, ווען די אידען וואלטען געזאגט תפילת זכה איינמאל א חודש וואלט די וועלט געהאט א שענער פנים. אלע יאר דאנק איך באזינדער דעם רבוש"ע אז איך קען נאך נישט זאגען די איינגערינגעלטע ביי תפילת זכה. זאל דער אייבערשטער אונז אלע פארצייען. דער רב באווייזט זיך באקליידט און ווייסען ווי א כלה, ער סודות'ט זיך מיט'ן גבאי און מען באשליסט צו שיקען ר' חיים דוב דער פרנס צו עפענען דעם ארון קודש. מען וועקט אים אויף פון זיין דרימעל אבער ער פריידט זיך אז מען האט אים אויסגעקליבען צו דעם בכבוד'יג פאסטען. א כל נדרי פחד הענגט אין די לופט, די אנגעגעסענע שליקערצען שטיהל ארויס די סעודה המפסקת און ציילען אפ וויפיל בלעטלעך עס איז פארבליבען אין מחזור אויף היינט נאכט. די כל נדרי דרשה איז מער ווייניגער די זעלבע ווי דאס לעצטע יאר, אלע קענען דאס שוין אויסענווייניג.

אינטער מיר זיצט דאס יאר ר' בערל, זייט פארגאנגענעם שבועות ווען ער האט פארלארען דעם טאטען האט ער זיך היינט צום ערשטען מאל פארגינט א שטיקעל זייף זיך ארום צו וואשען לכבוד דעם הייליגען טאג. דער קיטעל איז אים נאך פוירפעל מיט גרעיפ דזשוס פון פסח. אלע יום כיפור'ס ברענגט ער שמעקעדיגע געווירצען אין שוהל אריין צו זיין פון די מזכה את הרבים, דאס יאר האט ער איינגעהאנדעלט קליינע גלעזערנע באטעלעך מיט פעפערמענט און אמערעטאוי, איין פלעשעל האט געהאט דעם טעם פון שווארצע ליקעריש. א צווייטע פון גרינע ציין פאסטע. ווען עס איז נישט יום הקדוש וואלט איך געברענגט פון די פרוי'ס קאבינעט אביסעל ספאק-ליז-קאליברוין, זאלען אלע אידען הנאה האבען. איטליכע האלבע שעה שיקט ער ארויס זיינע אינגלעך צו טיילען שמעק פאר אלע מתפללים. דאס גאנצע שוהל ווערט פארוואנדעלט מיט שארפע ארוימע, אלע זענען מבינים אויף די טאבאק, מען שמעקט אריין ביז די געהיסאכטץ הייבט זיך אן אויף א גרויס פארנעם. די קינדער לייגען טאבאק אויף פאפיר און דאס גאנצער שוהל שמעקט ווי א קרעטשמע אין דער אמאליגע צייט. א באזינדערע מערכה האט ער מיט'ן אתרוג אדער לימאנע וואס ער שטיפט אריין בשמים נעגעלעך און אלע זייטען עס שמעקט פון קטורת, איך האב אים געבעטען ער זאל מיר פארקויפען דעם אתרוג איך זאל קענען דערמיט שלאגען די ד' מינים איז ער געווארען אינגאנצען בשמחה. ער איז פון די וואס נעכטיגען און שוהל.

ווי דער "קאונט-דאון" צום ספאטניק, ציילט ר' בערל'ס בחור'ל חיים ווילאנג עס איז ביז'ן זמן פון מוצאי, יעדע שעה רוימט ער מיר אריין אין אויער נאך 5 שעה, נאך 4 שעה פארבליבען, ביי נעילה זאגט ער שוין נאך 20 מינוט, נאך 4 3 2 און מען בלאזט שוין די תקיעה און מעריב'ט מיט גרויס שמחה. דער שאטעל הויבט זיך צום ספעיס, ער לויפט ארויס פון שוהל ווי א אפגעביסענער פון א שלאנג ווען ר' בערל שרייט אים נאך גרייט אן די הבדלה.


א סוכה'לע א שיינע, עס איז נישט מיינע. מען שטעלט אויף א ברעט און עס פאלט אנידער, איך מאך א שלאק עס פליהט אריבער צום פארטש פון שכן יענע זייט גאס, איך רעד צום אויבערשטען קלארע דיבורים, ווילסט א סוכה? שטעל אפ דעם ווינט! ווילסט איך זאל שאקלען לולב? שיק צו א שיינער ארבעה מינים אן קונצען, און ער הארכט זיך צו צו מיר. פון אלע עקען גאס הערט מען די האמער קלאפערייען ביז פארטאגס. די סוכה ווערט פארטיג צום זמן, אויפגעהאנגען די אתרוגים מיט עפעל, די האניג גלעזעלעך מיט מעהל. שטערען'ס איינגעוויקעלט אין פלאסטיק. די קראצמעך לייט'ס בלינקען ארום די סוכה סיסטעמאטיש. דער ווינט בלאזט אלעס אוועק אפילו די געלט פון טאש פליהט ארויס איידער איך קען זי אפציילען.

מיין מנהג פון זייט די חתונה, איז צו קויפען אן אתרוג און לולב אויפ'ן אויסקוק, וועלכער אתרוג עס קוקט אויס שיין, קאלירפאל און רונדיג, שמאל פון אויבען אן א בייכעל, ווערט מיינער. דער ערשטער לולב וואס שטייט גראד, איז דיק און לאזט זיך שאקלען, בין איך א קונה. איך שטעהל זיך נישט אויב ער האט א פלעק וואס קיינער באמערקט נישט, א קריץ וואס מען קען נישט זעהן נאר מיט שפאקטיווען. עס שאדט נישט אז דער לולב איז געשפאלטען דא צו דארט, דער עיקר עס זאל אויסזעהן ראש הקהל'יש. אן אתרוג מעג זיין אן קיין שום פינטעל אויב עס איז קרום קוקט דאס אויס ווי א באנאנע, איז עס צוביילט פון די זייטען מעג ער זיין פלעק-ריין איך דארף אים נישט. א לולב מעג זיין פארמאכט און כשר אפילו פאר די בריסקע אויב עס איז פיצינקע אדער אויסגעדארט הייסט ער נישט ביי מיר א שאקעל-באר, איך דארף אים נישט. און דערפאר געדויערט מיר גאנצע 10 מינוט דאס קלייבען די ארבעה מינים. און איך פיהר זי ביי די הושענות ארום דעם באלעמער רינג ווי א דער גביר פון שטאט.

איך גיי אויף דער גאס צו האנדלען פרישע נוי סוכה, ערשט קויף איך 5 קיישעלעך פאר א דאללער צו בינדען דעם לולב. דערנאך שאף איך איין א פסול'ן ארבעה מינים פאר מושי'לע. א ליבאוויטשער בחור שטייט מיט א גרויס רענצעל אין פארקויפט אתרוגים מיט פאלשע טרויבען, הדסים מיט בליטשקעדיקע נוי סוכה, איך פרעג אים וויפיל וועל איך קריגען פאר א גלאטען צוואנציגער, ער זאגט ער גיט מיר אוועק דאס גאנצע רענצעל פאר א הינדערטער ער איז אויסגעשעפט און הינגעריג, און האט נישט מער קיין כח צו שטיין אויף ליע עוועניא אין דער גאס רעגען. ער פארציילט אז ער קומט פון כפר חב'ד און האט נישט ווי יום טוב צו מאכען, איך האב אהיים געברענגט עסען צו אונז אין די סוכה, ער האט געזאגט אז ער האט אין זיין לעבען נישט געגעסען אזוינע געשמאקע מאכלים ער וויל ביי אונז בלייבען ביז נאך סוכות. און שוהל האבען מיך די חברים מקנא געווען מיט מיין סוכות'דיגען אורח.

די ליכט ברענען שוין אין די סוכה, דער בענקעל אויבען אן איז גרייט פאר אברהם אבינו, ער זאל נאר קומען. און מען לאזט זיך אין שוהל אריין צו הערען פון אלע מתפללים זייערע מעשיות וויאזוי שווער עס איז אנגעקומען דער סוכה געבויעכטץ, א מאנגעל און לולבים, די שוויגער האט א קליינע סוכה, דער בעה"ב צאהלט נישט אויף יו"ט.

אין די סוכה הערען מיר אלע יאר די נייע ניגונים פון די שכינים, די געשרייעריי פון די מאמעס, ברענג אריין לעפלעך, טראג ארויס די טעלער, כ'האב נישט קיין פלאץ צו זיצען, די זיפ איז קאלט, די סאדא האט זיך אויסגעגאסען, מען האט פארגעסען די האניג. אא"וו. איין פזמון זענען מיר געוואונט צו הערען אלע יאר פון די שכנה אינטען, "מרדכי מאיר זיץ איין ווייל די כאפסט א פראסק", פון ווען ער איז געווען 3 יאר ביז איצט וויל מענדל מאיר נישט זיצען שיין. מושה'לע ווארט שוין מיט א שמייכעל זייט די ערשטע נאכט סוכת אויף די געשריי, עס האט נישט געשפעטיגט צו קומען. נאך די פיש הערט זיך דער בת קול קלאר און דייטליך "מענדעל מאיר זיץ איין ווייל די כאפסט א פראסק" און מיר אלע פלאצען אויס אין א הילכיג געלעכטער. אפאר מינוט דערויף "מענדל מאיר עס אויף דאס פלייש ווייל די כאפסט א פראסק" דער כולל אינגערמאן פון אויבען האט אויך דאס יאר א נייער ניגון אויף אתה בחרתנו. לישב בסוכה האט ער געזאגט מיט א געשטיקט קול און צו מיין אושפיזא האט ער געשיקט מיט זיין מיידעלע צוויבעל קיגעל מיט ביער, כ'האב ביידע נישט ליעב. די גרינפעלד'ס האבען זיך אסאך אנגעהערט מיט שוועקי ווייל נאר זיינע ניגונים זינגט מען דאס יאר. איך שריי אריבער צו מיין חבר און שכן אז ער מען קען בענטשען מזומן ער ענטפערט נישט, זיכער איז ער שוין אינטער די דאכענע.

כדי מען זאל נישט אויסטוישען דעם רב אינטערען טלית מיט איינעם פון די אנדערע מתפללים , שאקעלט דער רב אונזערע מיט 6 אדער 10 הדסים, שלעפט דאס שווערסטע אתרוג. סוכות איז ביי אים גאר א געהויבען יום טוב, ער סערווירט זיין געמיינדע מיט שטאלץ. פארציילט סוכות'דיגע מעשה'לעך פון צדיקים, גלעט די קינדער אין די בעקעלאך, ביי הלל זינגט ער א ניגון וואס דער טאטע זכרונו לברכה האט מקובל פון זיין עלטער זיידען אז די לויים האבן דאס געזינגען אין צווייטען ביהמ"ק. די הושענות, אוי אויף די הושענות ווארט ער שוין זינט פאר א יאר שמיני עצרת. טייכען טרערען קייקלען זיך אראפ אויף זיין גאלדענע בארד פון גרויס פרייד אז דאס גאנצע שוהל ווארט אויף אים צו זאגען איטליכען הושענה אין די קליינע קינדער שטייען אויף די בענק צו כאפען א בליק וויאזוי דער רבי טראגט דעם ספעציעלען הושענה זאגער אין איין האנד, און די 4 מינים אין די אנדערע. יעדער הושענה למענך זאגט ער שטייט ווי איינער וואס האלט אן א הייסער טעלער זיפ מיט א פעסטקייט. די רעבעצין שטייט פון ווייבער שוהל מיט'ן טאשטיכעל און פארלאזט נישט ווייניגער טרערען אז דער טלית זאל זיך נישט אראפ גליטשען און די נאז זאל אים נישט קראצען, אלעס זאל דורך גיין מיט'ן רעכטען פיס ביז די ענדע.

מעכיל דער חזן דאווענט היינט אויך זייער רואיג, קענטיג עס ווארט אים אפ פיינע בהמה פלייש אינדערהיים. צו דער זעלבע צייט באקוקען אלע די אנדערענ'ס אתרוגים, ווי עס וואלט געווען א אתרוגים מארק, אויב האט איינער א שיין אתרוג טוען אים אלע קאמפלימענטירען, איך וואלט אויפגעשריבען אויפ'ן אתרוג ביקסעל אין ענגליש. "דאונט דזשאדז מי ביי דע אתרוג". מען זאגט שוין למען דעת דער גבאי האט שוין פארקויפט אלע עליות און מושה'לע דערמאנט זיך צו שאקלען לולב. איך שיק אים צו די סוכה מיט'ן אתרוג אין איין האנט, דער לולב אין די צווייטע איך ווארען אים אן ער זאל עס צוריק ברענגען גאנץ און קיינעם נישט אויסשטעכען דערמיט די אויגען, זאגען ערליך די ברכה מיט'ן שהחיינו. 15 מינוט דערויף איז ער צוריק אן דעם לולב ער האט עס איבערגעלאזט אין די סוכה ווען א אינגעל האט אים גערופען קוקען אויב עס איז דא באווארפען'ס אין ווייבער שוהל.

דער שמחת בית השואבה האט זיך שוין אייגענטליך אנגעהויבען זונטאג פאר יום טוב, ווען איך האב נישט געפענט דאס געשעפט (מיין ביזנעס) זונטאג און נישט ערב יו"ט, אזויפיל מעג איך דאך טוען אז מען גיט מיר איבער די הערשאפט אויף א פאר וואכען. די מיטארבעטער ווילען איך זאל בלייבען בעה"ב כאטש ביז נאכ'ן חנוכה באונעס. מיר האבען אנטייל גענומען אין דעם שפאציר אויף די וויליאמסבורגע גאסען און אריין געבליקט ביי אלע רעבעלעך אין די סוכה, מאנכע האבען גרויסע שטערען וואס די חסידים האבען מנדב געווען, זיי שרייבען די נאמען און מאמע'ס נאמען דארינטער. איין רעבעצין וואס האט געשמעקט אז מיר קומען נאר זעהן צו מען שלאפט שוין דארט איז אונז נאכגעלאפען פרעגען צו מיר ווילען נישט הייסע טיי. הוח"מ זענען מיר געפארען קיין בארא פארק און קראון הייטס צו זעהן וויאזוי אידען זענען מקיים דעם ושמחת בחגיך, אלע רביים פירען ב"ה גרויסע טישען איינער מער צוקיקער'ס איינער ווייניגער פלייש. איינער טיילט הייסע קיגעל א צווייטער הייסע לאקשען. דער עיקר מען לאזט זיך קאסטען רבבות צו זיין דער שמועס אין גאס "דער באקארעסטער רבי האט די שענסטע סוכה און די פארענטשעס זענען פיל מיט היטען. די ווענט זענען באהאנגען מיט צוציענדע בילדער פון אלטען רבינ'ס הויז און גארטען, און פון זיין באבע'ס מציבה, אלעס הענגט אויסער פון סוכות. איך זעה ווי א טאטע שטיפט אריין א קליין שטיקעל קיגעל פאר'ן 3 יעריג אינגעל אין פיסקעל און זאגט "עס מענדי סי שריים פון רבי'ן"

געחל המועד האט מען אין בראנק'ס זאא מיט אסאך היימישע פענימער און ווייסע זאקען, ווייל דארטען האבען די קינדער אויסגעוועלט. שטייענדיג אין די ליין פרעגט א אידענע צו מיר האבען פלאטץ פאר איר מיט די משפחה אהיים צופארען. א צווייטער איד וויל וויסען אויב עס איז דא א סוכה ערגעץ ווי. א דריטער וויל וויסען אויב די קאטען קענדי האט א השגחה. ב"ה אידען האבען אלס צו זארגען.

דער זיידען העמדעל איז געווען נישט קשה, היבש סחורה איז געבאקען פון פאר פסח. שמעלצער וועט קיין דארדזש קלאאני קיינמאל נישט זיין, אפילו אין קומענדיגען גלגול. אז ער וועט זיך אביסעל מער משוגע מאכען האט ער א שאנס צו ווערען היוא גרענד. חנה'לע איז מיטגעקומען, די קינדער האבן אלע הנאה געהאט, מיט א גיט געפיהל אז איך בין מקיים א בפירוש'ער שולחן ערוך חיים אדם לשמח את אשתו וביתו. אז ביי זיי איז דאס א שפיעל גייט מען צום שפיעל. וואס העט איך געטון ווען זיי ווילען פארען קיין סעמאליע.

מען קויפט שוין הושענות פאר די גאנצע משפחה, די וואס שלאגען מיט איין כפרה פאר די גאנצע משפחה קענען לכאורה קלאפען מיט איין הושענה. דער הימעל טוט זיך איר'ס, באגיסט אונז מיט עמערס וואסער, ווי נאר די סכך טריקענט אויס קומען די וואלקענעס צוריק, ווען און ווי זי טרעפט א לעכעל אין שלאק קומט זי אריין אין די סוכה ווי אלטע גיטע פריינט און יאגט אונז ארויס צום שטוב אריין. דער ווינט בלאזט אוועק דעם שטריימעל און באלד גריסט מען זיך מיט א גיט קוויטעל.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

ברחבי אתר Wikia

ויקי אקראית